Door “tijdsgebrek wegens andere bezigheden” (lees: een huis zetten) heb ik maar 1 (juist één) keer kunnen trainen, op 15 maart. Het werd dus een testje om te zien hoe ik het ervan af breng zonder trainen. Ik moet zeggen, vrij goed. Het parcours zat daar zeker voor iets tussen, de hele wedstrijd-sfeer natuurlijk ook. Met honderden lopen is altijd gemakkelijker dan alleen.

5km in 25min41sec (wat zeker beter zou kunnen met wat training), en geëindigd op positie 215 van de 1114 deelnemers. Het obligatoire eindsprintje (zie foto) was er ook dit jaar bij. Het kan immers niet zijn dat je met “overschot van energie” over de eindmeet gaat.

Op naar de volgende twee wedstrijden: Beke-run en International Volvo Run.

Het was al een paar jaar geleden, maar tijdens de GF zijn we ook een paar daagjes aan het feestgebruis ontsnapt door te logeren in Mariakerke, bij oma en opa, waar onze schatjes zich goed hebben geamuseerd. Dit zal hoogst waarschijnlijk de laatste keer zijn, aangezien we volgend jaar wel al zelf in Mariakerke zullen wonen.

Tradition night werd dit jaar enkel met de Sonny gevierd, maar we hebben er enkele doorgedraaid (tradities) oa. het drinken van enkele Mojito’s op de Graslei, het eten van een vette hamburger ergens in de Belfortstraat, het ons afvragen waarom we in godsnaam naar het Baudelopark zouden gaan want er is daar toch niets te beleven, het uit-checken van Boomtown en tot de conclusie komen dat we daar bij de oudste zijn, het rondlopen zonder doel om hier en daar een verrassend goed concertje mee te pikken, … Kortom, de echte GF-sfeer op te snuiven op een niet al té drukke dag… BANANAS, ow yeah! (btw: die Motown-groep op Polé Polé wás verrassend goed)

Enkel en alleen tijdens de GF kan men de toren van Sint-Baafs beklimmen… Andreas marcheerde flink op de naar schatting 415 treden, geen excuus meer dus om onze 39 treden niet meer te doen. Het zicht was goed, en dat vond Andreas ook toen hij alles begon op te noemen dat hij kende. Onze kleine spruit kan zich goed orienteren in zijn stad!

Toen we al terug thuis sliepen, ben ik er nog enkele keren alleen op uit getrokken, BiezeBaaze was een uitschieter, het begint ook een traditie te worden. Hier toont het met Genstenaars overladen Sint-Baafsplein dat Gent hún stad is en de Fieste hún feesten. Merci Mijn Gent!

De afsluiting van Polé Polé was kortom SUPER. Buscemi en Squadra Bossa (jammer genoeg geen foto’s) hebben daar een mix-ke neergezet om U tegen te zeggen. Miljaar zo goed man, van world music was er niet veel sprake toen er hard D&B en trance te horen was met een vleugje latin groove ertussen, maar dat geeft niet. De beat daverde in je borstbeen en dat moet zo bij een goed concert

Het tweede bezoekje werd een opfrissing Portugees, met als begin Cibelle, een groepje ongeregeld dat “tropical punk” speelt zoals ze zelf zeggen. Een zotte bende als jet het mij vraagt (zie pics), de geur van marihuana kwam net niet tot in het publiek. Pas op het was niet slecht. Daarna kwam Mariza, een Portugese fado-zangeres. Normaal ben ik niet aan het genre, maar dit was toch werkelijk wereldklasse. Ze kwam zelfs nog eens terug op het podium, bij het derde concert, dat van Gilberto Gil. Hij mag dan wel 68 zijn, je zou het niet zeggen als je hem ziet rondhuppelen op het podium. Prachtig concert, een muziekstijl die ik helemaal niet had verwacht, maar het was “in opdracht van de organisatie”, zei hij.

Enkele beeldekes…

Dit jaar hebben we 33 meter meer moeten lopen, ook al staat er 5km in plaats van 5,3km. De officiële omtrek van de Watersportbaan werd onlangs vastgesteld op 4967 meter, de eindmeet hebben ze dan maar 33 meter opgeschoven om een mooi rond getal te hebben. Op papier 300 meter minder, in werkelijkheid 33 meter meer dus.

En nu… blijven doordoen zeker hé. En niet zoals de andere jaren stoppen na de Volvo-loop en herbeginnen met trainen een paar weken of maanden voor de volgende Volvo-loop. Volgend jaar moet die beste tijd (in 2006 liep ik 23m37s) verbroken worden!

PS: Ah ja, ik was voor Maarten

Net als veel Zweedse films slaagt de regisseur (Jörgen Bergmark) een goed beeld te geven over de relatie tussen de personages. Een sociaal drama zou je het kunnen noemen, maar dan zonder het drama (wat meestal niet het geval is met Zweedse films), af en toe moest ik zelfs lachen (ja, luidop). De acteurs zetten werkelijk een héél goeie prestatie neer, niet alleen Rolf Lassgård die tegenwoordig in echt alles meedoet wat ook maar iets of wat ruikt naar Zweedse film of serie, maar ook de anderen (ook niet van de minste) zijn super.

In de gietende regen kwam ik druppend nat aan in een schitterend vernieuwde Kinepolis (ja, kweetet, het was een tijdje geleden dat ik daar geweest was). Dit was weer eens de ideale gelegenheid (en jammer genoeg de enige in deze editie van het festival) om mijn Zweeds wat op pijl te houden, al maakten ze het me niet gemakkelijk met die stomme Engelse en Nederlandse ontertitels Alweer een 7 op 10!

Gisteren ging ik dus voor de eerste keer dit jaar: Dongbei, Dongbei. Een prent over een meisje (Xue) in Noord-China (vandaar de Engelse titel: A Northern Chinese Girl). Het was de debuutfilm van de (eerder amateur and self-made) regisseur Zou Peng, die trouwens aanwezig was in de zaal. Onze trouwe filmkenner Roel Van Bambost probeerde hem te interviewen met behulp van een tolk en daaruit leerden we eigenlijk wel leuke achtergrondsinformatie.

Film-technisch was het een heel geslaagde film vond ik: een amateuristische indruk, heel gewaagde (maar ook geslaagde) tegenlichtopnames van een verkommerde en uitgeleefde stad in China. Uit het interview bleek dat het om een snel ontwikkelende streek ging (en tevens de geboortestreek van de regisseur), maar ik kreeg toch de indruk dat de mensen daar wat wezenloos door het leven gaan. Zoals in veel Chinese films slaagt Peng er ook hier in om een verhaaltje vast te leggen dat over het dagelijkse leven gaat, zonder dat er écht iets werldschokkends gebeurt. (Met uitzondering van de (op het eerste zicht) onrelevante stukjes cabaret die, gezien het hoog “foutgehalte”, wel voor enig geglimlach zorgden in de zaal). De gewone gemiddelde mensen, op doordeweekse dagen in een gewone (eerder saaie) stad, dat is Dongbei, Dongbei. Daartussen loopt een meisje dat wat op zoek is naar haar eigen leven en die (jammer genoeg) eerder een verkeerd spoor neemt, namelijk dat van personal call-girl (een groot woord) van een rijk ventje die denkt dat hij het voor het zeggen heeft over alles en iedereen.

Mooi, niet de beste film die ik ooit zag, maar wel mooi genoeg voor een 7/10.

Het restaurant in kwestie, Jaloa dus, bevindt zich op de Place Sainte-Cathérine, bekend om zijn vele restaurants, dikwijls met vis als hoofdingrediënt van hun menu’s. De barman liet ons een tafeltje uitkiezen in hun vrij grote tuin, iets wat men in hartje Brussel niet zou verwachten. We kozen de lunch, een driegangen-menu dat ons bijzonder minimalistisch geserveerd werd. De ingrediënten waren van een uitzonderlijke (doch enorm lekkere) keuze, bijvoorbeeld: de pastinaak. Het stukje vis, waarvan de naam me nu ontsnapt, was uitstekend klaargemaakt. Een coulisje sierde het bord. Kortom, pure klasse. Maar dat mag wel verwacht worden bij een Jeune restaurateur d’Europe.

Een grote eter zal er geen gevulde maag aan overgehouden en zelfs een matige eter zoals ik kon nog een dessertje verdragen. Een bijzonder lekker dessertje zelfs: een of andere exotische sorbet met een boekje van witte chocolade en aardbeien. Bovendien getuigde de koffie van goed smaak, want het was Nespresso.

De rest van de dag verliep zoals gewoonlijk als we naar Brussel gaan. Wat rondkuieren in de winkelstraten en -centra. De Waterstones (English Bookshop) op de Avenue Adolphe Max niet vergeten. Koffie gaan drinken (deze keer bij Charli, een bakker die ook koffie schenkt, maar waar het wifi-netwerk helaas beveiligd is, NERD ALERT !). Een dagje ontspanning was bijzonder welkom.