Hij zal het zich nog lang herinneren, Andreas. Net zoals ik mij de eerste keer nog herinner dat ik naar de cinema Capitole naar Jungle Book ging gaan kijken. Ongeveer zeven jaar moet ik toen geweest zijn, maar alles komt wat vroeger nu, dus ook de leeftijd waarop je de eerste keer naar de cinema gaat. Toen we gisteren in het MIAT liepen zag ik in de oude Cine Palace die ze daar nagebouwd hebben, dat ze tijdens de Gentse Feesten alle dagen films gaven, vooral voor kindjes. Andreas was direct overhaald om zich de volgende dag in het avontuur te storten en onwetend van wat hij mocht verwachten in de donkere zaal te gaan zitten om met tranende ogen (van het gebrek aan knipperen) meer dan een uur lang aan het scherm gekluisterd te blijven zitten naast zijn papa (ook al met vochtige ogen, maar dan meer van de intensheid van het moment, zeg maar). “Zo een grote televisie”, riep hij uitgelaten toen we binnenkwamen en ik probeerde hem als fiere vader duidelijk te maken dat de meneer achteraan van die grote rollen op de oude projector moest steken om zo de film te projecteren op dat grote witte doek. Mijn romantische beeld van de kleine cinema werd enigszinds de kop ingedrukt toen Disney’s FastPlay op het scherm verscheen en de DVD werd gestart. Onze schat was zich echter van geen kwaad bewust, want hij kent niets anders. De half verwachte “Filmlas gekroken, Even geduld aub.” bleef dus uit en we konden ononderbroken genieten van de gelukkig iets minder aandoenlijke Bambi II dan de originele.