Dat er iets mis was met onze voedselindustrie wist ik al lang. Waarom zouden anders bio- en en lokale producten duurder zijn dan de “normale”? Als je al van normaal kan spreken. Want na het zien van deze film weet men dat het gewone voedsel dat jij en ik eten, niets meer te maken heeft met “het beest” of “het gewas” waar het van gemaakt is, maar alles met “zo snel mogelijk, zo groot mogelijk en zo goedkoop mogelijk”. Wat het ook kost.
Normaal gezien zouden de bio-producten goedkoper moeten zijn, want die verbruiken zoveel grondstoffen niet om tot het afgewerkte product te komen, die hebben minder transporten nodig, gebruiken minder chemicaliën, minder high-tech trucjes om de boel onder controle te houden, staan dichter bij de consument, kortom hebben een kleinere impact op onze wereld. Maar neen… read this and be shocked!
Hopelijk is het probleem groter in de VS dan hier, want de film ging vooral over “het beloofde land“, maar ik ben er van overtuigd dat er in Europa iets gelijkaardigs aan de gang is. Het lijkt bijna op een complot, maar jammer genoeg is het de realiteit. De consument betaalt niet datgene dat hij zou moeten betalen voor de massa-geproduceerde voeding, de prijs wordt kunstmatig laag gehouden. Daar zit de lobby van de grote firma’s tussen, alsook de subsidies van de staat (die naar de verkeerde bedrijven gaan), ook gaat het om massaproductie die by default goedkoper is, maar de uitbuiting van mens, dier en milieu doorheen de ganse ketting is het grootste aspect. De grote fabrikanten (en er zijn er maar weinig, want de overdonderende keuze in onze supermarkten is slechts een illusie) hebben geen greintje respect voor hun product (dieren zijn al lang geen dieren meer, maar producten, ook als ze nog leven) of voor hun medewerkers. Nutteloze transporten naar reuze-fabrieken waar lage-loonwerkers behandeld worden als machines, ziektes met moeite onder controle gehouden worden (onder toezicht van half corrupte controle-organen), landbouwbedrijven waar gedegenereerde beesten tot hun knieën in de stront voedsel eten waar ze niet voor geschikt zijn om in zo kort mogelijke tijd “volwassen” te worden. Allerhande problemen steken daarbij de kop op waarbij nooit gekeken wordt naar de oorzaak, maar waarvoor er een high-tech lapmiddel wordt opgezet om de doorlooptijd zeker niet te verminderen. Nooit is het nog “Waar zijn we mee bezig?“, altijd “Hoe lossen we dit op?“. Resultaat: wij eten geen vlees meer, maar een chemisch en kunstmatig gemaakt iets dat op vlees moet lijken. De prijs die we betalen in de winkel zou wel 20x zo groot moeten zijn als we de milieu impact er zouden bij moeten betalen. (Maar dat wisten we al van The Story of Stuff, watch it!)
En in het geval van de VS komt daar nog een probleempje bij: dat van de genetisch gemanipuleerde gewassen. Nu niet bepaald iets om beschaamd over te zijn als het de honger uit de wereld kan helpen, maar daar wringt het schoentje. De bedrijven die de patenten in handen hebben zijn ware maffia, die er enkel op uit zijn om rijk te worden, ten koste van de kleine boer die “traditioneel” zijn gewassen van goed kwaliteit houdt. De harde concurrentiestrijd is langs geen kanten in evenwicht en de grote producenten zetten de kleinere onder druk en die moeten buigen of barsten.
Hoe moeten we dit nu veranderen? We moeten toch eten, niet? Wel, als we onze distributeurs mogen geloven zullen die altijd verkopen wat de consument vraagt (al heb ik eerder het idee dat die sterk beïnvloed worden van hun leveranciers). Dus mensen, aub.:
- Consumeer in de eerste plaats minder, we eten te veel
- Koop bio- of lokale producten, ook al zijn die momenteel nog ietsje duurder
- Sta even stil bij welke lange weg uw voedsel heeft afgelegd voor het op je bord ligt
Dit is een must-see film: ik geef hem 8.5 op 10.
Afgelopen zaterdag ben ik samen met mijne moat den Duke nog eens wat cultuur gaan opdoen in de Handelsbeurs. Per Gessle, the man from Roxette, kwam daar optreden. Ik moet zeggen, buiten mijn verwachtingen om zijn er héél veel nummers van Roxette gespeeld. De halve band was ook nog dezelfde, dus het jaren ’80 gehalte was hoog en de Roxette sound van vroeger waren ruim aanwezig. De nieuwe nummers waren echter ook heel goed, compleet in dezelfde stijl. 
Het voorprogramma bestond uit een liedje of 5 van Martinique, een projectje uit het hoge noorden. Ik denk dat hij ook daar vrij onbekend is, dat liet hij in elk geval uitschijnen met zijn zeer timide uitstraling. Die Martinique (echte naam Martin Nilsson) is blijkbaar de man van de achtergrondszangeres van de Per.