Thirty-nine Steps

‘t Is er van gekomen. Een (foto)verslagje van de Gentse Feesten, terwijl ik er toch nog iets van weet. ‘t Was een goede editie, een kalme en stille editie en wonder boven wonder ook een vrij propere editie (wat ons portaal betreft). Lag het nu aan de automatische LED-spot die de winkel onder ons had geplaatst, of aan de algemene verbetering van de mentaliteit van zatlappen (yeah right) zoals de geruchten de ronde doen, ik weet het niet, maar ‘t was beter.

Het was al een paar jaar geleden, maar tijdens de GF zijn we ook een paar daagjes aan het feestgebruis ontsnapt door te logeren in Mariakerke, bij oma en opa, waar onze schatjes zich goed hebben geamuseerd. Dit zal hoogst waarschijnlijk de laatste keer zijn, aangezien we volgend jaar wel al zelf in Mariakerke zullen wonen.

Tradition night werd dit jaar enkel met de Sonny gevierd, maar we hebben er enkele doorgedraaid (tradities) oa. het drinken van enkele Mojito’s op de Graslei, het eten van een vette hamburger ergens in de Belfortstraat, het ons afvragen waarom we in godsnaam naar het Baudelopark zouden gaan want er is daar toch niets te beleven, het uit-checken van Boomtown en tot de conclusie komen dat we daar bij de oudste zijn, het rondlopen zonder doel om hier en daar een verrassend goed concertje mee te pikken, … Kortom, de echte GF-sfeer op te snuiven op een niet al té drukke dag… BANANAS, ow yeah! (btw: die Motown-groep op Polé Polé wás verrassend goed)

Enkel en alleen tijdens de GF kan men de toren van Sint-Baafs beklimmen… Andreas marcheerde flink op de naar schatting 415 treden, geen excuus meer dus om onze 39 treden niet meer te doen. Het zicht was goed, en dat vond Andreas ook toen hij alles begon op te noemen dat hij kende. Onze kleine spruit kan zich goed orienteren in zijn stad!

Toen we al terug thuis sliepen, ben ik er nog enkele keren alleen op uit getrokken, BiezeBaaze was een uitschieter, het begint ook een traditie te worden. Hier toont het met Genstenaars overladen Sint-Baafsplein dat Gent hún stad is en de Fieste hún feesten. Merci Mijn Gent!

De afsluiting van Polé Polé was kortom SUPER. Buscemi en Squadra Bossa (jammer genoeg geen foto’s) hebben daar een mix-ke neergezet om U tegen te zeggen. Miljaar zo goed man, van world music was er niet veel sprake toen er hard D&B en trance te horen was met een vleugje latin groove ertussen, maar dat geeft niet. De beat daverde in je borstbeen en dat moet zo bij een goed concert

De Feesten zitten er al op, hoog tijd dus voor een verslagje van een geslaagde editie. Het begon allemaal een paar dagen vóór de GF, met twee bezoekjes aan Gent Jazz. De openingsavond was al direct een succes met Norah Jones.

Het tweede bezoekje werd een opfrissing Portugees, met als begin Cibelle, een groepje ongeregeld dat “tropical punk” speelt zoals ze zelf zeggen. Een zotte bende als jet het mij vraagt (zie pics), de geur van marihuana kwam net niet tot in het publiek. Pas op het was niet slecht. Daarna kwam Mariza, een Portugese fado-zangeres. Normaal ben ik niet aan het genre, maar dit was toch werkelijk wereldklasse. Ze kwam zelfs nog eens terug op het podium, bij het derde concert, dat van Gilberto Gil. Hij mag dan wel 68 zijn, je zou het niet zeggen als je hem ziet rondhuppelen op het podium. Prachtig concert, een muziekstijl die ik helemaal niet had verwacht, maar het was “in opdracht van de organisatie”, zei hij.

Enkele beeldekes…