Het tweede bezoekje werd een opfrissing Portugees, met als begin Cibelle, een groepje ongeregeld dat “tropical punk” speelt zoals ze zelf zeggen. Een zotte bende als jet het mij vraagt (zie pics), de geur van marihuana kwam net niet tot in het publiek. Pas op het was niet slecht. Daarna kwam Mariza, een Portugese fado-zangeres. Normaal ben ik niet aan het genre, maar dit was toch werkelijk wereldklasse. Ze kwam zelfs nog eens terug op het podium, bij het derde concert, dat van Gilberto Gil. Hij mag dan wel 68 zijn, je zou het niet zeggen als je hem ziet rondhuppelen op het podium. Prachtig concert, een muziekstijl die ik helemaal niet had verwacht, maar het was “in opdracht van de organisatie”, zei hij.

Enkele beeldekes…

Dit jaar hebben we 33 meter meer moeten lopen, ook al staat er 5km in plaats van 5,3km. De officiële omtrek van de Watersportbaan werd onlangs vastgesteld op 4967 meter, de eindmeet hebben ze dan maar 33 meter opgeschoven om een mooi rond getal te hebben. Op papier 300 meter minder, in werkelijkheid 33 meter meer dus.

En nu… blijven doordoen zeker hé. En niet zoals de andere jaren stoppen na de Volvo-loop en herbeginnen met trainen een paar weken of maanden voor de volgende Volvo-loop. Volgend jaar moet die beste tijd (in 2006 liep ik 23m37s) verbroken worden!

PS: Ah ja, ik was voor Maarten

Net als veel Zweedse films slaagt de regisseur (Jörgen Bergmark) een goed beeld te geven over de relatie tussen de personages. Een sociaal drama zou je het kunnen noemen, maar dan zonder het drama (wat meestal niet het geval is met Zweedse films), af en toe moest ik zelfs lachen (ja, luidop). De acteurs zetten werkelijk een héél goeie prestatie neer, niet alleen Rolf Lassgård die tegenwoordig in echt alles meedoet wat ook maar iets of wat ruikt naar Zweedse film of serie, maar ook de anderen (ook niet van de minste) zijn super.

In de gietende regen kwam ik druppend nat aan in een schitterend vernieuwde Kinepolis (ja, kweetet, het was een tijdje geleden dat ik daar geweest was). Dit was weer eens de ideale gelegenheid (en jammer genoeg de enige in deze editie van het festival) om mijn Zweeds wat op pijl te houden, al maakten ze het me niet gemakkelijk met die stomme Engelse en Nederlandse ontertitels Alweer een 7 op 10!

Gisteren ging ik dus voor de eerste keer dit jaar: Dongbei, Dongbei. Een prent over een meisje (Xue) in Noord-China (vandaar de Engelse titel: A Northern Chinese Girl). Het was de debuutfilm van de (eerder amateur and self-made) regisseur Zou Peng, die trouwens aanwezig was in de zaal. Onze trouwe filmkenner Roel Van Bambost probeerde hem te interviewen met behulp van een tolk en daaruit leerden we eigenlijk wel leuke achtergrondsinformatie.

Film-technisch was het een heel geslaagde film vond ik: een amateuristische indruk, heel gewaagde (maar ook geslaagde) tegenlichtopnames van een verkommerde en uitgeleefde stad in China. Uit het interview bleek dat het om een snel ontwikkelende streek ging (en tevens de geboortestreek van de regisseur), maar ik kreeg toch de indruk dat de mensen daar wat wezenloos door het leven gaan. Zoals in veel Chinese films slaagt Peng er ook hier in om een verhaaltje vast te leggen dat over het dagelijkse leven gaat, zonder dat er écht iets werldschokkends gebeurt. (Met uitzondering van de (op het eerste zicht) onrelevante stukjes cabaret die, gezien het hoog “foutgehalte”, wel voor enig geglimlach zorgden in de zaal). De gewone gemiddelde mensen, op doordeweekse dagen in een gewone (eerder saaie) stad, dat is Dongbei, Dongbei. Daartussen loopt een meisje dat wat op zoek is naar haar eigen leven en die (jammer genoeg) eerder een verkeerd spoor neemt, namelijk dat van personal call-girl (een groot woord) van een rijk ventje die denkt dat hij het voor het zeggen heeft over alles en iedereen.

Mooi, niet de beste film die ik ooit zag, maar wel mooi genoeg voor een 7/10.

Het restaurant in kwestie, Jaloa dus, bevindt zich op de Place Sainte-Cathérine, bekend om zijn vele restaurants, dikwijls met vis als hoofdingrediënt van hun menu’s. De barman liet ons een tafeltje uitkiezen in hun vrij grote tuin, iets wat men in hartje Brussel niet zou verwachten. We kozen de lunch, een driegangen-menu dat ons bijzonder minimalistisch geserveerd werd. De ingrediënten waren van een uitzonderlijke (doch enorm lekkere) keuze, bijvoorbeeld: de pastinaak. Het stukje vis, waarvan de naam me nu ontsnapt, was uitstekend klaargemaakt. Een coulisje sierde het bord. Kortom, pure klasse. Maar dat mag wel verwacht worden bij een Jeune restaurateur d’Europe.

Een grote eter zal er geen gevulde maag aan overgehouden en zelfs een matige eter zoals ik kon nog een dessertje verdragen. Een bijzonder lekker dessertje zelfs: een of andere exotische sorbet met een boekje van witte chocolade en aardbeien. Bovendien getuigde de koffie van goed smaak, want het was Nespresso.

De rest van de dag verliep zoals gewoonlijk als we naar Brussel gaan. Wat rondkuieren in de winkelstraten en -centra. De Waterstones (English Bookshop) op de Avenue Adolphe Max niet vergeten. Koffie gaan drinken (deze keer bij Charli, een bakker die ook koffie schenkt, maar waar het wifi-netwerk helaas beveiligd is, NERD ALERT !). Een dagje ontspanning was bijzonder welkom.

Daarna zijn we afgezakt voor een nachtje Gentse Feesten. ‘t Is te zeggen, we hebben een toertje gedaan langs de pleinen, af en toe halt gehouden als er ons iets aanstond. Bij Polé Polé zijn we zelfs even uit de bol gegaan voor ABBA Gold, een covergroepje die denkt dat ze ABBA zelf zijn. Schitterende muziek, dat wel, gezongen door een overjaarse Agneta (die meer op Nicole van Nicole & Hugo lijkt), een jongere en (gelukkig) veel vaker op het groot scherm geziene Frida, en een stelletje homo’s die Björn en Benny moesten voorstellen (compleet met hoge botten en al). Ze deden dat niet slecht die gasten, en ja ik geef toe, ik ben fan van ABBA.

Een mojito later begaven we ons naar het Sint-Baafsplein, alwaar de king van de Vlaamse muziek juist begon aan zijn optreden. Eén (1) nummer hebben we geluisterd: Valencia! lalala lalalalalaaaaaaa. Inderdaad dames en heren, geweldig, super, fantastisch, Eddy Wally! Tijd om te gaan slapen was het ondertussen geworden…

En wij die dachten dat onze zoon geen al te grote held was. We hebben ons goed mispakt. Geen attractie zag er te gevaarlijk uit en hij wou zonder aarzelen overal opzitten. Zelfs op de vleermuizen, waar – ik geef toe – papa zelfs wat kriebels in de buik kreeg (wegens het ontbreken van vaste constructies onder de hangende karretjes), zat onze vriend te gieren van het lachen. Een ander succesnummer, de boomstammetjes, waren voor allemaal een van de toppers. De grote broer van de boomstammetjes, de SuperSplash was dan weer nét iets te geweldig voor de jongsten, daar ben ik met mijn schoonzus en nichtje op geweest. Miljaarde, dat is stijl naar beneden, en ik zat vooraan, waardoor de gigantische golf niets anders kon dan mij nat maken. Gelukkig viel het weer heel goed mee, waardoor we allemaal snel droog waren. Verder was er nog de luchtballonnen, de kikkers, storm op zee (dat vond Andreas ook super, want het ging snel), diverse kermismolentjes, o ja, en de tractors (!) kortom een grote dag voor de kleinsten en de ouders/grootouders.

Ergens vond ik het wel jammer dat we geen showtje konden meepikken, ik had Bumba wel eens in het echt willen tegen komen, maar je kan niet alles doen. En zeker niet als je met een gezin of 3 bent, dan moet er wat toegegeven worden om iedereen wat te laten genieten.

Het was waarschijnlijk een 25-tal jaar geleden dat ik daar geweest was, in het toen nog Meli-park, maar nog steeds kon ik enkele dingen herkennen die er al waren. Een reusachtige boot die heen en weer zwiert, dat was er al, en ook die bootjes die rustig in een grot varen, dat ook. Al is dat nu omgebouwd tot kabouterbos om in de sfeer van Studio 100 te blijven.

The pictures