Alle gekheid op een stokje. Het idee was natuurlijk niet nieuw en als ecologisch bewuste mens hou ik mijn ogen en oren open voor alles wat met verlaagde eco-footprint te maken heeft, maar blijkbaar is niet iedereen even begaan met het milieu en de gezondheid van zijn kindjes. Nu het stadsbestuur en ook de scholen van de Stad Gent (waarbij Andreas’ school hoort) effectief begonnen zijn met het schrappen van vlees op donderdag, begint hier en daar protest te weerklinken zoals: “We kunnen niet kiezen” (wel waar, niets is verplicht, ook op school niet), “Het is ongezond om geen vlees te eten” (dat is de grootste flauwe kul die er is, het is juist wél gezond), enzovoort. Let op, het gaat hier over een kleine minderheid, want blijkbaar waren bij de start 97% van de maaltijden vegetarisch op donderdag. Ook ouders van kinderen die geen warme maaltijd nuttigen, worden opgeroepen om vegetarisch beleg op de boterhammen te leggen. (meer info op gent.be)

Dus, naar aanleiding van dit inmiddels wereldberoemde initiatief, nog even een opfrissing van mijn vorige blogpost hierover (nochmaals de link). Lees hem nog even na, probeer het enkele weken uit en beslis dan zelf of je doorgaat of niet. O ja, en kom a.u.b. niet af met argumenten à la “Als ik geen vlees eet, heb ik niet gegeten“. Open liever je ogen voor de alternatieven, want die zijn er ruimschoots!

Eén ding is zeker: Andreas en zijn papa doen mee! Donderdag is Veggiedag!

Dank aan mijn schoonpa voor de foto’s…

Huldiging
Deze morgen werd Sophie gehuldigd in de Pacificatiezaal van het stadhuis. Waarom? zal je je afvragen, wel, voor 20 bloedgiften die ze reeds deed. We hadden Andreas wijsgemaakt dat de burgemeester daar wel ergens zou rondlopen en hij keek zijn ogen natuurlijk uit toen mama dan ook nog eens bij hem mocht gaan om een getuigschrift en muntstuk in ontvangst te nemen. Ikzelf heb Sophie in de loop van de jaren stilaan ingehaald met bloedgeven. Nog 2x en ik heb er ook 20!

Achteraf kregen we nog een glaasje en een broodje aangeboden van de lieve mensen van het Rode Kruis (nadat we, rechtstaand, Klokke Roeland, De Vlaamse Leeuw en de Brabançonne hadden aanhoord) En dan… YES! Snel naar de sneeuw-piste om nog eens een naar beneden te zoeven (zie foto’s)

Toen onze spruit in een leger-auto zat, kwam er zelfs een lieve meneer een authentiek Flikken-petje in zijn handen stoppen. Net op de valreep heeft onze zoon dus toch nog een echt collectors item kunnen bemachtigen (zonder de 3 euro te hoeven betalen). Hij was serieus onder de indruk van de politiemeneren op moto’s die met kinderen op de Kouter rondreden. Jammer genoeg was hij nog iets te jong om mee te rijden, maar dat liet onze held op sokken niet aan zijn hart komen. Kijken alleen was al indrukwekkend genoeg.

Coverage ook op Gentblogt: hier (mét een foto van Ianka Fleerackers die ik jammer genoeg niet kon nemen) en hier

Nu Andreas volop met LEGO (Duplo) begint te spelen, ben ik opnieuw verbaasd van de ongeloofelijk ingenieusiteit van de heer Christiansen, die een plastic blokje maakte dat zo perfect was van vorm en afmetingen dat het nog steeds past op de blokjes van vandaag. Een product die 50 jaar onveranderd kan blijven, is volgens mij een goed product. Aan de basis van het succes ligt waarschijnlijk de genericiteit en de kwaliteit van het blokje. Zo simpel, dat het uitblinkt in zijn eenvoud. Alles past op alles, tot het absurde toe. (Zelfs Duplo en LEGO zijn onderling compatibel). Bezoek Legoland eens en je zult zien dat de mogelijkheden van LEGO eindeloos zijn.

Enkele data

• 1978: Het eerste (kleine) mannetje zoals vandaag. (Daarvoor hadden ze al grotere versies)
• 1980: Het eerste vrouwelijke figuurtje (verpleegster)
• 1989: De eerste echte gezichtsuitdrukking (Daarvoor lachten ze allemaal gelijk)
• Nu: Talloze gecustomiseerde mannetjes zoals Indiana Jones en Batman

Boys will be boys

Als Andreas straks begint te spelen met de echte (kleine) blokjes en later met Technic en wie weet ook met Mindstorms (YES!!!), weet ik al wie er naast hem aan tafel zal zitten!

De eerste twee dagen waren nog vakantie-opvang (op school), waar hij zich goed leek aan te passen aan de nieuwe kindjes, het nieuwe speelgoed en de nieuwe juffrouwen. Nu de tweede dag “echte” school en mama telt al bijna niet meer mee aan de schoolpoort. Dada, kusje, omdraaien en weg.

En ik die dacht dat het weken ging duren eer hij zich zou kunnen aanpassen. Gelukkig heeft hij al geleerd om sociaal te zijn in de crèche. Op dat gebied zou zijn papa nog iets kunnen leren hebben bij zijn eerste schooldag in 1978! ‘t Is ne flinken zoon dat wij hebben. Ik ben er fier op!

Op mijn laatste dag in de crèche maak ik snel nog even gebruik van de computer om op mijn papa’s blog te schrijven.

Morgen ga ik naar de grote school, want ik ben al een grote flinke jongen. Daar zal ik wel snel nieuwe vriendjes maken.

De mensen in de crèche zullen mij misschien wat missen, maar ik zal ze nooit vergeten hoor. Ze zijn altijd heel lief voor mij geweest.

Binnen een paar maandjes komt mijn broertje of zusje ook naar de crèche, misschien kom ik dan wel nog eens piepen.

Daaaag,
Andreas

Carroussel
Voor één keer mochten mama en papa ook nog eens kind zijn. De paardjes vond Andreas een beetje te hoog, dan maar met mama/papa in een koets!

Schaatspret
Goed weer, vakantie, dus de ideale tijd om eens te gaan schaatsen op de ijspiste in het hartje van Gent. Snel nog Sophie overhaald om mee te gaan, dan kon Andreas ook eens zijn eerste pasjes zetten op het gladde ijs. Hij was geen held op die grote witte oppervlakte, dat kan je wel stellen. “Bang, pakken!”. Meer dan een beetje over en weer gesukkel tussen mama en papa zat er niet in met zijn kleine onderzetschaatsjes op 4 poten. En met de ongeloofelijk botte schaatsen en een beruchte ijs-kwaliteit, viel het niet mee om met Andreas op mijn arm recht te blijven, maar we zijn er toch zonder kleerscheuren vanaf geraakt.