Thirty-nine Steps

Zoals elk jaar staat er op het Braunplein weer een schaatspiste. Natuurlijk is dit voor onze kleine spruit een heel aantrekkelijk gebeuren en ook al bakt hij er nog maar weinig van, toch was hij ook deze keer dol enthousiast om te gaan schaatsen. Telkens we daar passeren (en dat is gezien de locatie nogal veel) roept hij: “Straks gaan we schaatsen!”. Vorige zondag is het er dus, na veel beloven, toch van gekomen. Eén ding heeft hij toch al van zijn papa mee: de liefde voor al wat noordelijk en koud is, zie ook de vorige sneeuwpret. Het beetje pijn achteraf in mijn rug van het voorover gebogen schaatsen met een kind tussen mijn benen neem ik er graag bij

Dank aan mijn schoonpa voor de foto’s…

Dit is eentje waar ze (Andreas en zijn nichtje Mona) ons later nog zullen voor vervloeken. Waarschijnlijk heeft iedereen wel dergelijke foto’s, waar de hele familie jaren later nog altijd om lacht. Bij mezelf is het eentje in bad (aan zee), met een vriendje en vriendinnetje, lekker met z’n drieën, zich toen zeker niet bewust van het feit dat men er 25 jaar later nog om zou lachen

Ongeloofelijk maar waar, het is al tijd om Andreas naar school te sturen. Ik zie hem nog rondkruipen bij Kathy op de mat in de crèche, nu toch al twee jaar geleden. Mama en papa hebben het er waarschijnlijk lastiger mee dan hij. Dat hij nu nooit meer in de veilige crèche zal gaan, maar naar de grote school moet, midden in het luikende gevaar, daar is bij hem weinig van te merken.

De eerste twee dagen waren nog vakantie-opvang (op school), waar hij zich goed leek aan te passen aan de nieuwe kindjes, het nieuwe speelgoed en de nieuwe juffrouwen. Nu de tweede dag “echte” school en mama telt al bijna niet meer mee aan de schoolpoort. Dada, kusje, omdraaien en weg.

En ik die dacht dat het weken ging duren eer hij zich zou kunnen aanpassen. Gelukkig heeft hij al geleerd om sociaal te zijn in de crèche. Op dat gebied zou zijn papa nog iets kunnen leren hebben bij zijn eerste schooldag in 1978! ‘t Is ne flinken zoon dat wij hebben. Ik ben er fier op!

Hoi,

Op mijn laatste dag in de crèche maak ik snel nog even gebruik van de computer om op mijn papa’s blog te schrijven.

Morgen ga ik naar de grote school, want ik ben al een grote flinke jongen. Daar zal ik wel snel nieuwe vriendjes maken.

De mensen in de crèche zullen mij misschien wat missen, maar ik zal ze nooit vergeten hoor. Ze zijn altijd heel lief voor mij geweest.

Binnen een paar maandjes komt mijn broertje of zusje ook naar de crèche, misschien kom ik dan wel nog eens piepen.

Daaaag,
Andreas

Deze keer was Sinterklaas op een feestje van mama haar werk. Hij zag er een beetje anders uit dan de vorige keer maar hij was wel even vriendelijk. Ik heb een cadeautje gekregen, een werkbankje met een hamer en een zaag en schoevendraaiers en een tang en een echte bankvijs. De boutjes en moertjes kan ik nog niet zo goed indraaien, maar de nagels en de hamer hebben geen geheimen meer voor mij.

Nadat ik van de Sint zijn schoot kroop ben ik rap gaan spelen in het ballenbad met Lore. Dat is het dochtertje van een collega van mama. Lore is lief. Het ballenbad was leuk. De andere kindjes kropen op een gladde schuine kant om zo bij de glijbaan te komen, dus dat heb ik ook geprobeerd. De glijbaan was leuk. Toen we bijna weggingen was ik heel moe. Ik moest wel wakker blijven in de auto, want thuis moesten we nog eten. Als we bijna thuis waren kon ik mijn ogen bijna niet openhouden. Mama hield me wakker. Gelukkig want het eten was heel lekker. Daarna heb ik uren lang geslapen en gedroomd van de Sint en mijn werkbankje.

’s Avonds
Mama en papa zeiden dat ik mijn schoen moest klaarzetten. Ik vond dat heel raar. En een koekje klaarleggen voor het paard van Sinterklaas. Als ik braaf genoeg geweest was ging hij misschien ’s nachts langskomen om cadeautjes te brengen. Ik was benieuwd, misschien was ik te stout geweest.

Deze morgen
Toen ik opstond was ik heel goed gezind. Ik had vannacht gedroomd van Sinterklaas die cadeautjes kwam brengen. Ik denk zelfs dat ik hem heb gehoord in de living vannacht. Mama en papa zeiden dat ik maar eens moest gaan kijken, wie weet… Gans de living stond vol met nieuw speelgoed: een grooooote puzzel van Bumba, een boerderij van LEGO met héél véél dieren en een boer en en boerin met een riek en een autootje, en wat was dat daar: een kleine lessenaar om op te tekenen en te kleuren volgestrooid met snoepjes en mandarijntjes, en ook mijn werkbankje stond uitgestald. Ik begon direct te spelen. Sinterklaas is lief. En ik ben een brave jongen, want hij heeft veel cadeautjes gebracht.