Hij zal het zich nog lang herinneren, Andreas. Net zoals ik mij de eerste keer nog herinner dat ik naar de cinema Capitole naar Jungle Book ging gaan kijken. Ongeveer zeven jaar moet ik toen geweest zijn, maar alles komt wat vroeger nu, dus ook de leeftijd waarop je de eerste keer naar de cinema gaat. Toen we gisteren in het MIAT liepen zag ik in de oude Cine Palace die ze daar nagebouwd hebben, dat ze tijdens de Gentse Feesten alle dagen films gaven, vooral voor kindjes. Andreas was direct overhaald om zich de volgende dag in het avontuur te storten en onwetend van wat hij mocht verwachten in de donkere zaal te gaan zitten om met tranende ogen (van het gebrek aan knipperen) meer dan een uur lang aan het scherm gekluisterd te blijven zitten naast zijn papa (ook al met vochtige ogen, maar dan meer van de intensheid van het moment, zeg maar). “Zo een grote televisie”, riep hij uitgelaten toen we binnenkwamen en ik probeerde hem als fiere vader duidelijk te maken dat de meneer achteraan van die grote rollen op de oude projector moest steken om zo de film te projecteren op dat grote witte doek. Mijn romantische beeld van de kleine cinema werd enigszinds de kop ingedrukt toen Disney’s FastPlay op het scherm verscheen en de DVD werd gestart. Onze schat was zich echter van geen kwaad bewust, want hij kent niets anders. De half verwachte “Filmlas gekroken, Even geduld aub.” bleef dus uit en we konden ononderbroken genieten van de gelukkig iets minder aandoenlijke Bambi II dan de originele.
Archive for the ‘Andreas’ Category
De eerste keer…
Friday, July 23rd, 2010Lower Impact: Donderdag Veggiedag
Friday, October 2nd, 2009
Iedereen heeft er wel al over gehoord. Donderdag Veggiedag, een initiatief EVA vzw. gesteund door de Stad Gent om iets te proberen doen aan onze collectieve CO2 uitstoot. De opdracht voor iedereen luidt: eet minstens 1x per week vegetarisch. Begin mei 2009 werd het idee massaal rond de wereld gestuurd (zie bv. Treehugger), Gent was de eerste stad ter wereld met een officiële veggiedag elke week. Nu doet São Paolo ons blijkbaar al na. Maar wacht eens… het klinkt jullie misschien bekend, want deze blogger (yes, that’s me) had reeds maaden van tevoren een gelijkaardig voorstel gepost. Jaja, inderdaad, jullie hebben te maken met een visionair (ahum ahum).
Alle gekheid op een stokje. Het idee was natuurlijk niet nieuw en als ecologisch bewuste mens hou ik mijn ogen en oren open voor alles wat met verlaagde eco-footprint te maken heeft, maar blijkbaar is niet iedereen even begaan met het milieu en de gezondheid van zijn kindjes. Nu het stadsbestuur en ook de scholen van de Stad Gent (waarbij Andreas’ school hoort) effectief begonnen zijn met het schrappen van vlees op donderdag, begint hier en daar protest te weerklinken zoals: “We kunnen niet kiezen” (wel waar, niets is verplicht, ook op school niet), “Het is ongezond om geen vlees te eten” (dat is de grootste flauwe kul die er is, het is juist wél gezond), enzovoort. Let op, het gaat hier over een kleine minderheid, want blijkbaar waren bij de start 97% van de maaltijden vegetarisch op donderdag. Ook ouders van kinderen die geen warme maaltijd nuttigen, worden opgeroepen om vegetarisch beleg op de boterhammen te leggen. (meer info op gent.be)
Dus, naar aanleiding van dit inmiddels wereldberoemde initiatief, nog even een opfrissing van mijn vorige blogpost hierover (nochmaals de link). Lees hem nog even na, probeer het enkele weken uit en beslis dan zelf of je doorgaat of niet. O ja, en kom a.u.b. niet af met argumenten à la “Als ik geen vlees eet, heb ik niet gegeten“. Open liever je ogen voor de alternatieven, want die zijn er ruimschoots!
Eén ding is zeker: Andreas en zijn papa doen mee! Donderdag is Veggiedag!
Schaatsen
Friday, December 26th, 2008Zoals elk jaar staat er op het Braunplein weer een schaatspiste. Natuurlijk is dit voor onze kleine spruit een heel aantrekkelijk gebeuren en ook al bakt hij er nog maar weinig van, toch was hij ook deze keer dol enthousiast om te gaan schaatsen. Telkens we daar passeren (en dat is gezien de locatie nogal veel) roept hij: “Straks gaan we schaatsen!”. Vorige zondag is het er dus, na veel beloven, toch van gekomen. Eén ding heeft hij toch al van zijn papa mee: de liefde voor al wat noordelijk en koud is, zie ook de vorige sneeuwpret. Het beetje pijn achteraf in mijn rug van het voorover gebogen schaatsen met een kind tussen mijn benen neem ik er graag bij 
Dank aan mijn schoonpa voor de foto’s…
SnowCity ’08 + Huldiging
Sunday, October 26th, 2008Dit weekend was SnowCity neergestreken in Gent, op het Braunplein. Op zich is dit gebeuren niets meer dan een grote reclamestunt voor (sneeuw)vakanties in Oostenrijk en Zwitserland. MAAR! Er is ook een mini-piste met échte sneeuw en aangezien we hier in België wonen, waar het nauwelijks nog genoeg sneeuwt om de grond te bedekken, mochten we het niet nalaten om eens een kijkje te nemen. Als papa is het gewoonweg super om kinderen van een jaar of drie te hebben. Ze zijn nog te klein om alleen met een autoband van de helling te glijden, dus moet de papa zich “opofferen”. Zoefffffffff… Vader en zoon glunderden. Pure sneeuwpret onder een stralende hemel, in hartje Gent, terwijl er op de achtergrond een bandje wat muziek staat te spelen of enkele traditionele Oostenrijkers wat glühwein staan te verkopen. Hehe, mannen blijven altijd kleine kinderen, ow yeah…
Huldiging
Deze morgen werd Sophie gehuldigd in de Pacificatiezaal van het stadhuis. Waarom? zal je je afvragen, wel, voor 20 bloedgiften die ze reeds deed. We hadden Andreas wijsgemaakt dat de burgemeester daar wel ergens zou rondlopen en hij keek zijn ogen natuurlijk uit toen mama dan ook nog eens bij hem mocht gaan om een getuigschrift en muntstuk in ontvangst te nemen. Ikzelf heb Sophie in de loop van de jaren stilaan ingehaald met bloedgeven. Nog 2x en ik heb er ook 20!
Achteraf kregen we nog een glaasje en een broodje aangeboden van de lieve mensen van het Rode Kruis (nadat we, rechtstaand, Klokke Roeland, De Vlaamse Leeuw en de Brabançonne hadden aanhoord) En dan… YES! Snel naar de sneeuw-piste om nog eens een naar beneden te zoeven (zie foto’s)
Flikkendag 2008
Monday, September 29th, 2008Gisteren was het voor de laatste keer Flikkendag in Gent. De serie stopt immers na reeks 10, later dit jaar. Deze dag mochten we als echte Gentenaars en Flikken-liefhebbers niet missen. Onder het mom van “met Andreas eens te gaan kijken”, liepen we dus geruime tijd langs de tientallen politie-, brandweer-, zieken- en legerwagens en tanks. Andreas kon zijn ogen niet geloven en wou natuurlijk (terecht) in alle auto’s en vrachtwagens plaatsnemen achter het stuur. Dat mocht natuurlijk niet zonder dat papa meekwam
Toen onze spruit in een leger-auto zat, kwam er zelfs een lieve meneer een authentiek Flikken-petje in zijn handen stoppen. Net op de valreep heeft onze zoon dus toch nog een echt collectors item kunnen bemachtigen (zonder de 3 euro te hoeven betalen). Hij was serieus onder de indruk van de politiemeneren op moto’s die met kinderen op de Kouter rondreden. Jammer genoeg was hij nog iets te jong om mee te rijden, maar dat liet onze held op sokken niet aan zijn hart komen. Kijken alleen was al indrukwekkend genoeg.
Coverage ook op Gentblogt: hier (mét een foto van Ianka Fleerackers die ik jammer genoeg niet kon nemen) en hier
LEGO-mannetje is 30!
Tuesday, August 26th, 2008
Het zoveelste teken aan de wand dat we oud beginnen worden. LEGO bestaat al sinds jaar en dag (het 8×2 blokje werd onlangs 50!), en toch is het wereldberoemde LEGO-mannetje jonger dan ikzelf.
Nu Andreas volop met LEGO (Duplo) begint te spelen, ben ik opnieuw verbaasd van de ongeloofelijk ingenieusiteit van de heer Christiansen, die een plastic blokje maakte dat zo perfect was van vorm en afmetingen dat het nog steeds past op de blokjes van vandaag. Een product die 50 jaar onveranderd kan blijven, is volgens mij een goed product. Aan de basis van het succes ligt waarschijnlijk de genericiteit en de kwaliteit van het blokje. Zo simpel, dat het uitblinkt in zijn eenvoud. Alles past op alles, tot het absurde toe. (Zelfs Duplo en LEGO zijn onderling compatibel). Bezoek Legoland eens en je zult zien dat de mogelijkheden van LEGO eindeloos zijn.
Enkele data
- 1978: Het eerste (kleine) mannetje zoals vandaag. (Daarvoor hadden ze al grotere versies)
- 1980: Het eerste vrouwelijke figuurtje (verpleegster)
- 1989: De eerste echte gezichtsuitdrukking (Daarvoor lachten ze allemaal gelijk)
- Nu: Talloze gecustomiseerde mannetjes zoals Indiana Jones en Batman
Boys will be boys
Als Andreas straks begint te spelen met de echte (kleine) blokjes en later met Technic en wie weet ook met Mindstorms (YES!!!), weet ik al wie er naast hem aan tafel zal zitten!
Pottie-Kakkie
Thursday, June 19th, 2008
Dit is eentje waar ze (Andreas en zijn nichtje Mona) ons later nog zullen voor vervloeken. Waarschijnlijk heeft iedereen wel dergelijke foto’s, waar de hele familie jaren later nog altijd om lacht. Bij mezelf is het eentje in bad (aan zee), met een vriendje en vriendinnetje, lekker met z’n drieën, zich toen zeker niet bewust van het feit dat men er 25 jaar later nog om zou lachen
Andreas naar school
Tuesday, April 8th, 2008Ongeloofelijk maar waar, het is al tijd om Andreas naar school te sturen. Ik zie hem nog rondkruipen bij Kathy op de mat in de crèche, nu toch al twee jaar geleden. Mama en papa hebben het er waarschijnlijk lastiger mee dan hij. Dat hij nu nooit meer in de veilige crèche zal gaan, maar naar de grote school moet, midden in het luikende gevaar, daar is bij hem weinig van te merken.
De eerste twee dagen waren nog vakantie-opvang (op school), waar hij zich goed leek aan te passen aan de nieuwe kindjes, het nieuwe speelgoed en de nieuwe juffrouwen. Nu de tweede dag “echte” school en mama telt al bijna niet meer mee aan de schoolpoort. Dada, kusje, omdraaien en weg.
En ik die dacht dat het weken ging duren eer hij zich zou kunnen aanpassen. Gelukkig heeft hij al geleerd om sociaal te zijn in de crèche. Op dat gebied zou zijn papa nog iets kunnen leren hebben bij zijn eerste schooldag in 1978! ‘t Is ne flinken zoon dat wij hebben. Ik ben er fier op!
Laatste dag
Wednesday, April 2nd, 2008Hoi,
Op mijn laatste dag in de crèche maak ik snel nog even gebruik van de computer om op mijn papa’s blog te schrijven.
Morgen ga ik naar de grote school, want ik ben al een grote flinke jongen. Daar zal ik wel snel nieuwe vriendjes maken.
De mensen in de crèche zullen mij misschien wat missen, maar ik zal ze nooit vergeten hoor. Ze zijn altijd heel lief voor mij geweest.
Binnen een paar maandjes komt mijn broertje of zusje ook naar de crèche, misschien kom ik dan wel nog eens piepen.
Daaaag,
Andreas
Winter in Gent
Wednesday, December 26th, 2007Kerstmarkt
11 december, hoog tijd om een mistletoe te gaan kopen op de kerstmarkt. We hebben blijkbaar een bijzonder goede dg uitgekozen, er is bijna geen volk. De oester- en champagne-kraampjes lonkten gevaarlijk, maar ik heb me toch kunnen inhouden.
Carroussel
Voor één keer mochten mama en papa ook nog eens kind zijn. De paardjes vond Andreas een beetje te hoog, dan maar met mama/papa in een koets!
Schaatspret
Goed weer, vakantie, dus de ideale tijd om eens te gaan schaatsen op de ijspiste in het hartje van Gent. Snel nog Sophie overhaald om mee te gaan, dan kon Andreas ook eens zijn eerste pasjes zetten op het gladde ijs. Hij was geen held op die grote witte oppervlakte, dat kan je wel stellen. “Bang, pakken!”. Meer dan een beetje over en weer gesukkel tussen mama en papa zat er niet in met zijn kleine onderzetschaatsjes op 4 poten. En met de ongeloofelijk botte schaatsen en een beruchte ijs-kwaliteit, viel het niet mee om met Andreas op mijn arm recht te blijven, maar we zijn er toch zonder kleerscheuren vanaf geraakt.
