Ongeloofelijk maar waar, het is al tijd om Andreas naar school te sturen. Ik zie hem nog rondkruipen bij Kathy op de mat in de crèche, nu toch al twee jaar geleden. Mama en papa hebben het er waarschijnlijk lastiger mee dan hij. Dat hij nu nooit meer in de veilige crèche zal gaan, maar naar de grote school moet, midden in het luikende gevaar, daar is bij hem weinig van te merken.
De eerste twee dagen waren nog vakantie-opvang (op school), waar hij zich goed leek aan te passen aan de nieuwe kindjes, het nieuwe speelgoed en de nieuwe juffrouwen. Nu de tweede dag “echte” school en mama telt al bijna niet meer mee aan de schoolpoort. Dada, kusje, omdraaien en weg.
En ik die dacht dat het weken ging duren eer hij zich zou kunnen aanpassen. Gelukkig heeft hij al geleerd om sociaal te zijn in de crèche. Op dat gebied zou zijn papa nog iets kunnen leren hebben bij zijn eerste schooldag in 1978! ‘t Is ne flinken zoon dat wij hebben. Ik ben er fier op!
Als da knappe juffrouwen zijn is da nutuurlijk geen probleem.
Precies heel zijn vader hé