Thirty-nine Steps

Soms krijg ik een bui van schrijf-drift, misschien zit het wel in mijn bloed. In elk geval zijn blogs hiervoor ideaal, als een soort 21-eeuwse versie van het dagboek (maar dan zonder de geheimdoenerij). Voor de kenners, dit is een schoolvoorbeeld van “de Gordon Sweep“.

Meer dan 30 jaar (ongeveer mijn ganse leven) ga ik bij Coiffeur Daniel in de Rozemarijnstraat. Naar aanleiding van het vervallen van zijn 36-jarige handelsovereenkomst, dit cursiefje, over het salon en over de man die sneller ‘allo coifrr-d’niel roept aan de telefoon dan zijn schaduw.

Mensen die mij kennen, zullen weten dat mijn kapsel sinds het begin, net als zijn het salon zelf, amper veranderd is. De kappersstoelen zijn recht uit 1970. De semi-automatische wasbak met de witte plastieken douchekop, de kast met spiegels, het UV-kambakje, de kleine toonbank (met rode bol-asbak), zelfs het tafeltje met tijdschriften (met autoband-asbak), de wachtstoelen, alles herinnert aan de beginperiode van “onze coiffeur”. Toen mijn ouders – in 1972 moet het geweest zijn – op de Martelaarslaan kwamen wonen, ging mijn vader te voet op zoek naar een kapper en kwam hij bij deze beginnende zelfstandige terecht. Sinds mijn geboorte ben ik misschien hoogstens 5 keer bij een andere kapper geweest. Enkel uit noodzaak, want zelfs toen we verhuisden naar Mariakerke zijn mijn vader en ik altijd samen bij Daniel blijven gaan. “We zijn daar content”, luidt het argument. Vroeger moesten we nooit een afspraak maken, behalve op donderdag dacht ik. De prijzen zijn er altijd scherper dan scherp geweest, mijn pa moet zelfs altijd minder betalen: “Da’s logisch, hij heeft minder haar”, is de uitleg. In al die jaren hebben we één keer (de eerste keer) moeten zeggen hoe we ons haar wilden, voor de rest klinkt het “zoals gewoonte” en zelfs dat is de laatste jaren overbodig.

Stilaan is het kapersalon wat uit de tijd beginnen geraken. Afwisselend worden de kapperstoelen versleten, reeds alle twee hersteld met toile isolant, de semi-automatische wasbak wordt nu enkel nog gebruikt om de bloemenspuit te vullen waar ons haar mee wordt natgespoten (want scheren doet hij al jaren niet meer), het uurwerk (die een ambachtelijk kapperstafereel voorstelt) staat wel nog steeds ietsje voor (een vaste waarde), de posters aan de muur herinneren nog aan de laatste keer dat er herbehangen werd in de jaren ’80, wat versleten TL-lampen in de hoek worden nooit meer verzet, zelfs de poes (die er altijd rondliep) blijft nu weg. En toch blijf ik daar gaan. Stiekem is het misschien wel de nostalgie die me daar houdt, alsof ik terug stap in de tijd. Zonder dat ik er ooit bij heb stilgestaan, is dit salon een van de weinige plaatsen waar ik regelmatig kom die nog nooit is veranderd. Het is als een soort flashback naar de tijd van toen. Een plaats die niet is mee geëvolueerd met de moderne tijd, waar je onderbewustzijn nog eens rustig kan bezig zijn met herinneringen van vroeger. Je zou er haast filosofisch van worden.

Nu blijkt dus dat, na 36 jaar, de handelsovereenkomst van onze kapper vervalt en dat de eigenares andere dingen van plan is met het pand. Hij moet dus verhuizen. Honderden straffe verhalen en gepeperde grappen hebben we gehoord in zijn salon in de Rozemarijnstraat. Zijn beroep is altijd al zijn passie geweest, zijn sigaretten nooit ver weg. Zelfs na zijn hartinfarct en terwijl hij nu overdag taxichauffeur is, is Daniel altijd zijn trouwe klanten blijven bedienen (zij het dan zonder zijn sigaretten). Ondertussen werkt hij enkel nog op afspraak, maar dat bewijst wel dat hij het nog graag doet. Nu luidt het: “Wie nog wil blijven komen, zal ik nog knippen, al is het misschien op een stoel in de keuken”.

Nog zes maand zit ik safe, daarna zal ik moeten kiezen: een andere kapper zoeken of… op naar de 40 jaar?