Thirty-nine Steps

Dit was net als vroeger. Sophie was thuis gebleven bij de kinderen, ik was op schok met mijn ouders. Ontelbare keren en met alle mogelijke vervoersmiddelen heb ik als kind samen met mijn ouders de oversteek gemaakt over Het Kanaal. Ofwel om naar mijn vader’s tante in Schotland te rijden ofwel naar mijn moeders tante in Engeland. Meestal was het een combinatie van beiden. Dit keer had de overtocht een droevige bijklank, we zouden immers voor de allerlaatste keer bij tante Edith op bezoek gaan want morgen werd ze begraven. Luttele maanden nadat opa (haar broer) ons had verlaten, stond de familie dus weer bij elkaar om “de laatste van de 3″ op haar laatste reis te begeleiden.

Ergens was het wel spannend, aangezien ik 3 achterneven/nichten zou terug zien die ik maar heel zelden zie. Eigenaardig toch dat begrafenissen de enige gelegenheden zijn waar gans de familie samen is. En altijd zegt men dan: “We moeten eens samenkomen in betere omstandigheden“, maar nooit komt het ervan. Maar er is hoop. In september komt er nog een achterneef uit Canada misschien dat we dan eens 3 takjes van de miniscule familie Molema bij elkaar krijgen. Un vrai tour de force. Anyhow, hoe zelden ik mijn familie overseas ook zie of hoe lang het ook mag geleden zijn, het blijft familie en van zodra we samen zijn zetten we als het ware het gesprek van 16 jaar geleden gewoon verder.

Het werd uiteraard een blitzbezoek. Veruit de kortste keer dat ik me op het Engels grondgebied heb bevonden. Verrassend hoe thuis ik me daar telkens opnieuw voel. Dat komt waarschijnlijk wel omdat mijn paplepel vroeger doordrenkt was van de UK-manie van mijn ouders, waarvoor dank. Drive on the left hand side, de meest overroepen angst van elke Europese chauffeur was voor mij geen afschrikmiddel om even een stukje beruchte M25 (ring rond London) af te rijden om ons via The Office in Slough en de M4 naar Kate Winslet’s hometown te begeven.

Een stuk in de nacht reden we door het voor ons overbekende Calcot (Reading) waar een overdonderende stroom goede herinneringen aan tante Edith me overspoelde. Geen enkele keer heb ik dat mens kunnen betrappen op dan ook maar een vleugje ergernis tegenover mij als kind. Ze zag graag kinderen, zoveel was duidelijk, dat bleek ook uit de afscheidsspeech van haar zoon. Keer op keer slaagde ze erin om onze bezoeken op te fleuren met haar ietwat verstrooide manier van doen. Verstrooider en verstrooider ging ze de laatste tijd door het leven, zo erg zelfs dat ze het overlijden van haar broer nooit is te weten gekomen.

Tante Edith, de laatste jaren kwamen we misschien wat minder op bezoek, maar we zullen je toch heel erg missen. Bedankt voor alle mooie herinneringen. Vaarwel, doe de groeten aan opa!