Nee, niet “the answer to life, the universe and everything” (huh??? wtf?). Wel het aantal kilometer dat ik van mijn vooraf gesteld quotum van 12.000 per jaar over had op 12 september. Mijn streefdoel (zie hier) werd dus (vrij nipt) gehaald.
Tijd voor een nieuwe uitdaging, de oorspronkelijke bedoeling was 10.000km! Let’s see this year. Met mijn onlangs aangeschafte bus-abonnement om naar het werk te gaan, moet dat misschien wel lukken. We zullen zien midden september 2010.
Grote werken vergen redelijk wat voorbereiding, zoals ik al heb mogen ondervinden bij “ons toekomstig huizeke”. De ontmanteling binnenshuis vordert vrij goed, maar ook buiten is er een en ander te doen.
Terwijl het nu nog een beetje zomer is, dus ideaal om de tuin een onder handen te pakken. Lees: op te kuisen. Deze (de tuin dus) was (na ongeveer een jaar zonder onderhoud) in redelijk slechte staat. Veel struiken en bomen zijn ook al vrij oud, waardoor ze onhandelbaar geworden zijn. De opkuis veranderde dus al snel in een serieuze grote kuis. Er zal, op enkele uit nostalgische redenen behouden struiken en boompjes na, niet veel meer overblijven. Na “37 jaar tuin” wordt het tijd eens opnieuw te beginnen…
Stand van zaken
Na 6.5 jaar was het nodig. Mijn oude GSM begon van zijn pluimen te laten, toets-probleempjes, SIM-probleempjes, Batterij-probleempjes. En natuurlijk ook, het ontbreken van een fototoestel, Wi-fi, allerlei leuke snufjes, zette mij ertoe aan om eens wat nieuws te kopen. Het werd deze: Sony Ericsson C905. Wat springt hier vooral in het oog: de camera, een 8.1 MegaPixel beestje, for some serious adhoc photographing! Wat nog? De eindeloze connectiemogelijkheden: Wi-fi, Bluetooth en allerlei 3G toestanden (waarvoor ik dringend eens moet kijken wat dat me gaat kosten). Nu nog ergens een Facebook-applicatie vinden, haha.
Aanvankelijk was ik van plan mijn “Groen hart” te tonen en een C901 GreenHeart te kopen, maar de Belgische markt deelt mijn bezorgdheid over het milieu jammer genoeg niet. Geen telefoon van gerecycleerde materialen dus, maar een groot broertje van dezelfde reeks. Ow Yeah !!!
This is pure nostalgia. My first computer was an Atari ST 520, indeed the number referred to the number of bytes of internal memory. Back in 1986 or 1987 it must have been. Years and years our family swore by the power of the ST and if I look at it now, it still has something. We had one 520, two 1024′s and a MEGA ST. Mind you, the ST was no gaming console like the famous Atari 2600, no sir, it was a full blown desktop with an OS that rocked. So simple and good, it basically remained unchanged since the 80-ies.
My mother was the last one to keep using the Atari, up in her “writing hole” on the attic. And this is precisely the reason why I’m writing this article today. SHE STILL HAD A DISK WITH A TEXT SHE WANTED TO KEEP. (Yes, the only copy was on floppy!). I had no high hopes…
Geek as I am, I decided to try the old Atari first, the last one, a Mega ST. After having to hit the HDD a little it still booted. Quite surprising, as it is on the attic where temp fluctuates between 10°C in winter and 40+°C in summer times. All well, the disk even proved readable, but I had one problem. The ST has no USB, no Ethernet, no means of getting a file off it but a floppy (readable on both Atari and PC). But we had no other machine in the house with a working floppy drive! Bugger.
This meant using some kind of emulator. I had used Steem before and was quite surprised by the power of it. A complete Atari inside a window! Cool. But, again the geek in me told me to try it the hard way. So I installed Steem on my Ubuntu Linux (see below). Works like a charm, Now I’m really back in 1987!
But still one problem remained: read the floppy. Luckily my Ubuntu still has a floppy drive, so after some Googling I came up with a simple command to create an image of the floppy, usable in the emulator.
dd if=/dev/fd0 of=image.st
My grandfather, an all-time and true believer of the Atari, would have been very proud of me, seeing how I revived his first computer. Atari ST for ever!
We hebben met zijn allen dag 3 van de Gentse Feesten overgeslagen om naar Plopsaland te gaan in De Panne. Ik moet toegeven, echt staan springen om te gaan deed ik niet, want pretparken zijn niet echt mijn ding, maar eens ik er was leek het allemaal nogal mee te vallen. Ik heb me gans de dag zelfs goed geamuseerd. Gans de bende was mee (oma, opa, Ellen, Kris en Amber, Vince, tante Griet en Mona, en wij. Nonkel David was met de twee kleinsten thuis gebleven.
En wij die dachten dat onze zoon geen al te grote held was. We hebben ons goed mispakt. Geen attractie zag er te gevaarlijk uit en hij wou zonder aarzelen overal opzitten. Zelfs op de vleermuizen, waar – ik geef toe – papa zelfs wat kriebels in de buik kreeg (wegens het ontbreken van vaste constructies onder de hangende karretjes), zat onze vriend te gieren van het lachen. Een ander succesnummer, de boomstammetjes, waren voor allemaal een van de toppers. De grote broer van de boomstammetjes, de SuperSplash was dan weer nét iets te geweldig voor de jongsten, daar ben ik met mijn schoonzus en nichtje op geweest. Miljaarde, dat is stijl naar beneden, en ik zat vooraan, waardoor de gigantische golf niets anders kon dan mij nat maken. Gelukkig viel het weer heel goed mee, waardoor we allemaal snel droog waren. Verder was er nog de luchtballonnen, de kikkers, storm op zee (dat vond Andreas ook super, want het ging snel), diverse kermismolentjes, o ja, en de tractors (!) kortom een grote dag voor de kleinsten en de ouders/grootouders.
Ergens vond ik het wel jammer dat we geen showtje konden meepikken, ik had Bumba wel eens in het echt willen tegen komen, maar je kan niet alles doen. En zeker niet als je met een gezin of 3 bent, dan moet er wat toegegeven worden om iedereen wat te laten genieten.
Het was waarschijnlijk een 25-tal jaar geleden dat ik daar geweest was, in het toen nog Meli-park, maar nog steeds kon ik enkele dingen herkennen die er al waren. Een reusachtige boot die heen en weer zwiert, dat was er al, en ook die bootjes die rustig in een grot varen, dat ook. Al is dat nu omgebouwd tot kabouterbos om in de sfeer van Studio 100 te blijven.
Gisteren waren we in Oostende voor de asverstrooiing op zee van mijn opa. Bijzonder woelig was de zee wel, maar we waren allemaal een beetje opgelucht dat hij zijn laatste rustplaats eindelijk heeft mogen vinden. De zee zal hopelijk goed zorg voor hem dragen.
Daarna gingen we snel nog iets eten en Andreas wou nog eens in “die GROOOOOTE zandbak” spelen 
Leuk leuk, even op het strand gespeeld en toen werd het stilaan tijd om te vertrekken, dus ik ging recht naar de plaats waar mijn autosleutels hadden moeten zitten, in mijn zak dus. WADDE?!!??? Waar zijn die? Weg! Als een zot hebben we overal gezocht, tot op het strand toe, maar natuurlijk viel er niets te bespeuren. Er werd dus wat geïmproviseerd met mijn ouders hun auto, treinen en reservesleutels.
Dit is dus de eerste keer dat ik zoiets tegenkom en ben er dus absoluut niet goed van. En zeker niet als ik vanmorgen de prijs van een stukje plastiek met een Volvo-logo hoorde. EUR 200 !!! Zooooooooot. Niets aan te doen, enkele telefoontjes naar allelei plekken in Oostende hebben mij niets opgeleverd. Dit weekend doe ik nog een ultieme poging bij de politie en dan ga ik noodgedwongen wat “jammer geld” moeten uitgeven 
Dit was net als vroeger. Sophie was thuis gebleven bij de kinderen, ik was op schok met mijn ouders. Ontelbare keren en met alle mogelijke vervoersmiddelen heb ik als kind samen met mijn ouders de oversteek gemaakt over Het Kanaal. Ofwel om naar mijn vader’s tante in Schotland te rijden ofwel naar mijn moeders tante in Engeland. Meestal was het een combinatie van beiden. Dit keer had de overtocht een droevige bijklank, we zouden immers voor de allerlaatste keer bij tante Edith op bezoek gaan want morgen werd ze begraven. Luttele maanden nadat opa (haar broer) ons had verlaten, stond de familie dus weer bij elkaar om “de laatste van de 3″ op haar laatste reis te begeleiden.
Ergens was het wel spannend, aangezien ik 3 achterneven/nichten zou terug zien die ik maar heel zelden zie. Eigenaardig toch dat begrafenissen de enige gelegenheden zijn waar gans de familie samen is. En altijd zegt men dan: “We moeten eens samenkomen in betere omstandigheden“, maar nooit komt het ervan. Maar er is hoop. In september komt er nog een achterneef uit Canada misschien dat we dan eens 3 takjes van de miniscule familie Molema bij elkaar krijgen. Un vrai tour de force. Anyhow, hoe zelden ik mijn familie overseas ook zie of hoe lang het ook mag geleden zijn, het blijft familie en van zodra we samen zijn zetten we als het ware het gesprek van 16 jaar geleden gewoon verder.
Het werd uiteraard een blitzbezoek. Veruit de kortste keer dat ik me op het Engels grondgebied heb bevonden. Verrassend hoe thuis ik me daar telkens opnieuw voel. Dat komt waarschijnlijk wel omdat mijn paplepel vroeger doordrenkt was van de UK-manie van mijn ouders, waarvoor dank. Drive on the left hand side, de meest overroepen angst van elke Europese chauffeur was voor mij geen afschrikmiddel om even een stukje beruchte M25 (ring rond London) af te rijden om ons via The Office in Slough en de M4 naar Kate Winslet’s hometown te begeven.
Een stuk in de nacht reden we door het voor ons overbekende Calcot (Reading) waar een overdonderende stroom goede herinneringen aan tante Edith me overspoelde. Geen enkele keer heb ik dat mens kunnen betrappen op dan ook maar een vleugje ergernis tegenover mij als kind. Ze zag graag kinderen, zoveel was duidelijk, dat bleek ook uit de afscheidsspeech van haar zoon. Keer op keer slaagde ze erin om onze bezoeken op te fleuren met haar ietwat verstrooide manier van doen. Verstrooider en verstrooider ging ze de laatste tijd door het leven, zo erg zelfs dat ze het overlijden van haar broer nooit is te weten gekomen.
Tante Edith, de laatste jaren kwamen we misschien wat minder op bezoek, maar we zullen je toch heel erg missen. Bedankt voor alle mooie herinneringen. Vaarwel, doe de groeten aan opa!
Een snelle update, gewoon om te zeggen dat ons plan voor de verbouwing goedgekeurd is. This calls for champagne! WOEHOE!
Intussen is de ontmanteling reeds ver gevorderd. Slaapkamers, badkamer zijn gedaan, keuken is zo goed als gedaan, bureau, vestaire zijn gedaan, living is in status busy. Resten nog: plafond living, alle sanitair en verwarming, electriciteit. En dan kunnen de GROTE werken starten: muren uitbreken en dak wegnemen
Enkele foto’s om de sfeer weer te geven. Het is soms met serieus gemengde gevoelens dat ik er aan bezig ben, zeker bepaalde stukken, waar de herinneringen het grootst zijn. Soms heb ik het gevoel dat ik het levenswerk van mijn opa aan het verprutsen ben, maar aan de andere kant kan ik me troosten met het idee dat het allemaal mooi en nieuw zal zijn, ter ere van hem.
Update 2009-05-25: Ondertussen is het plafond in de living ook weg.
Vorige week waren mijn schoonouders 40 jaar getrouwd. This calls for a party! Wat dan ook op gepaste wijze gevierd werd. We gingen gaan eten in de Marina, een heel deftig (Italiaans) restaurant in Oostende. Let op, Italiaans betekent hier zeer zeker niet pizza en spaghetti. Men kan gerust zeggen dat de Michelin-sterniet ver af is. De zotte Italiaanse uitbater neemt men er graag bij, zeker als hij vanuit de keuken komt aandraven met een bouquet bloemen voor de feestvarkens. Sympathiek! De manier waarop de saballione klaargemaakt wordt, kan men gerust merkwaardig noemen. Ik wist niet dat er met volle kracht in de pan moest geramd worden terwijl er luchtig met de kont werd geshaked, rondom zich heen kijkend om zeker te zijn dat gans het restaurant ziet hoe men van op ongeveer 1 meter hoogte de dikke specie in het glas kwakt om vervolgens de pan met een zwier door de lucht terug op het vuurtje te gooien.
De rest van het eten, dat wel uit de keuken kwam, was op zijn minst gezegd ongeloofelijk lekker, en dat is nog een understatement. De gerechten waren perfect qua ingrediënten, grootte, afwerking, smaak, opeenvolging, bediening (gelukkig was er daar een zeer kalme, serieuse vent die de boel onder controle had, want met zo een baas weet je nooit…). Eigenlijk had ik er niets op aan te merken, zelfs de prijs viel mee, hahaha. Gelukkig heeft mijn schoonpa een VISA-kaart met voldoende limieten.
Achteraf was het bloed-gehalte in onze alcohol net iets te groot om nog naar huis te rijden, maar dat hadden we al op voorhand voorzien. Het hotel was vlak achter de hoek en de grappa op het einde zorgde voor een goede nachtrust. ‘s Morgens waren de oogjes bij sommigen wat klein, ej ej ej, bij mij niet zulle, ik was goed wakker Een ochtendwandeling kan wonderen doen en tegen de middag hadden sommigen zelfs al weer een beetje honger (ja Griet, ik bedoel JOU!). Snel nog een portie (iets te dure) Oostendse garnalen naar binnen gespeeld en dan huiswaarts naar onze kindjes die we voor de gelegenheid bij oma en opa hadden gelaten. Het was een geslaagd weekend! Nogmaals merci Ma en Pa.
Het is tijd voor een update van ons huis. Het plan is reeds geruime tijd ingediend bij Stedenbouw Gent, we wachten dus op antwoord. Normaal gezien moeten we dit voor eind mei hebben. De aannemer voor het houtskelet voor de bovenverdieping ligt zo goed als vast, aangezien de meesten ofwel niet van hen laten horen, ofwel de uitdaging (zo groot is ze eigenlijk niet) niet aandurven (of willen, omdat ze van de grond af willen bouwen).
Ondertussen ben ik bezig met ontmanteling van (lees: afbreken en recycleren waar mogelijk): ingemaakte kasten, kroonlijsten, allerlei dingen die aan de muur gevezen zijn (en wie opa kende, weet dat dat veel dingen zijn), badkamermeubels, boekenkasten, tapis-plein, enz… De twee kamers achteraan zijn nu naakt, badkamer is in status “Busy”. Resten nog: keuken, living en alle sanitair, deuren, prises, plafonds, … wat nog de nodige tijd zal in beslag nemen. En niet te vergeten, afbreken van het dak en de muren die moeten verplaatst worden/verdwijnen (dat zijn er echt niet veel). Daarna is het wachten op de aannemer voor de gewelven tussen verdiep 0 en 1. Eens die er zijn kunnen de houtskeletbouwers beginnen. Maar ik ga te snel, first things first.
Houtskelet
Inderdaad, dat ik een groene jongen was, wisten jullie al. Dit is daar dus ook onderdeel van: duurzaam, beter te isoleren achteraf, etc… De elektriciteit en het water zou ik zelf (lees: met wat hulp) doen, dus een houten skelet en “holle” wanden komen goed van pas om allelei nutsvoorzieningen in weg te proppen. Het huis is nu ook voorzien van een vrij centraal geplaatste ingemaakte kast die in de toekomst zal dienen als utility koker, ideaal om leidingen van kelder tot naar het verdiep te leggen, schacht voor vuile was, kast voor een ketel voor de warmwaterzonnepanelen (indien haalbaar), enz… Waarschijnlijk nooit zo bedacht, maar ze bewijst 38 jaar later goed haar nut, die kast
Over de tijdsplanning kan ik nog niet zo veel zeggen, veel hangt af van de goedkeuring van Gent + de planning van de aannemers.