Zoals elk jaar staat er op het Braunplein weer een schaatspiste. Natuurlijk is dit voor onze kleine spruit een heel aantrekkelijk gebeuren en ook al bakt hij er nog maar weinig van, toch was hij ook deze keer dol enthousiast om te gaan schaatsen. Telkens we daar passeren (en dat is gezien de locatie nogal veel) roept hij: “Straks gaan we schaatsen!”. Vorige zondag is het er dus, na veel beloven, toch van gekomen. Eén ding heeft hij toch al van zijn papa mee: de liefde voor al wat noordelijk en koud is, zie ook de vorige sneeuwpret. Het beetje pijn achteraf in mijn rug van het voorover gebogen schaatsen met een kind tussen mijn benen neem ik er graag bij

Dank aan mijn schoonpa voor de foto’s…