Gisteren was een zwarte dag in de geschiedenis van Gent. Het veelbesproken hoofddoekenverbod werd goedgekeurd. Hetgeen kort gezegd betekent dat mensen die in openbare diensten werken geen religieuze symbolen meer mogen dragen. Moslima’s die hier een job hebben kunnen krijgen zullen dus voortaan hun hoofddoek af moeten laten. Van pluralisme en verdraagzaamheid is hier absoluut geen sprake meer, integendeel.

Gentblogt links: hier, hier, hier en de genadeslag hier.

Normaal gezien zou ik nooit een politiek getinte blogpost doen, maar deze keer wordt het me echt te veel en wil ik voor eens en voor altijd alle punten op een rijtje zetten om zo wat veelgebruikte argumenten ontkrachten.

• Het doekje zelf: de meest gebruikte argumenten “een teken van godsdienst“, “symbool van de verdrukking van de vrouw” Is dat niet wat overdreven? ‘t Is geen burka hé. In de jaren vijftig liep elke deftige vrouw met een sjaaltje op haar hoofd. Gans de vorige eeuw liep mijn meetje met een hooddoek op haar hoofd (ze moest zelfs als ze naar de mis ging) en wereldwijd lopen alle nonnen met een hoofddoek op hun hoofd. Dit zijn geen onderdrukte vrouwen. Veel vrouwen kiezen er zelf voor, net als elke andere gewoonte of manier van doen. Begin het doekje zelf eens wat meer als een kledingstuk te beschouwen en geen haan die er nog over kraait.
• Neutraliteit op openbare plaatsen: je hoort altijd “mensen moeten neutraal zijn“. Ewel, ik zeg, mensen zijn geen robots, als iedereen er hetzelfde moet uitzien, kunnen we evengoed in George Orwell’s 1984 gaan leven. Verdraagzaamheid gaat niet over het afstompen van de maatschappij, het gaat over het toelaten van andere culturen. Zet een rasta-kop of een non achter het loket en niemand heeft er problemen mee, maar een moslimvrouw, ho maar! Huh?
• Verplichten vs. verbieden: weer een nest argumenten die er geen zijn “ze moeten van hun man“, “we beschermen de vrouwen, ze mogen niet verplicht worden“. Nee, maar ze mogen blijkbaar wel verboden worden. Wat is dat nu voor logica? Met welke arrogantie mogen wij de gebruiken van een andere cultuur veroordelen en verbieden? Daar kan ik niet bij.
• En wat nu? Ik vraag me nu af hoeveel moslimvrouwen — die geïntegreerd zijn, die een job kunnen uitoefenen bij de stad Gent, die Nederlands spreken, die vriendelijk zijn aan het loket — nu zullen genoodzaakt worden hun job op te geven omdat hun werkgever plots vindt dat een doekje storend is.

Ik ben altijd een fiere Gentenaar geweest. Deze stad ligt mij zeer nauw aan het hart, dat weet iedereen. Maar deze morgen toen ik het nieuws hoorde op de radio, was ik onmiddellijk zwaar teleurgesteld. Dit had ik eigenlijk niet verwacht.

We hebben altijd een imago gehad van verdraagzame stad. We waren een voorbeeld voor België, een stad waar de verschillende nationaliteiten wél vreedzaam konden samenleven. Een smeltkroes van culturen, waar integratie geen utopie was. Dit imago is nu geschaad. Ze hadden beter toch een referendum gedaan en het was nooit zo ver gekomen. Puur tijdverlies van de gemeenteraad (met ons geld) en dan nog met een bijzonder negatieve bijwerking. Triestig…