Een weekendje Tongeren

De grauwe, dicht bewolkte lucht maakte de sfeer in de godvergeten dorpjes op de lijn tussen Tongeren en Luik nog somberder. Het contrast met ons weekendje Tongeren dat net achter de rug was, kon niet groter zijn. Ik had Sophie kunnen overtuigen om met de trein te gaan, te meer omdat we toch niet van plan waren om ons buiten Tongeren te begeven. Persoonlijk vind ik de trein een heel ontspannende manier van reizen, altijd dat tikkeltje meer reizen dan met de auto. Op de terugweg is het beginnen gieten, wat ons weinig kon schelen, want het weer toen we van vrijdag tot en met zondag ter plaatse waren, was bijzonder zacht. Het zal toch nog waar zijn dat Limburg een beter klimaat heeft dan de rest van België.

Tongeren zelf is een charmant klein stadje, vol met vriendelijk mensen die duidelijk een paar versnellingen lager leven, zich kennelijk amper bewust van de manier van leven in een echte stad. Ons hotel, Eburon, was eigenlijk een omgebouwd oud klooster, ingericht in ongelooflijk minimalistische stijl, met aanpalend een hip restaurant waar we de vrijdagavond een heel lekker diner nuttigden. Zoals gezegd, bleven we dus binnen de muren van de stad, letterlijk dan, want de restanten van Romeinen en oude Belgen zijn alom tegenwoordig, dus ook de stadsmuren. Als leergierige kinderen waren we dan ook heel verrast van het Gallo-Romeins Museum, dat op een duidelijke manier de evolutie van de mens vanaf de Homo Sapiens tot aan de val van het Romeinse rijk in kaart brengt. Alles met een duidelijke focus op de lokale held, Ambiorix (vs. Caesar), natuurlijk. Het aanpalende MVSEVM KAFFEE was alles wat een typisch museum café niet is: een stijlvol restaurant met een aantrekkelijk geprijsde menukaart. Op een avond trokken we er heen en zagen dat het goed was. Een echte aanrader!

Verder genoten we van het lekker niets doen in enkele winkelstraten, op talloze terrasjes en tijdens wandelingen door de kleine straten. De zondagse antiekmarkt die zowat door heel de stad verspreid is, is beslist een aanrader voor wie van dergelijke voorwerpen houdt.

Ziehier enkele foto’s… ‘t was een ontspannende afsluiter van onze vakantie!

Family Ties

Dit was net als vroeger. Sophie was thuis gebleven bij de kinderen, ik was op schok met mijn ouders. Ontelbare keren en met alle mogelijke vervoersmiddelen heb ik als kind samen met mijn ouders de oversteek gemaakt over Het Kanaal. Ofwel om naar mijn vader’s tante in Schotland te rijden ofwel naar mijn moeders tante in Engeland. Meestal was het een combinatie van beiden. Dit keer had de overtocht een droevige bijklank, we zouden immers voor de allerlaatste keer bij tante Edith op bezoek gaan want morgen werd ze begraven. Luttele maanden nadat opa (haar broer) ons had verlaten, stond de familie dus weer bij elkaar om “de laatste van de 3″ op haar laatste reis te begeleiden.

Ergens was het wel spannend, aangezien ik 3 achterneven/nichten zou terug zien die ik maar heel zelden zie. Eigenaardig toch dat begrafenissen de enige gelegenheden zijn waar gans de familie samen is. En altijd zegt men dan: “We moeten eens samenkomen in betere omstandigheden“, maar nooit komt het ervan. Maar er is hoop. In september komt er nog een achterneef uit Canada misschien dat we dan eens 3 takjes van de miniscule familie Molema bij elkaar krijgen. Un vrai tour de force. Anyhow, hoe zelden ik mijn familie overseas ook zie of hoe lang het ook mag geleden zijn, het blijft familie en van zodra we samen zijn zetten we als het ware het gesprek van 16 jaar geleden gewoon verder.

Het werd uiteraard een blitzbezoek. Veruit de kortste keer dat ik me op het Engels grondgebied heb bevonden. Verrassend hoe thuis ik me daar telkens opnieuw voel. Dat komt waarschijnlijk wel omdat mijn paplepel vroeger doordrenkt was van de UK-manie van mijn ouders, waarvoor dank. Drive on the left hand side, de meest overroepen angst van elke Europese chauffeur was voor mij geen afschrikmiddel om even een stukje beruchte M25 (ring rond London) af te rijden om ons via The Office in Slough en de M4 naar Kate Winslet’s hometown te begeven.

Een stuk in de nacht reden we door het voor ons overbekende Calcot (Reading) waar een overdonderende stroom goede herinneringen aan tante Edith me overspoelde. Geen enkele keer heb ik dat mens kunnen betrappen op dan ook maar een vleugje ergernis tegenover mij als kind. Ze zag graag kinderen, zoveel was duidelijk, dat bleek ook uit de afscheidsspeech van haar zoon. Keer op keer slaagde ze erin om onze bezoeken op te fleuren met haar ietwat verstrooide manier van doen. Verstrooider en verstrooider ging ze de laatste tijd door het leven, zo erg zelfs dat ze het overlijden van haar broer nooit is te weten gekomen.

Tante Edith, de laatste jaren kwamen we misschien wat minder op bezoek, maar we zullen je toch heel erg missen. Bedankt voor alle mooie herinneringen. Vaarwel, doe de groeten aan opa!

Blitzbezoek Göteborg

Woensdagmorgen vertrokken, met de vlucht van 9 uur. Gisteren, donderdag terug met de late vlucht van 21.05 in Göteborg. Bwah… uren wachten in een verlaten luchthaven. Maar niet getreurd, we zijn toch nog eens in Zweden geweest. Fris maar redelijk mooi weer. Veel wind, waardoor de landing een beetje “father Jacko style” verliep (kenners van de Flying Doctors weten wat ik bedoel). De taxi’s waren telkens keurig op tijd, maar niet noodzakelijk groot genoeg. Ongeloofelijk hoe een gigantische XC90 veel te klein is vanbinnen. De achterste bank (en dan bedoel ik die ‘achter’ de achterbank) is eigenlijk zo goed als onbruikbaar voor mensen van groter dan 1 meter 25. Goed voor mensen met veel kinderen dus, kleine kinderen. De vergaderingen volgenden elkaar dicht op elkaar op. Informatie-overload, maar we (Maarten en ik) probeerden alles neer te schrijven in onze ‘boekskes’.

Het was leuk om nog eens wat oude gezichten weer te zien, goed om de contacten wat te onderhouden. De woensdag kwam ik nog iemand tegen in de taxi die ik voorheen slechts van naam kende. Wat gebabbeld over onze respectievelijke jobs, zo leer je nog wat bij. Nu noemen ze dat networking, vroeger noemden ze dat mensen kennen van een andere groep. Pas op, interessant is het wel, je weet nooit waar het later nog goed voor is.

Donderdagavond, na een lange dag van meetings en andere groepsactiviteiten zoals meetings en meetings, konden we eindelijk uitblazen. ‘k Was wat moe en dat liet zich merken in het aantal minuten dat ik wakker op de vlieger zat. Dat waren er niet zo veel, want voor ik het wist waren we al aan de descent to Brussels bezig waar het voor de verandering nog eens rainy and not very warm was. Geen nood, we konden met de taxi tot in hartje Gent gevoerd worden, waar ik omstreeks 00.15 in mijn bedje plofte. Na eens mijn hoofd binnen te hebben gestoken bij Andreas natuurlijk, die onbezorgd lag te dromen van zijn vriendinnetjes in de crèche. Papa was thuis, maar daarvan heeft hij niets gemerkt tot de morgen erna…

Frölunda Indians vs. Timrå

‘t Was lang geleden, we zitten nog eens in Zweden voor het werk. Drie dagen ineens, dus tijd om ‘s avonds eens iets te doen. Lars (onze lokale Zweed) stelde voor om naar de ijshockey te gaan kijken. Ik ben niet speciaal een sportfreak, maar Ice-Hockey had ik nog nooit gezien, dus ik had er wel zin in. Het Scandinavium-station (Updated: verkeerdelijk stond hier Ullevi) heeft plaats voor 12.000 man, de seconde dat de puck op het ijs valt zit de sfeer er al goed in. Zo een massa volk die 12 spelers staat toe te juichen is op zijn minst gezegd indrukwekkend. Drums and ritmisch geklap, geroep, getier. Maar dan op zijn Zweeds, gedisciplineerd en zuiver, geen spoor van hooliganisme of verbale aggressie tussen de supporters, zelfs al vloeit er tijdens de breaks een aanzienlijke hoeveelheid Norrlands Guld.

Rainy night in Göteborg Scandinavium

De sfeer op het ijs zelf is soms iets meer “gespannen”, vooral als de spelers met volle snelheid tegen de muur kwakken en dan nog eens wat ellebogen en sticks in hun maag krijgen. Wisselen doen ze ongeveer elke 30 seconden, “to keep the speed up”. Een flitsend spel, in drie speeltijden, met gevaarlijke snelheden van puck en schaatsers, en muren die niet meegeven. Niet dat de schaatsen en het gladde ijs enige hinder vormen voor de spelers, want die lopen daar rond als voetballers op het gras, maar dan zonder de kleine kinderen uit te hangen als er iemand van het andere team tegen hun botst. Dit zijn harde kerels, voetballers zijn sissies. De drie scheidsrechters zijn niet alleen nodig om te kunnen volgen met de hoge game-snelheid, maar ook om spelers uit elkaar te houden als de ene zijn vuist toevallig eens op de andere zijn gezicht zou belanden.

De thuisploeg (Frölunda) was duidelijk de mindere, maar dat gaf niet want Lars (en dus ook wij) supporterden voor het technisch véél betere Timrå (Sundsvall, waar Lars opgroeide) die een vernederende 0-4 neerplaatste. De 11.000 Frölunda-supporters gingen teleurgesteld naar huis, maar wij en de paar andere van de harde kern van Sundsvall (700km verder) juichten voorzichtig: Tiiiiiiiiiiiimrå!

IceHockey1 IceHockey2 IceHockey3

Updated: links
Frölunda Indians
Timrå IK

Places We Stayed

Onlangs – dank zij mijn collega’s, hier en hier – ontdekte ik Google Maps. Het leek me wel leuk eens op de wereldkaart aan te duiden waar we allemaal geweest waren, dus begon ik na te denken. Niet zo simpel, zeker de dienstreizen voor Volvo niet. Gelukkig had ik nog de meeste boarding passen en vlucht/hotel confirmaties, dus kon ik alles achterhalen (denk ik toch). Het is de bedoeling van alle plaatsen waar we (of Sophie, of ik) waren (sliepen) aan te duiden, maar daarvoor zal ik wel nog wat tijd, fotoboeken, visa-afrekeningen, enz… nodig hebben denk ik. Tot nu toe zitten de dienstreizen er in, updates will follow…

Places We Stayed (Google Maps)

Update: The Americas, Australia, Sweden/Norway are done, now the rest of Europe :-)

England: Reading (Gary and Janet)

Stonehenge
After our stay in Bath, we drove back east, to visit Gary and Janet. Not without stopping by Stonehenge, which was more or less on our route anyway. This makes two Unesco Word Heritage sites on one holiday!

Stonehenge

Aunt Edith
When we arrived at Gary’s and Janet’s, we almost immediately prepared for a visit of Aunt Edith, now 95 years old. (My mothers aunt actually).

Family picture

Reading
The next day: Reading here we come. Quite a lot has changed since last time I was here. For example, they have built the Oracle, a giant shopping center near the river Kenneth.

Broad street Reading Park The Oracle and River Kenneth

Basildon Park
That day we also visited Basildon Park. We didn’t have to pay, as we borrowed Gary and Janet’s friends National Trust passes. Nobody could have suspected we were tourists, not even when the lady inside the house shouted “No pictures inside please!” when I tried to take a photograph of the now immortalized staircase in the new version of Pride and Prejudice.

Basildon 1 Basildon 2

England: Lacock, Devizes and Avebury

After visiting Bath, we drove around in the neighborhood. First stop was Lacock, a little village known as a filming location for Pride and Prejudice, Emma and the Harry Potter films. Devizes was next, known for it’s canal and series of 16 locks in a row. And then we went looking for a white horse (one of the six) near Avebury, scraped off a mountain in the old days for no particular reason. Avebury itself was especially nice, partly inside a huge circle of stones (diameter much larger then Stonehenge). A mystical place, with lots of strange people, trying to suck energy from the stones, stonehuggers so to speak.

Lacock Locks at Devizes White Horse Andreas met steentje

England: Bath, the Mouse Incident

It was on our first walk in Bath, around 17.00 hours it must have been, the three of us, discovering the city on foot. Andreas always carries his little mouse with him, and sometimes he also throws it away as far as he can. Normally this is not a problem, we pick it up and put it in a safe place. But in Bath, most of the houses have a basement floor, open at the street side, often with a small staircase down. But this particular house had no staircase and there was no way of getting down. I rang the bell, no answer, it was a school and we were there during school holidays. The MacGyver in me started to think, where can I get a ladder, or a rope, or a long hook? I rang the bell next door. A very kind lady said that there was nowhere there at the moment and that we better slip a note into the letterbox. And so we did, asking if they would be so kind as to send the mouse to Belgium, or if before the 2nd of August deliver it at the Royal Bath. Sophie and I were very depressed, we thought that we would never see the mouse again, Andreas was not aware of what had happened. The next morning we passed by the house again, and both our mouths fell open when we saw that the mouse had disappeared. Immediately I rang the bell. The lady concierge must have thought we were crazy when we nearly burst into tears at the sight of the mouse. We couldn’t thank her enough. The next day we bumped into the lady next door and she asked if we had found it. She too must have been heartbroken to see a little toy mouse starve to death on a lonely basement floor…

Mouse in Basement Mouse Incident

England: Bath

After our stay at Irina’s, we headed for Bath. It had been since I was a child that I was there with my parents. I remembered almost nothing of it, except for the bridge and the Roman baths. It’s a very beautiful city, nearly all houses in Victorian style and the city view and center are on the Unesco list of world heritage.

We stayed at a very nice hotel, the Royal Bath, near the railway station. We were happy we took dinner, bed and breakfast because Andreas needed to go to bed early anyway but also because the restaurant turned out to be very nice indeed. It’s always fun to be able to choose from the menu without having to pay (well, it was included in our price per night :-) ).

Of course we visited the Roman baths again, both astonished that the Romans were so clever compared to people the middle ages. A very nice complex, complete with central heating (wall and floor heating), lead plumbing and swimming pool of course.

Royal Bath Hotel Bath1 Roman Baths Royal Crescent
Bath Circus Bath2 Bath3

England: Our stay at Irina’s

First stop: Irina and Andrei. Two Russian people we know from way back in the nineties, well Irina anyway. They live just to the south of London in Beckenham, in a nice residential area. 30 minutes from the city and in the vicinity of a nice park for Andreas to play in.

Irina/Andrei/Sophie Irina’s House Playground

Of course we took the opportunity to visit London again. This is becoming my personal favourite city. I took loads of pictures, this is a selection:

The Eye Star Wars Big Ben China Town
London Aquarium Horseguards Mind the Gap

(tbc)