Thirty-nine Steps » Gent

Gent Jazz 2010

Gordon — Wed, 28 Jul 2010 17:57:37 +0000

De Feesten zitten er al op, hoog tijd dus voor een verslagje van een geslaagde editie. Het begon allemaal een paar dagen vóór de GF, met twee bezoekjes aan Gent Jazz. De openingsavond was al direct een succes met Norah Jones.

Het tweede bezoekje werd een opfrissing Portugees, met als begin Cibelle, een groepje ongeregeld dat “tropical punk” speelt zoals ze zelf zeggen. Een zotte bende als jet het mij vraagt (zie pics), de geur van marihuana kwam net niet tot in het publiek. Pas op het was niet slecht. Daarna kwam Mariza, een Portugese fado-zangeres. Normaal ben ik niet aan het genre, maar dit was toch werkelijk wereldklasse. Ze kwam zelfs nog eens terug op het podium, bij het derde concert, dat van Gilberto Gil. Hij mag dan wel 68 zijn, je zou het niet zeggen als je hem ziet rondhuppelen op het podium. Prachtig concert, een muziekstijl die ik helemaal niet had verwacht, maar het was “in opdracht van de organisatie”, zei hij.

Enkele beeldekes…

De eerste keer…

Gordon — Fri, 23 Jul 2010 16:35:54 +0000

Hij zal het zich nog lang herinneren, Andreas. Net zoals ik mij de eerste keer nog herinner dat ik naar de cinema Capitole naar Jungle Book ging gaan kijken. Ongeveer zeven jaar moet ik toen geweest zijn, maar alles komt wat vroeger nu, dus ook de leeftijd waarop je de eerste keer naar de cinema gaat. Toen we gisteren in het MIAT liepen zag ik in de oude Cine Palace die ze daar nagebouwd hebben, dat ze tijdens de Gentse Feesten alle dagen films gaven, vooral voor kindjes. Andreas was direct overhaald om zich de volgende dag in het avontuur te storten en onwetend van wat hij mocht verwachten in de donkere zaal te gaan zitten om met tranende ogen (van het gebrek aan knipperen) meer dan een uur lang aan het scherm gekluisterd te blijven zitten naast zijn papa (ook al met vochtige ogen, maar dan meer van de intensheid van het moment, zeg maar). “Zo een grote televisie”, riep hij uitgelaten toen we binnenkwamen en ik probeerde hem als fiere vader duidelijk te maken dat de meneer achteraan van die grote rollen op de oude projector moest steken om zo de film te projecteren op dat grote witte doek. Mijn romantische beeld van de kleine cinema werd enigszinds de kop ingedrukt toen Disney’s FastPlay op het scherm verscheen en de DVD werd gestart. Onze schat was zich echter van geen kwaad bewust, want hij kent niets anders. De half verwachte “Filmlas gekroken, Even geduld aub.” bleef dus uit en we konden ononderbroken genieten van de gelukkig iets minder aandoenlijke Bambi II dan de originele.

Wondelgemse Meersen & Roma zigeuners

Gordon — Tue, 30 Mar 2010 20:39:38 +0000

De laatste tijd zijn ze al veel in het (Gentse) nieuws geweest. De Roma, (in het Gentse geval) Roemenen zonder thuis zeg maar, die blijkbaar nergens meer welkom zijn. Lang hebben ze in barakken gewoond in de Wondelgemse Meersen, niet altijd even veilig. Dit is een gebied dat zich uitstrekt tussen de Nieuwe Vaart en de spoorweg die de Wiedauwkaai kruist. Maar toen De Lijn ze daar moest verjagen omdat ze daar hun nieuwe terminal zouden gaan bouwen, is het van kwaad tot erger gegaan. Van het ene kraakpand naar het andere, telkens met dezelfde boodschap van de eigenaar: “Mijn huis uit” en telkens met dezelfde commentaar van de stad: “Dat is ons probleem niet”. Brieven hielpen niet.

Vorige week moesten ze dan noodgedwongen vertrekken uit Gent. Sommigen richting Parijs, sommigen terug naar Roemenië. Een triestige zaak, bijna mensonwaardig zelfs. Foei Gent, uw gastvrijheid was even ver te zoeken.

Lijn 3
Vorige week bezocht ik de tentoonstelling “Lijn 3″ over de Brugse Poort, waar er een groot gedeelte opgedragen was aan de Roma-problematiek, meer bepaald in de Wondelgemse Meersen. Dit weekend kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en moest ik de situatie ter plaatse gaan bekijken. Samen met Andreas trok ik met de fiets door het gebied, jammer genoeg zonder Roma, want die waren sinds 15 maart verdreven uit hun “woonplaats”. Alles werd echter achter gelaten zoals het bewoond werd, onze eigen Gentse favela zeg maar, Andreas en zijn papa waren diep onder de indruk. Ik had mijn EOS 400D jammer genoeg niet bij me, maar met mijn GSM kon ik toch wat beelden vastleggen. Foto’s zeggen meer dan woorden…

Filmfestival: Dongbei, Dongbei

Gordon — Fri, 09 Oct 2009 07:37:21 +0000

Het 36ste filmfestival van Gent is intussen van start gegaan. Met enige fierheid mogen we zeggen dat dit een van de grotere filmfestivals is. Niet bepaald Cannes of Berlijn, maar eens per jaar staat Gent toch ook op de film-kaart. We hebben zelfs een award dat wél wereldberoemd en de grootste is, de prijs voor de filmmuziek: de World Soundtrack Awards.

Gisteren ging ik dus voor de eerste keer dit jaar: Dongbei, Dongbei. Een prent over een meisje (Xue) in Noord-China (vandaar de Engelse titel: A Northern Chinese Girl). Het was de debuutfilm van de (eerder amateur and self-made) regisseur Zou Peng, die trouwens aanwezig was in de zaal. Onze trouwe filmkenner Roel Van Bambost probeerde hem te interviewen met behulp van een tolk en daaruit leerden we eigenlijk wel leuke achtergrondsinformatie.

Film-technisch was het een heel geslaagde film vond ik: een amateuristische indruk, heel gewaagde (maar ook geslaagde) tegenlichtopnames van een verkommerde en uitgeleefde stad in China. Uit het interview bleek dat het om een snel ontwikkelende streek ging (en tevens de geboortestreek van de regisseur), maar ik kreeg toch de indruk dat de mensen daar wat wezenloos door het leven gaan. Zoals in veel Chinese films slaagt Peng er ook hier in om een verhaaltje vast te leggen dat over het dagelijkse leven gaat, zonder dat er écht iets werldschokkends gebeurt. (Met uitzondering van de (op het eerste zicht) onrelevante stukjes cabaret die, gezien het hoog “foutgehalte”, wel voor enig geglimlach zorgden in de zaal). De gewone gemiddelde mensen, op doordeweekse dagen in een gewone (eerder saaie) stad, dat is Dongbei, Dongbei. Daartussen loopt een meisje dat wat op zoek is naar haar eigen leven en die (jammer genoeg) eerder een verkeerd spoor neemt, namelijk dat van personal call-girl (een groot woord) van een rijk ventje die denkt dat hij het voor het zeggen heeft over alles en iedereen.

Mooi, niet de beste film die ik ooit zag, maar wel mooi genoeg voor een 7/10.

Lower Impact: Donderdag Veggiedag

Gordon — Fri, 02 Oct 2009 14:40:50 +0000

Iedereen heeft er wel al over gehoord. Donderdag Veggiedag, een initiatief EVA vzw. gesteund door de Stad Gent om iets te proberen doen aan onze collectieve CO2 uitstoot. De opdracht voor iedereen luidt: eet minstens 1x per week vegetarisch. Begin mei 2009 werd het idee massaal rond de wereld gestuurd (zie bv. Treehugger), Gent was de eerste stad ter wereld met een officiële veggiedag elke week. Nu doet São Paolo ons blijkbaar al na. Maar wacht eens… het klinkt jullie misschien bekend, want deze blogger (yes, that’s me) had reeds maaden van tevoren een gelijkaardig voorstel gepost. Jaja, inderdaad, jullie hebben te maken met een visionair (ahum ahum).

Alle gekheid op een stokje. Het idee was natuurlijk niet nieuw en als ecologisch bewuste mens hou ik mijn ogen en oren open voor alles wat met verlaagde eco-footprint te maken heeft, maar blijkbaar is niet iedereen even begaan met het milieu en de gezondheid van zijn kindjes. Nu het stadsbestuur en ook de scholen van de Stad Gent (waarbij Andreas’ school hoort) effectief begonnen zijn met het schrappen van vlees op donderdag, begint hier en daar protest te weerklinken zoals: “We kunnen niet kiezen” (wel waar, niets is verplicht, ook op school niet), “Het is ongezond om geen vlees te eten” (dat is de grootste flauwe kul die er is, het is juist wél gezond), enzovoort. Let op, het gaat hier over een kleine minderheid, want blijkbaar waren bij de start 97% van de maaltijden vegetarisch op donderdag. Ook ouders van kinderen die geen warme maaltijd nuttigen, worden opgeroepen om vegetarisch beleg op de boterhammen te leggen. (meer info op gent.be)

Dus, naar aanleiding van dit inmiddels wereldberoemde initiatief, nog even een opfrissing van mijn vorige blogpost hierover (nochmaals de link). Lees hem nog even na, probeer het enkele weken uit en beslis dan zelf of je doorgaat of niet. O ja, en kom a.u.b. niet af met argumenten à la “Als ik geen vlees eet, heb ik niet gegeten“. Open liever je ogen voor de alternatieven, want die zijn er ruimschoots!

Eén ding is zeker: Andreas en zijn papa doen mee! Donderdag is Veggiedag!

GF2009: DJ Zaki, The End!

Gordon — Tue, 28 Jul 2009 12:20:39 +0000

Plots kwam hij tijdens het optreden van AB Nono (wat trouwens niet echt goed is) door de hekkens van Gent Beach, eenzaam en alleen. Zijn valiesje CD’s moest hij zelf dragen. Na de “wapens van straks” ergens te hebben neergezet achter het podium kwam hij nog op zijn gemak wat rondhangen tussen het volk. Om de sfeer op te snuiven. Inderdaad, dan heb ik het natuurlijk over hét grote voorbeeld van de broers David en Stephen Dewaele, hun vader Jacky (aka. DJ Zaki). Is het hem nu het feit dat hij ondertussen 64 is, of omdat hij verdomd goede plaatjes kiest, maar die vent heeft een enorm succes, ook bij de jeugd. Iedereen scheen zich nog eens goed te willen amuseren vooraleer de feesten af te sluiten, en daarvoor is de Zaki goed geschikt. Op geregelde tijdstippen weerklonk een luid Zaki! Zaki! Zaki! en gingen de meesten uit de bol als er weer eens een vettige schijf op de draaitafel belandde. The crowd went wild toen er halfweg de DJ-set een handvol mooie, jonge, in strakke kleedjes gehulde dames op het toneel verschenen. Na het vrij abrupte einde, was het tijd om stilaan te gaan slapen. Tien dagen feest is leuk, maar ook soms wat lang. Nog rap een vette hamburger binnenspelen en dan: rust!

‘t Is gedaan!
Met DJ Zaki zette ik dus in schoonheid een punt achter editie 2009 van de fieste. Het weer kon misschien ietsje beter (zeker de woensdag), maar het is mooi geweest. Ik heb niet veel gemist dat ik vooraf had uitgekozen om te zien. De overlast is beperkt gebleven tot wat geroep en getier en elke dag de overschot van de wildplassers wegspoelen. The usual dus. Geluidsoverlast van de concerten zijn er niet. Ook al zitten we er midden in (op minder dan 50m van het Sint-Baafs plein), we kunnen nauwelijks iets horen. De Ivago gasten hebben er trouwens elke dag weer voor gezorgd dat ons stroatse (en de rest van de stad natuurlijk) er proper bij lag. Merci!

Vanaf vandaag kan de stad weer uitrusten. Dit is zonder twijfel de rustigste week van het jaar. Na de gezellige bedrijvigheid van vandaag om alle podia, tenten, standjes en dergelijke af te breken, kan de stad weer even ademen. Op naar volgend jaar…

GF2009: Sweet Coffee

Gordon — Mon, 27 Jul 2009 09:00:06 +0000

Eerst was ik niet van plan om buiten te gaan, maar wegens een rustdag had ik het vorige optreden van Sweet Coffee ook al gemist, dus dit was de laatste kans. Ik ben blij dat ik geweest ben, het volk viel mee op Polé Polé. Ze zijn goed, zeer goed zelfs. Stevige beats, altijd overgoten met de Zen-like smooth, jazzy lounge-tunes. En dan die sax, die het geheel compleet maakt. De afwezigen hadden ongelijk, dit is een must-see!

GF2009: Pat Krimson

Gordon — Sat, 25 Jul 2009 08:29:25 +0000

Na de rustdag van gisteren (dag 6), waarbij ik wel Sweet Coffee en Free Souffriau moeten missen heb, was het tijd voor some serious dance music. Pat Krimson van Leopold 3/2Fabiola/etc kwam daar enkele 90-ies plaatjes aaneen draaien. Echte dans-nummers van in de glorietijd van Boccaccio, La Rocca, Cherry Moon en (dit is voor de kenners) de Goodies/Bolero. Den Pat kwam af met zijn eigen pick-up naalden en zette een showke neer dat kon tellen. De sfeer zat er echt in op Gent Beach, maar aan het zand zal het niet gelegen hebben, want meer dan 2 zandbakken (je had gelijk Pierke Pierlala) heb ik niet gezien. Maar kom, sfeer was er wel. Veel volk ook, de volgende keer dat er een échte 90-ies night is moeten ze alle mensen die nog niet geboren waren van het plein sturen Die kennen die muziek niet!

Het is een feit, de muziekstijl van de mensen verandert met de jaren. De plaatjes deden me terug denken aan de tijd dat ik stond te shaken in De Maegt van Gent, achteraf gezien toch eigenlijk een serieus Johnnykot. Al luister ik nu meestal naar muziek met een iets hoger “cultuurgehalte”, ik kon nog steeds genieten van mijn stijl van vroeger. Zeker als je u eens goed wilt smijten, is de house/techno/new beat nog steeds een goede optie. OW YEAH! Stevig!

GF2009: Gorki, Vlasmarkt

Gordon — Thu, 23 Jul 2009 17:23:34 +0000

Het moet de kalmste dag in de geschiedenis van de Gentse Feesten zijn, sinds de vernieuwing van Walter De Buck. En waarschijnlijk zat de regen daar wel voor iets tussen. Gegoten heeft het, gepletst, gedrasht, en gedouched waren we Sonny en ik, die op de jaarlijkse tradition sessie waren. Den Duke heeft het laten afweten dit jaar, wat we hem eeuwig zullen verwijten natuurlijk, want zonder hem is het blijkbaar slecht weer Veel volk dat in de weg liep was er wel niet, want na het concert van Gorki (ook al een traditie aan het worden), leek het alsof de feesten gedaan waren en iedereen ging naar huis.

We zijn dan maar afgezakt naar de Vlasmarkt, waar er later op de avond nog een concertje was van Balthazar in de Charlatan. No joy, de mensen waren blijkbaar allemaal binnen gevlucht en we konden er niet meer bij. Tegen dat we dat doorhadden, was het al vrij laat en Sonny’s eerste nachtbus was al weg waardoor we nog enkele uren op de Vlasmarkt doorgebracht hebben, onder de tent van de Charlatan. Dat was trouwens de eerste keer dat ik echt naar de Vlasmarkt ga. Nog nooit was ik daar terecht gekomen (ja voor sommigen een schande, ik weet het).

Uiteindelijk was het toch nog een goede avond, ondanks het slechte weer. Een beetje kijken naar en lachen met mensen in de regen, wat pintjes drinken en vooral, zo hoort het op de tradition sessie, veel zeveren en lollen. (O ja even ter info, de Mojito’s in de Charlatan zijn herleid naar het absolute minimum aan ingrediënten: rum (veel), suiker en een blaadje munt. Ik heb geen spuitwater kunnen onderscheiden)

GF2009: Pirates of the Leie

Gordon — Thu, 23 Jul 2009 17:02:22 +0000

Op dag 4, in de namiddag, ben ik ook nog met Andreas op de Piratenboot geweest. De bootjes op de Leie hadden een speciale vaart georganiseerd voor kindjes. Maat Piraat (lees: de naam “Piet Piraat” was al in gebruik) stond aan het roer en maakte af en toe wat schunnige opmerkingen (in Jack Sparrow-stijl) terwijl hij aan de waterkanten zocht naar de cijfercombinatie van zijn schatkist. Andreas was een beetje stil en onder de indruk, maar aan het relaas achteraf te horen vond hij het gelukkig wel leuk denk ik.