Maar dit artikeltje gaat daar niet over Ik wou per se de nummerplaat van mijn opa houden. Ik ken die lettercombinatie al zolang ik leef en ook al is het een stom blik met 5 tekens, ik zou het jammer gevonden hebben dat deze zomaar verloren zou zijn gegaan. Bij toeval had ik nog een auto over om deze plaat op in te schrijven, haha. (Voor diegenen die het nog niet wisten, mijn oude Suzuki Vitara staat nog steeds op onzen hof) Maar dat ging toch niet vanzelf. Het is hier immers België en zomaar een plaat van iemand overnemen kan dus niet. Dat gaat enkel van je ouders en dan nog enkel als ze dood zijn of met een schriftelijke toestemming. Opa was overleden, dus kon mijn ma zijn wagen met plaat en al overnemen. Eens dit achter de rug, kon ze mij (handgeschreven) toestemming geven om de plaat over te nemen en in te schrijven op mijn auto. Dit alles met de nodige attesten en uittreksels natuurlijk: een attest dat opa overleden is niet ouder dan 14 dagen (je kon niet weten dat opa plots weer zou gaan leven), een uittreksel uit het geboorteregister niet ouder dan 14 dagen (je kon niet weten dat je plots van een andere moeder en vader zou gaan afstammen) en dit telkens voor mijn ma als voor mij. De minister voor administratieve vereenvoudiging heeft nog wat werk want dit heeft dus wel enkele weken geduurd. Maar uiteindelijk is L106Z de mijne… Joepie!

Een extra auto?
Waarom in godsnaam zal je zeggen? Dat is vrij simpel, eens we in Mariakerke wonen (hopelijk ergens in 2010) zal Sophie ook een wagen nodig hebben om naar het werk te gaan. Inderdaad, dit zorgt niet bepaald voor een “Lower Impact” op het milieu, daar zijn we ons van bewust en ik denk nog aan de gepaste manier om deze extra CO2 uitstoot te compenseren. Ideeën zijn welkom.

It brings back memories actually. All of a sudden we have some work time that our customer (the bigger company above us) doesn’t (want to or can) pay for. Being real programmers, there is no such time as “wasted time” or “idle time” and we use it to do some “stuff we have always wanted to do” (always improving the current system of course, albeit not always visible to the users). Back in the old days of our system, we have also had such opportunities and that’s why stuff like: fiddling about with barcode hand scanners, doing code changes in ancient 1997 COBOL programs and putting them in production without real testing and doing changes in programs that weren’t asked for in the first place, bring back some real good memories from times when such practices were generally considered as being “normal everyday things to do”. We like to call those days “The Container Times“, mainly because that was where we were housed back then, in some temporary and highly rudimentary grey boxes, stacked together like over-sized LEGO blocks. Actually we were a bunch of geeks (known to the general public as The Rebels) put together in a place where we wouldn’t disturb anyone else but ourselves. Of course we have matured by now and our cowboy-like actions, although we still perform them sometimes, have been decreased to a minimum and are never as ill-considered as they were back then. But in our hearts we are still hard-core geeks

Our way of working back then may seem like inappropriate or “not done” to the outside world now, but bear in mind, it was back then that the foundations of a now highly popular and widespread system were made. Thanks to those days, where moving an unofficial server was an ordinary part of the job, we now have users all over the globe and maintain the back-end of the system in a fairly effective way. It is the very proof that our analytical capabilities of the container times were more than sufficient to last until now and provide us with enough useful heritage to last some time more in the future.

As a proud member of my team I hereby officially declare: “No f***ing way, the Rebels are her to stay“. We will continue to fight the downturn and carry on to do what we think is best at all times. Although we (have to) work according to more strict development rules nowadays, it’s nice to play The Bastard Programmer from Hell sometimes. CO-Pilot Rules!

Dit alles maakte vooral in de jaren ’50 en ’60 deel uit van onze “TV Experience”, maar behoort nu al heel lang en voorgoed tot het verleden. Maar… Maandag komt er een nieuwe mijlpaal in de geschiedenis van de TV. Dan verdwijnen immers de analoge signalen van “Vlôms Brussel” voorgoed uit de ether en zal je het “gesproken dagblad” niet meer via een gewone antenne kunnen bekijken. Alles wordt vervangen door DVB-T (Digital Video Broadcasting – Terrestrial) signalen. Hier en daar worden de frequenties aangepast en zal men de antenne moeten draaien van horizontaal naar verticaal.

Mensen die dus analoog via de ANTENNE kijken, be warned! Als je nog geen DVB-T bakje gekocht hebt (of een hypermoderne TV hebt, wat onwaarschijnlijk is als je nog via de kabel kijkt), zal uw TV in de nacht van zondag op maandag “snowcrashen”. Kabel-kijkers hebben natuurlijk nog geen problemen.

Bron: De Tijd
Meer info: http://www.wegmetsneeuwopjetv.be

Nu Andreas volop met LEGO (Duplo) begint te spelen, ben ik opnieuw verbaasd van de ongeloofelijk ingenieusiteit van de heer Christiansen, die een plastic blokje maakte dat zo perfect was van vorm en afmetingen dat het nog steeds past op de blokjes van vandaag. Een product die 50 jaar onveranderd kan blijven, is volgens mij een goed product. Aan de basis van het succes ligt waarschijnlijk de genericiteit en de kwaliteit van het blokje. Zo simpel, dat het uitblinkt in zijn eenvoud. Alles past op alles, tot het absurde toe. (Zelfs Duplo en LEGO zijn onderling compatibel). Bezoek Legoland eens en je zult zien dat de mogelijkheden van LEGO eindeloos zijn.

Enkele data

• 1978: Het eerste (kleine) mannetje zoals vandaag. (Daarvoor hadden ze al grotere versies)
• 1980: Het eerste vrouwelijke figuurtje (verpleegster)
• 1989: De eerste echte gezichtsuitdrukking (Daarvoor lachten ze allemaal gelijk)
• Nu: Talloze gecustomiseerde mannetjes zoals Indiana Jones en Batman

Boys will be boys

Als Andreas straks begint te spelen met de echte (kleine) blokjes en later met Technic en wie weet ook met Mindstorms (YES!!!), weet ik al wie er naast hem aan tafel zal zitten!

“When I grow up, I want to be a little boy…” (Joseph Heller)

Dingen verzamelen is iets wat we allemaal wel in meer of mindere mate doen, of we nu kinderen zijn of volwassenen. Sommigen houden er serieuze collectie op na, al dan niet van uitzonderlijke voorwerpen en soms is de collectie op zich iets of wat ongewoon, zoals misschien mijn gommencollectie. Toen ik deze post (getiteld: Erasers, really!) zag, herinnerde ik me mijn eigen gommecollectie. Tiens, er was dus nog iemand die gommen verzamelde, huh?!??

De twee bokalen met samen 107 gommen staan al sinds jaar en dag op mijn kast. De laatste jaren komen er geen meer bij, maar in mijn kindertijd (vooral gedurende de zomermaanden in Schotland) toen ik op bijna elke souvenir-plaats een “speciale gom” mocht kopen, groeide de verzameling zienderogen. Ziehier de collectie van weleer!

Nu is het dus gedaan, na 110 jaar en dat is jammer. Een waar instituut verdwijnt… alweer. Hier snel nog enkele foto‘s om toe te voegen in ons collectief geheugen…

Een soort zeemzoete herinnering van een ver verleden schijnt me voor de geest te komen. Het prille begin van mijn leven. Wie weet heb ik nog niet vroeger op de tonen van “The Summer Knows” of “Close to You” meegewiegd in mijn moeders schoot. Het mondmuziekske en de gitaar-akkoorden van “Heart of Gold” doen een beetje aan de flower-power tijd denken, maar de rest van de nummers (met orkest en koor) ook en vooral aan de jaren ’70. De oranje schakkeringen op het tapijt, zelfs de zetels waren oranje, de bruine ruiten op het behangpapier, de bakkebaarden van onze vaders, rokken van onze moeders (tot op de grond, met ruitjes… schuin). De TV was soms nog eens uitgeschakeld ‘s avonds, maar nooit stond de pick-up of de reel to reel tape recorder lang stil, altijd een plaat of band erop: Passadena Roof Orchestra, Astrud Gilberto, Shirley Bassey, Frank Sinatra,… “Love must be the reason”, dat moet het zijn wat ik nu voel, de liefde voor muziek. Dat ze me dat nooit afpakken!!!

James Last (of elke andere artiest van die tijd) had nooit kunnen denken dat zijn muziek, nu 30 jaar later, nog in de log van mijn Last.fm account zou belanden. Internet en mp3 bestonden toen nog niet, maar de muziek die ze toen maakten, maken ze jammer genoeg nu niet meer. Nochtans, het gevoel dat ik nu heb, bij het beluisteren van deze plaat, is nog steeds hetzelfde. Pure rust en kalmte: het is een noodzaak om af en toe eens tot rust te komen, maar nu dikwijls een tekort… Take it easy people!

(‘k ga stoppen jonk, jullie gaan mij ne raren beginnen vinden)

Meer dan 30 jaar (ongeveer mijn ganse leven) ga ik bij Coiffeur Daniel in de Rozemarijnstraat. Naar aanleiding van het vervallen van zijn 36-jarige handelsovereenkomst, dit cursiefje, over het salon en over de man die sneller ‘allo coifrr-d’niel roept aan de telefoon dan zijn schaduw.

Mensen die mij kennen, zullen weten dat mijn kapsel sinds het begin, net als zijn het salon zelf, amper veranderd is. De kappersstoelen zijn recht uit 1970. De semi-automatische wasbak met de witte plastieken douchekop, de kast met spiegels, het UV-kambakje, de kleine toonbank (met rode bol-asbak), zelfs het tafeltje met tijdschriften (met autoband-asbak), de wachtstoelen, alles herinnert aan de beginperiode van “onze coiffeur”. Toen mijn ouders – in 1972 moet het geweest zijn – op de Martelaarslaan kwamen wonen, ging mijn vader te voet op zoek naar een kapper en kwam hij bij deze beginnende zelfstandige terecht. Sinds mijn geboorte ben ik misschien hoogstens 5 keer bij een andere kapper geweest. Enkel uit noodzaak, want zelfs toen we verhuisden naar Mariakerke zijn mijn vader en ik altijd samen bij Daniel blijven gaan. “We zijn daar content”, luidt het argument. Vroeger moesten we nooit een afspraak maken, behalve op donderdag dacht ik. De prijzen zijn er altijd scherper dan scherp geweest, mijn pa moet zelfs altijd minder betalen: “Da’s logisch, hij heeft minder haar”, is de uitleg. In al die jaren hebben we één keer (de eerste keer) moeten zeggen hoe we ons haar wilden, voor de rest klinkt het “zoals gewoonte” en zelfs dat is de laatste jaren overbodig.

Stilaan is het kapersalon wat uit de tijd beginnen geraken. Afwisselend worden de kapperstoelen versleten, reeds alle twee hersteld met toile isolant, de semi-automatische wasbak wordt nu enkel nog gebruikt om de bloemenspuit te vullen waar ons haar mee wordt natgespoten (want scheren doet hij al jaren niet meer), het uurwerk (die een ambachtelijk kapperstafereel voorstelt) staat wel nog steeds ietsje voor (een vaste waarde), de posters aan de muur herinneren nog aan de laatste keer dat er herbehangen werd in de jaren ’80, wat versleten TL-lampen in de hoek worden nooit meer verzet, zelfs de poes (die er altijd rondliep) blijft nu weg. En toch blijf ik daar gaan. Stiekem is het misschien wel de nostalgie die me daar houdt, alsof ik terug stap in de tijd. Zonder dat ik er ooit bij heb stilgestaan, is dit salon een van de weinige plaatsen waar ik regelmatig kom die nog nooit is veranderd. Het is als een soort flashback naar de tijd van toen. Een plaats die niet is mee geëvolueerd met de moderne tijd, waar je onderbewustzijn nog eens rustig kan bezig zijn met herinneringen van vroeger. Je zou er haast filosofisch van worden.

Nu blijkt dus dat, na 36 jaar, de handelsovereenkomst van onze kapper vervalt en dat de eigenares andere dingen van plan is met het pand. Hij moet dus verhuizen. Honderden straffe verhalen en gepeperde grappen hebben we gehoord in zijn salon in de Rozemarijnstraat. Zijn beroep is altijd al zijn passie geweest, zijn sigaretten nooit ver weg. Zelfs na zijn hartinfarct en terwijl hij nu overdag taxichauffeur is, is Daniel altijd zijn trouwe klanten blijven bedienen (zij het dan zonder zijn sigaretten). Ondertussen werkt hij enkel nog op afspraak, maar dat bewijst wel dat hij het nog graag doet. Nu luidt het: “Wie nog wil blijven komen, zal ik nog knippen, al is het misschien op een stoel in de keuken”.

Nog zes maand zit ik safe, daarna zal ik moeten kiezen: een andere kapper zoeken of… op naar de 40 jaar?

Denk onze kasseien weg en je krijgt dikwijls een heel modern en steriel uitzicht. Op vele plaatsen is dat wel zeer geslaagd, bijvoorbeeld aan het Zuid, maar daar spreken we ook niet van een historisch centrum. Dat Martine De Regge geen voorstander was van kasseien, konden we hier al lezen. Maar nu moet een échte centrumstraat er aan geloven en dat vind ik jammer. Dat het wat moeilijker rijdt met de fiets neem ik er graag bij. Er zijn ook talrijke voorbeelden van straten en pleinen waar de kasseien wel goed liggen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er kasseien kunnen gelegd worden die wél bestand zijn tegen zwaar (bus)verkeer. Maar je moet willen.

We moeten opletten dat wat in de jaren 60/70 gebeurd is met de gebouwen, nu niet gebeurt met de bestrating. Daarom roep ik: Redt onze kasseien! en aan Martine: niet goed bezig, nochtans je andere project (Lichtplan) is SUPER.