Thirty-nine Steps

8-9 oktober 2006

Nu ik net wat gewoon begon te worden aan de Australische tijd, moet ik weer vertrekken. Er staat een reis van zo’n 26 uur voor de boeg, dus blijf ik maar wat liggen tot 9 uur. Snel nog wat laatste zaken in de valies steken, een ontbijtje nuttigen en we zijn klaar om te vertrekken. Lars en ik althans, want nu moeten we afscheid nemen van Anna die nog een tijdje blijft. We houden het afscheid zo kort mogelijk, ik zie dat ze het wat moeilijk heeft om alleen achter te blijven. Het doet me denken aan mijn tijd in Umeå, alleen achter blijven is niet leuk, in een land waar je bijna niemand kent. Maar kom, ze heeft Anders nog. Aangekomen in de luchthaven neem ik ook afscheid van Lars, want zijn vlucht is naar Sydney, dus Domestic. Alleen in de luchthaven begin ik wat na te denken over de voorbije dagen. Aan de ene kant is het jammer dat ik terug moet, maar ik begin ook heel erg naar thuis te verlangen. Nu kan het niet rap genoeg gaan. Andreas, papa komt naar huis, hoor. De vlucht naar Singapore verloopt vrij vlot. De kerel naast mij schijnt een beetje een drankprobleem te hebben, tenzij je 4 Bourbon-Cola’s en twee flesjes wijn als normaal beschouwt.
Singapore, nu nog ongezonder dan op de heenreis. Wat moet ik hier twee uur zitten doen? Een koffie dan maar, ik betaal met mijn kaart, want ik heb geen Singaporiaanse dollars bij me. Even alle winkeltjes afgeschuimd. Hé, wat is dat, een Canon 400D, wow, ‘t is hier goedkoop, maar ik weersta snel aan de verleiding. Nog een paar jaar geduld…
Wireless connecteren gaat niet en mijn boek uitlezen wil ik graag voor op het vliegtuig houden. Dan maar even de foto’s van de reis bekijken, en nu voel ik al de drang om terug te keren. Ik bel even naar Sophie’s moeder, want die is jarig vandaag (snel mijn uurwerk controlerend voor oriëntatie in de tijd). Ze is verrast met een telefoontje van de andere kant van de wereld. Aan de ‘gate’ zit ik nog wat terug te denken aan de voorbije week en hoe goed we het daar hadden. One big Volvo Family!
Terug in Brussel, op de trein naar Gent (want ze zijn natuurlijk mijn taxi vergeten boeken). Als ik aankom in Brussel Zuid denk ik: “Goed geprobeerd België”. Een paar lage wolkenkrabbertjes van een nipte miljoenenstad proberen hier tevergeefs naar de hemel te reiken, onwetend dat er 16000 kilometer verder een stad is van twee maal zo groot, met echte wolkenkrabbers. Het is net een soort miniatuur Brisbane CBD. België is een klein onschuldig landje. Je zou er bijna filosofisch van worden. Het is toch bijna niet te geloven dat de wereld écht ‘my playground’ is.
Gent… ik ben bijna thuis, of nee, ik bén al thuis. Dit is mijn stad, al zeg ik nu al: “Australië! Ooit kom ik terug.”

The end.

The whole story? Part 1 2 3 4 5 6 7 8

De volgende morgen loopt de wekker om 4.45u af om op tijd room service breakfast te gebruiken en uit te checken uit het hotel. Om 6 uur zal immers de boot vertrekken vanaf de Marina Mirage. Is het nu omdat we de enige drie zijn, of omdat de zee echt te wild is, de boot vaart niet uit. De teleurstelling is groot en we bestellen ons snel een long black in het enige coffee-house dat al open is. Om ons verdriet te verdrinken en wat wakker te worden. Wat nu? Gelukkig zijn we het alle drie eens dat we best terugkeren naar Brisbane. We zijn toch al uitgecheckt uit ons hotel hier. Als we aankomen in het busstation, blijkt alles gesloten op zaterdag. Gelukkig kunnen we een eerdere bus terug naar Brisbane regelen met de chauffeur en de gemoedstoestand wordt beter met de kilometer. Terug in de stad voelt het bijna aan als ‘thuis’ komen, op onze vertrouwde plek. Toch nog tijd dus om wat beter rond te snuisteren in de stad en wat foto’s te nemen. En vooral, om cadeautjes te kopen, want dat was niet mogelijk geweest in de prullenwinkels in Surfers Paradise. Ik wandel heel de stad rond, Botanical Gardens, South Bank, zelfs het weer zit weer mee. Even rustig aan nog, want morgen staat een flinke reis voor de boeg. Of toch niet zo rustig, want nadat ik wat valiezen gepakt heb, staan we alle drie te popelen om te gaan eten in de ietwat hippere buurt rond The Pier. Het wordt de Cha Cha Char, waar ze mij als Mister Martinez schijnen te kennen en waar de champagne, de biefstukken en de wijn bijzonder lekker zijn. Na het diner gaat Lars rustig in onze gedeelde kamer crashen, maar wij jonge gasten, Anna, Anders en ik gaan nog wat cocktails nuttigen in de uitgaansbuurt van de City. (de kamer is gedeeld om de nu intussen “niet-meer-Volvo-kosten” wat te drukken) We hebben great fun! En mijn Zweeds is beter geworden na een week oefenen…

To be continued…

Ring ring… wie belt er mij nu midden in de nacht op? Slaapdronken realiseer ik mij heel snel dat Sophie thuis aan het bellen zal zijn en dat de telefoon in ‘Forward’ staat naar mijn GSM. ‘t Is mama en papa vanuit Tunesië. Geen probleem jonk, de telefoon gaat toch juist. Note to self: “Onthou om de ‘call forward’ uit te zetten als je nog eens 8 uren vooruit reist in de tijd”. ‘s Morgens snel nog wat kleren in een rugzakje gepropt om zonder vertraging de Greyhound te kunnen pakken richting kust. Surfers Paradise, here I come. Surf-babes, beware of the Belgian half-god! We springen van de bus als een stelletje kinderen op schoolreis. Wat zal deze uitstap ons bieden? Het uitzicht is in elk geval al niet te beschrijven. Florida, maar aan de andere kant van de wereld. Dit kan het decor zijn van the Fast and the Furious, inclusief blitse tuning-auto’s en bijhorende Johnnies met omgekeerde klepjes op hun hoofd, zelfs de neon lichten onderaan de auto’s ontbreken niet. De intelligentie van het publiek lijkt hier omgekeerd evenredig te zijn met de temperatuur. Crowne Plaza: 16de verdieping. Het uitzicht is adembenemend, de zee diepblauw. Tientallen wolkenkrabbers reiken naar de staalblauwe hemel. Een stad die duidelijk nog in opbouw is, want sommige wolkenkrabbers zijn nog volop onder constructie. Na een vlugge hap en een eerste wandeling om de buurt te verkennen, duik ik snel eens in het ijskoude zwembad van het hotel. Meteen besef ik waarom er zo weinig mensen inzitten. Gelukkig warmt de zon me gauw weer op. In de namiddag beginnen we ons meer en meer te realiseren dat we het beste van Surfers Paradise gehad hebben, met andere woorden dat er weinig te beleven valt als je het prachtige strand niet meetelt. Voor morgen zullen we iets moeten gaan doen of ik word gek, zeker als ik bedenk dat Blankenberge niet noodzakelijk 16000 km verderop hoeft te liggen. We beslissen om een ‘fishing tour’ te boeken om net als in de Caraïben op wat diepzee vis te vissen. Ik moet zeggen dat ik me wat down voel die avond, ik voel me niet echt op mijn plaats hier in Surfers Paradise. Maar een telefoontje van Sophie en een etentje in een bijzonder goed Thaïs restaurant maken veel goed. Snel onder de wol, want het wordt een korte nacht…

(for panorama, click image below)

To be continued…

Dit is de laatste dag werk. Page 127 mate, Viking drive, Volvo/Mack plant. Tiens, het is hier zo vlot werken dat het bijna niet te geloven is dat er al bijna 4 dagen gepasseerd zijn. Op de slotmeeting is iedereen aanwezig die bij het project betrokken is. Ogen van ongeloof als ze horen dat Zweden alle kosten gaat dragen. Krijgen wij dat hier echt gratis en voor niets? Ondertussen kijk ik wat rond op internet wat er zoal te beleven valt in Surfers Paradise. Hopelijk is het niet té commercieel, want voor McDonalds en brolwinkeltjes zijn we niet naar de andere kant van de wereld gereisd. Voor vanavond hebben ze ons de Kookaburra Queen aangeraden, een oude raderboot op de Brisbane River. De fish-platter schijnt formidabel te zijn en dat blijkt geen understatement. Hmm, oesters… Lars en ik moeten Anna wat overtuigen om mee te gaan, want na vier dagen blijkt de jetlag nog steeds wat zijn tol te eisen. Is het nu Lars of ik die haar overtuig, in elk geval gaat ze mee. Wat een beetje lijkt op ons Laatste Avondmaal in Brisbane, is op de eerste plaats een waar festijn van al wat de zee hier rijk is. Opnieuw een geslaagde avond. Raar dat drie mensen waarvan er twee elkaar van haar of pluimen kennen, en de andere twee elkaar misschien 6 maal per jaar zien, op zo korte tijd zo goed kunnen overeenkomen. Of is het de wijn die ons in een lichte staat van euforie brengt? Neen, het moet beslist het gevoel van “één grote Volvo familie” zijn. Het zicht op de stad achter ons is fenomenaal. De skyline van New York is moeilijk te evenaren, maar ook hier vormen duizenden lichtjes een silhouet dat sterk in de buurt komt van een kleine versie van Manhattan. Morgen vertrekken we richting kust en Surfers Paradise, de Greyhoud bus tickets zijn besteld, maar nu is het tijd om wat California Dreamin’ te doen onder de wol.

To be continued…

Weer vroeg wakker, tijd genoeg nog om een wandelingetje in de stad te maken voor het ontbijt. De zon staat weer hoog aan de hemel, zij het aan de verkeerde kant, maar toch hoog. Deze stad doet verdacht veel aan New York denken. Wolkenkrabbers, grote eenrichtingsavenues en veel taxi’s. Tiens, ze rijden hier links, als voetganger is dat niet zonder gevaar. De paar oudere huizen die er staan doen denken aan New Orleans, met portalen, palen en ijzeren ballustrades. Verwonderd staan Anna en Lars te wachten aan de ontbijtzaal. Die hebben duidelijk wel wat last van een jetlag, ja niet veel gewoon zijn zeker
Eens in de fabriek verlopen de meetings vlekkeloos. Zo een gewillig en behulpzaam volkje. Alles is mogelijk en geen enkele verandering is hun te veel. Nice to do business with. Misschien is het wel hun lijfspreuk die alles mogelijk maakt “She’ll be all right mate” (alles zal goed komen). Jullie kennen me, vanaf dat moment was het ook mijn lijfspreuk en ik ben er nog steeds van overtuigd dat alles zal goedkomen. Deze avond zouden ze ons meepakken naar Norman Hotel om een dikke steak te gaan verorberen, want naast vis is steak wel het meest gevraagde menu-item in Australië. Vanaf dat moment gaan de meetings nog vlotter, in het vooruitzicht van een leuke avond. En dat wordt het ook, zelfs de factory manager laat zijn vrouw en kinderen zonder brood zitten om met ons een steak en een paar four-X bierkes in het zwarte gat te laten verdwijnen. Op weg naar de Norman zijn we eerst nog even gestopt om wat kangoeroes te bewonderen die wild rondlopen in een oude gevangenis. En na het diner, dat zonder verpinken op de Volvo rekening wordt gezet, gaan we nog even het uitzicht over de stad “by night” bekijken vanop de bijzonder donkere uitzichtplaats op Mnt. Coot-tha. Anna is al redelijk moe, maar Lars en ik kunnen het niet laten om nog even de stad in te gaan om ons eten te laten verteren. We stappen even het casino binnen, maar kunnen ons inhouden om de kostbare Volvo-Aussie-Dollars te verspelen op de mahoniehouten roulettes en honderden one-armed bandits die het gebouw rijk is. Tevreden van onze dag keren we naar het hotel terug, keuvelend over de joviale manier van werken en hoe we het hier snel gewoon zouden kunnen worden.

To be continued…

De tweede episode van het Australië avontuur:

Ook al was het 00.30 tegen dat ik in bed lag, ben ik toch opgestaan om 6.30, ‘k Voelde mij nogal goed. Jetlag wat is da voor iets? Waarschijnlijk een positieve bijwerking van de 8 uur die mij van mijn normale bio-klok losrukt. De zon scheen al, even scheren en douchen. ‘k Moet zien da ik er wa deftig uitzie want binnenkort zie ik voor de eerste keer Anna, een zweedse die ook meewerkt aan het Australie-project. En een eerste indruk maak je maar een keer. ‘k Ben benieuwd hoe zij er uit ziet. Lars (die ken ik al lang) en Anna zaten al aan het ontbijt. Ik vraag me nog steeds af wat ze dacht toen ze me voor het eerst zag. Vriendelijke jonge dame, 29 bleek later. Duidelijk een die weet wat ze wil. Na het ontbijt wachtten we geduldig op de bestelde taxi, maar blijkbaar is een taxi bestellen niet iets wat men hier normaal doet. Hij bleef weg, waardoor we een voorbijkomende collega moesten tegenhouden om ons naar de Volvo fabriek in Wacol (suburb) te brengen. Volvo wist hij niet zijn, maar geen nood, Mack wel en Volvo/Mack zijn hier verenigd in dezelfde fabriek. Uiteindelijk, nadat we heel het industrieterrein gezien hadden en nadat hij ons probeerde af te zetten aan de MAN fabriek, sprongen we uit de taxi voor de poort van Volvo/Mack, recht in de warme zon die intussen al flink brandde. We werden bijzonder goed onthaald en de eerste dag verliep heel snel. Koffie drinken, een rondleiding in de fabriek (man dat is een klein fabriekje, 11 camions per dag, ter vergelijking in Gent: 150), koffie drinken, eten in de refter, koffie drinken, oh ja, en wat vergaderen ook, praten over hoe het leven in Volvo Australie er aan toe gaat, koffie drinken en hé, het is tijd om naar huis te gaan. De mannen van de fabriek hadden ons een goed visrestaurantje aangeraden in de stad, niet te ver van ons hotel. Dat gingen we maar even uitproberen. Lekker, geen enkele vis op de kaart kende ik, dan maar Barramundi, dat bleek later een van de lekkerste vissen van de streek te zijn. Een geslaagde dag…

to be continued…