Is het een ongeloofelijke vlaag van nostalgie, of eerder een vlinderig gevoel in mijn buik dat erg lijkt op verliefdheid, maar dat toch niet echt is? Of is het de drang van de mens om terug te keren naar de roots? Geen idee, maar ik weet wel dat ik op dit eigenste moment aan het luisteren ben naar James Last. Niet eens zó heel erg grijsgedraaid door mijn vader in de tijd, maar toch aanwezig in zijn collectie en vollop jaren ’70. Wat me er daarnet toe aanzette om die “plaat” op te leggen weet ik niet, maar in elk geval is ze tussen mijn mp3 collectie geraakt en ik zou ze voor geen geld van de wereld terug wissen. Het gekraak van de LP staat mee op de mp3′s wat doet vermoeden dat het een regelrechte LP2Mp3 rip is.
Een soort zeemzoete herinnering van een ver verleden schijnt me voor de geest te komen. Het prille begin van mijn leven. Wie weet heb ik nog niet vroeger op de tonen van “The Summer Knows” of “Close to You” meegewiegd in mijn moeders schoot. Het mondmuziekske en de gitaar-akkoorden van “Heart of Gold” doen een beetje aan de flower-power tijd denken, maar de rest van de nummers (met orkest en koor) ook en vooral aan de jaren ’70. De oranje schakkeringen op het tapijt, zelfs de zetels waren oranje, de bruine ruiten op het behangpapier, de bakkebaarden van onze vaders, rokken van onze moeders (tot op de grond, met ruitjes… schuin). De TV was soms nog eens uitgeschakeld ‘s avonds, maar nooit stond de pick-up of de reel to reel tape recorder lang stil, altijd een plaat of band erop: Passadena Roof Orchestra, Astrud Gilberto, Shirley Bassey, Frank Sinatra,… “Love must be the reason”, dat moet het zijn wat ik nu voel, de liefde voor muziek. Dat ze me dat nooit afpakken!!!
James Last (of elke andere artiest van die tijd) had nooit kunnen denken dat zijn muziek, nu 30 jaar later, nog in de log van mijn Last.fm account zou belanden. Internet en mp3 bestonden toen nog niet, maar de muziek die ze toen maakten, maken ze jammer genoeg nu niet meer. Nochtans, het gevoel dat ik nu heb, bij het beluisteren van deze plaat, is nog steeds hetzelfde. Pure rust en kalmte: het is een noodzaak om af en toe eens tot rust te komen, maar nu dikwijls een tekort… Take it easy people!
(‘k ga stoppen jonk, jullie gaan mij ne raren beginnen vinden)