Door alle verbouwingen heen, vond ik nog ergens een gaatje om wat muziek-cultuur mee te pikken. Cultuur in de brede zin van het woord dan toch, want de mooie concertzaal van de Vooruit stond in schril contrast met de gebeurtenissen binnenin. Dit moet een van de zwaarste concerten zijn die ik ooit meemaakte. Toegegeven, ik ben niet veel gewoon op dat gebied, maar ik was nog maar 30 seconden in de zaal en ik wist dat ik de vreemde eend in de bijt was met mijn schoon vestje. Het zag er nogal “zwart” van het volk. Wat Gothic bitches en Metal dudes met daartussen nog enkele Industrial-Electro gasten. Kortom, niet bepaald het publiek dat normaal naar een Jazz-concertje zou gaan kijken.
Het voorprogramma van A Split Second was al vrij zwaar, ‘t is te zeggen: men neme een soort Terminator spierbal (inclusief spiegelende zonnebril en leren jas) en je laat hem wat gay-moves doen op de tonen van een soort muziek die mijn ma beslist als “ruis” zou omschrijven. Laat hem dan nog even zijn sampler wat misbruiken met alles wat hij vindt (inclusief zijn hoofd) en je krijgt behoorlijk wat ambiance om het publiek klaar te stomen voor het echte werk van Front 242. Eigenlijk schreven die gasten serieuze geschiedenis (ongewild welliswaar) want hun debuutsingle ligt aan de basis van de New Beat (hier in Gent dan nog wel) omdat een DJ het plaatje ooit draaide op 33 toeren ipv. 45. Flesh was dan ook het hoogtepunt van hun show vond ik.
Voor de rest vond ik A Split Second soms maar een flauw afkooksel van Front 242. Die laatste hadden nog maar één noot gespeeld en het beest in de massa kwam vrij. Het was meedoen of sterven. Je kon je maar beter laten meeslepen door de massa die meters heen en weer zweefde op de eerder trage dark-electro en heavy industrial beats. Een unieke ervaring moet ik zeggen. De blauwe plekken neem ik er graag bij, want het was wel degelijk de moeite. “Im rythmus bleiben” was de boodschap. Meteen werd duidelijk waarom er een B in EBM staat (Electronic Body Music), een muziekstijl waar alweer wij Belgen fier mogen over zijn, want alles begon hier. Alhoewel er heel duidelijk een knipoog naar de echte meesters van de Electro werd getrokken: het Kraftwerk-effect was goed aanwezig in bijna elk nummer, zonder de maatpakken dan. Maar ook een stevige Industrial sound die even goed uit onze Volvo-fabriek zou kunnen komen zorgde voor de nodige samples om EBM te maken tot wat het was. De video-wall versterkte het massa gevoel nog door ons onder te dompelen in een soort totalitaire 1984 scène. Maar in plaats van gedisciplineerd te zitten luisteren naar Big Brother was het de bedoeling om rond te staan springen als gekken op de daverende electro-beat, steeds op ons hoede zijnd voor rondvliegende ledematen.
Moe en nat van het zweet begaf ik me door de vrieskou naar huis. Alweer een geslaagde avond… ‘k heb goed geslapen.
Afgelopen zaterdag ben ik samen met mijne moat den Duke nog eens wat cultuur gaan opdoen in de Handelsbeurs. Per Gessle, the man from Roxette, kwam daar optreden. Ik moet zeggen, buiten mijn verwachtingen om zijn er héél veel nummers van Roxette gespeeld. De halve band was ook nog dezelfde, dus het jaren ‘80 gehalte was hoog en de Roxette sound van vroeger waren ruim aanwezig. De nieuwe nummers waren echter ook heel goed, compleet in dezelfde stijl. 
Het voorprogramma bestond uit een liedje of 5 van Martinique, een projectje uit het hoge noorden. Ik denk dat hij ook daar vrij onbekend is, dat liet hij in elk geval uitschijnen met zijn zeer timide uitstraling. Die Martinique (echte naam Martin Nilsson) is blijkbaar de man van de achtergrondszangeres van de Per. 
