Weer vroeg wakker, tijd genoeg nog om een wandelingetje in de stad te maken voor het ontbijt. De zon staat weer hoog aan de hemel, zij het aan de verkeerde kant, maar toch hoog. Deze stad doet verdacht veel aan New York denken. Wolkenkrabbers, grote eenrichtingsavenues en veel taxi’s. Tiens, ze rijden hier links, als voetganger is dat niet zonder gevaar. De paar oudere huizen die er staan doen denken aan New Orleans, met portalen, palen en ijzeren ballustrades. Verwonderd staan Anna en Lars te wachten aan de ontbijtzaal. Die hebben duidelijk wel wat last van een jetlag, ja niet veel gewoon zijn zeker
Eens in de fabriek verlopen de meetings vlekkeloos. Zo een gewillig en behulpzaam volkje. Alles is mogelijk en geen enkele verandering is hun te veel. Nice to do business with. Misschien is het wel hun lijfspreuk die alles mogelijk maakt “She’ll be all right mate” (alles zal goed komen). Jullie kennen me, vanaf dat moment was het ook mijn lijfspreuk en ik ben er nog steeds van overtuigd dat alles zal goedkomen. Deze avond zouden ze ons meepakken naar Norman Hotel om een dikke steak te gaan verorberen, want naast vis is steak wel het meest gevraagde menu-item in Australië. Vanaf dat moment gaan de meetings nog vlotter, in het vooruitzicht van een leuke avond. En dat wordt het ook, zelfs de factory manager laat zijn vrouw en kinderen zonder brood zitten om met ons een steak en een paar four-X bierkes in het zwarte gat te laten verdwijnen. Op weg naar de Norman zijn we eerst nog even gestopt om wat kangoeroes te bewonderen die wild rondlopen in een oude gevangenis. En na het diner, dat zonder verpinken op de Volvo rekening wordt gezet, gaan we nog even het uitzicht over de stad “by night” bekijken vanop de bijzonder donkere uitzichtplaats op Mnt. Coot-tha. Anna is al redelijk moe, maar Lars en ik kunnen het niet laten om nog even de stad in te gaan om ons eten te laten verteren. We stappen even het casino binnen, maar kunnen ons inhouden om de kostbare Volvo-Aussie-Dollars te verspelen op de mahoniehouten roulettes en honderden one-armed bandits die het gebouw rijk is. Tevreden van onze dag keren we naar het hotel terug, keuvelend over de joviale manier van werken en hoe we het hier snel gewoon zouden kunnen worden.
To be continued…