Dit is de laatste dag werk. Page 127 mate, Viking drive, Volvo/Mack plant. Tiens, het is hier zo vlot werken dat het bijna niet te geloven is dat er al bijna 4 dagen gepasseerd zijn. Op de slotmeeting is iedereen aanwezig die bij het project betrokken is. Ogen van ongeloof als ze horen dat Zweden alle kosten gaat dragen. Krijgen wij dat hier echt gratis en voor niets? Ondertussen kijk ik wat rond op internet wat er zoal te beleven valt in Surfers Paradise. Hopelijk is het niet té commercieel, want voor McDonalds en brolwinkeltjes zijn we niet naar de andere kant van de wereld gereisd. Voor vanavond hebben ze ons de Kookaburra Queen aangeraden, een oude raderboot op de Brisbane River. De fish-platter schijnt formidabel te zijn en dat blijkt geen understatement. Hmm, oesters… Lars en ik moeten Anna wat overtuigen om mee te gaan, want na vier dagen blijkt de jetlag nog steeds wat zijn tol te eisen. Is het nu Lars of ik die haar overtuig, in elk geval gaat ze mee. Wat een beetje lijkt op ons Laatste Avondmaal in Brisbane, is op de eerste plaats een waar festijn van al wat de zee hier rijk is. Opnieuw een geslaagde avond. Raar dat drie mensen waarvan er twee elkaar van haar of pluimen kennen, en de andere twee elkaar misschien 6 maal per jaar zien, op zo korte tijd zo goed kunnen overeenkomen. Of is het de wijn die ons in een lichte staat van euforie brengt? Neen, het moet beslist het gevoel van “één grote Volvo familie” zijn. Het zicht op de stad achter ons is fenomenaal. De skyline van New York is moeilijk te evenaren, maar ook hier vormen duizenden lichtjes een silhouet dat sterk in de buurt komt van een kleine versie van Manhattan. Morgen vertrekken we richting kust en Surfers Paradise, de Greyhoud bus tickets zijn besteld, maar nu is het tijd om wat California Dreamin’ te doen onder de wol.
To be continued…