Het voorprogramma van A Split Second was al vrij zwaar, ‘t is te zeggen: men neme een soort Terminator spierbal (inclusief spiegelende zonnebril en leren jas) en je laat hem wat gay-moves doen op de tonen van een soort muziek die mijn ma beslist als “ruis” zou omschrijven. Laat hem dan nog even zijn sampler wat misbruiken met alles wat hij vindt (inclusief zijn hoofd) en je krijgt behoorlijk wat ambiance om het publiek klaar te stomen voor het echte werk van Front 242. Eigenlijk schreven die gasten serieuze geschiedenis (ongewild welliswaar) want hun debuutsingle ligt aan de basis van de New Beat (hier in Gent dan nog wel) omdat een DJ het plaatje ooit draaide op 33 toeren ipv. 45. Flesh was dan ook het hoogtepunt van hun show vond ik.

Voor de rest vond ik A Split Second soms maar een flauw afkooksel van Front 242. Die laatste hadden nog maar één noot gespeeld en het beest in de massa kwam vrij. Het was meedoen of sterven. Je kon je maar beter laten meeslepen door de massa die meters heen en weer zweefde op de eerder trage dark-electro en heavy industrial beats. Een unieke ervaring moet ik zeggen. De blauwe plekken neem ik er graag bij, want het was wel degelijk de moeite. “Im rythmus bleiben” was de boodschap. Meteen werd duidelijk waarom er een B in EBM staat (Electronic Body Music), een muziekstijl waar alweer wij Belgen fier mogen over zijn, want alles begon hier. Alhoewel er heel duidelijk een knipoog naar de echte meesters van de Electro werd getrokken: het Kraftwerk-effect was goed aanwezig in bijna elk nummer, zonder de maatpakken dan. Maar ook een stevige Industrial sound die even goed uit onze Volvo-fabriek zou kunnen komen zorgde voor de nodige samples om EBM te maken tot wat het was. De video-wall versterkte het massa gevoel nog door ons onder te dompelen in een soort totalitaire 1984 scène. Maar in plaats van gedisciplineerd te zitten luisteren naar Big Brother was het de bedoeling om rond te staan springen als gekken op de daverende electro-beat, steeds op ons hoede zijnd voor rondvliegende ledematen.

Moe en nat van het zweet begaf ik me door de vrieskou naar huis. Alweer een geslaagde avond… ‘k heb goed geslapen.

Remorque
Het moest er van komen, nu onze Vitara (met bol) weer in verkeer werd gesteld (L106Z), had ik allang het idee om een aanhangwagen te kopen. Een simpele met enkele as, 200 op 125 cm. Handig en niet te duur. En zie, ik heb hem pas enkele dagen en het kwam al van pas om een stelling te vervoeren. Dat ding zal me nog grote diensten bewijzen eens we beginnen aan de binnenhuisinrichting. Nu alleen nog wat achteruit leren rijden.

Vanonderen !!!
Zo zou opa de vallende bomen zeker hebben aangekondigd. En je kon inderdaad maar beter maken dat je er vanonderen was. De zeven hoge (zeker 15 meter) sparren zijn weg. Het uitzicht van de straat is wel wat veranderd en ik was er wat bang voor, maar tot nu toe heb ik enkel positieve reacties gekregen van de buren. Bij deze, wie hout nodig heeft, er liggen enkele blokjes (!) in onze voortuin. Gratis, maar je moet het zelf komen halen, zagen en klieven.

Maar! Er is een grote maar, waar ik als groene jongen mee gewrongen zit. De capsules zijn van aluminium (blijkbaar om de goede smaak van de koffie te garanderen) en worden bij het gewone afval gegooid. Dat is niet bepaald milieuvriendelijk te noemen. En George Clooney mag nog zo mooi lachen, de afvalberg die dergelijke machines creëert, is enorm. Gelukkig hebben ze dat bij Nestlé ook igezien en zijn ze bezig daaraan iets te doen. In Spanje (maar blijkbaar ook al in Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en Portugal) zijn ze gestart met een Recycling Programme. Meer info via: Ecolaboration. Meer van dat zou ik zeggen. Ze hebben een doel voor ogen om 75% van de capsules te recycleren tegen 2013.

Natuurlijk (!!!) zijn ze in België nog niet bezig. Het ziet er naar uit dat ik naar Lille zal moeten verhuizen. Niet alleen kan ik daar wél met E85 ethanol rijden terwijl de heren politici zich in België met zichzelf zitten bezig te houden, maar ook daar kan ik nu dus ook de aluminium capsules van mijn Nespresso-machine binnenbrengen in de plaatselijke Nespresso-shop. Ik ga alvast een extra bakje plaatsen in mijn persoonlijk containerparkje thuis om de capsules in te gooien, zodat ik ze kan gaan afgeven in Rijsel!

ACT THE F*CK NOW !!!

Pépé FlashGordon
Voor diegenen die het nog niet zouden weten. De auteur van deze blog is “peetse” geworden van een schattig klein meisje in het Waalse landsdeel. Judy-Ann heet ze, en ze is de dochter van een pennevriend (jawel, ik ben ook jong geweest) van in het 6de studiejaar (!!!). We hebben nog af en toe contact, zij het met iets modernere technieken tegenwoordig, maar de verrassing was groot toen hij me vroeg om peter te worden. Ik kon natuurlijk niet weigeren en ben nu dus fiere parrain. Hierbij een fotootje van deze half Filipijnse, half Belgische jongedame. Ze is lief, ik zeg het jullie

Ons huis
At last! Ze zijn met een datum over de brug gekomen dat ze gaan beginnen aan de ruwbouw-verbouwings-dinges. Ik bedoel dus: plateau gieten voor de eerste verdieping op te ploffen, enkele muurtjes metsen en gaten opvullen en de gevel. Half januari, op zich ook al een rekbaar begrip, maar je kent ze, die aannemers en bouwvakkers. Dit heeft natuurlijk serieuze consequenties van de groot-orde dat ik hier eigenlijk geen blog-post zou moeten zitten schrijven, maar keihard gevels en daken aan het afbreken zijn. De containers zijn al besteld, wie zin heeft om tijdens het kerstverlof wat frustraties te komen afreageren op mijn muren is welkom

Winterpret
Ik kan het niet helpen, maar weer zoals de laatste dagen is gewoonweg het BESTE wat er is. Ik wist al langer dat ik geen zomermens was, maar dit is gewoonweg mijn lang leven. Als ik sneeuw zie, komt ook onmiddellijk het kind in mij naar boven en nu dat ik zelf kinderen heb, is het dus geen probleem meer om dat openbaar te laten zien. Dat betekent dus sleetje rijden en sneeuwmannen maken. Nu pas begrijp ik wat mijn vader afgezien heeft toen hij mij uren door de sneeuw moest slepen op mijn slee terwijl ik zat te schreeuwen om sneller te gaan. Maar kom, ‘t is goed voor de conditie

Toegegeven, we worden geconfronteerd met een hele reeks dilemma’s, maar hierbij toch een oproep: doe er iets aan, het zijn soms kleine dingen die het verschil kunnen maken. Onze maatschappij hang aan elkaar van het weggooien van zaken (ook en vooral electronica) die niet écht defect zijn. We moeten met zijn allen stoppen met vervangen van zaken die nog werken en (terug) beginnen repareren indien mogelijk.

Een voorbeeld: als ik kind was, werd een kapotte TV gerepareerd, nu wordt hij vervangen. Vrijwel elk toestel was “repareerbaar”, nu wordt het door “knap design” soms zelfs onmogelijk iets te repareren (cfr. Apple iPod). Maar ik probeer altijd: zie 1+1=1 en ook nu, toen bleek dat het herlaadbare fietslichtje van Sophie dienst weigerde (zie foto)… OW YEAH, I love the smell of electronics in the afternoon

Enkele zaken mogen we niet vergeten: “mogelijkheid tot reparatie is een recht“, “stop nodeloos consumeren” en “verminder de e-waste“. Doe de wereld een plezier, think about it!

Ik had me B.G. altijd voorgesteld als een stil meisken, de verwondering was dan ook vrij groot dat er een vrouw van in de 40 op het podium verscheen die ofwel redelijk geschift ofwel licht beschonken was, maar vermoedelijk een beetje allebei. Het woord “zweefteef” zegt sommigen onder jullie misschien wel iets, de anderen kunnen er zich wel iets bij voorstellen. De muziek was super, de muzikanten in maatpak en das konden wel een mooi nootje neerzetten. “Jackie Chan” op de gitaar, en dan nog drie andere op keyboards, drums en blaasinstrumenten. In het begin bleef het publiek vrij kalm, ook nadat Bebel ons had gezegd dat we haar niet al te serieus moesten nemen. Het was een zittend concert, misschien had dat er wel mee te maken.

Het grootste deel van de nummers was van haar laatste CD, wat begrijpelijk is, maar ook grote successen uit haar vorige LP’s kwamen aan bod. Eén nummer had ik graag gehoord, maar bleef jammer genoeg achterwege, zelfs niet na de twee re-appearances onder druk van het publiek die intussen wat enthousiaster geworden was. Ik zal Tanto Tempo dus nog eens op de pick-up moeten opleggen

Eindconclusie: ‘t was goed.

Normaal gezien zouden de bio-producten goedkoper moeten zijn, want die verbruiken zoveel grondstoffen niet om tot het afgewerkte product te komen, die hebben minder transporten nodig, gebruiken minder chemicaliën, minder high-tech trucjes om de boel onder controle te houden, staan dichter bij de consument, kortom hebben een kleinere impact op onze wereld. Maar neen… read this and be shocked!

Hopelijk is het probleem groter in de VS dan hier, want de film ging vooral over “het beloofde land“, maar ik ben er van overtuigd dat er in Europa iets gelijkaardigs aan de gang is. Het lijkt bijna op een complot, maar jammer genoeg is het de realiteit. De consument betaalt niet datgene dat hij zou moeten betalen voor de massa-geproduceerde voeding, de prijs wordt kunstmatig laag gehouden. Daar zit de lobby van de grote firma’s tussen, alsook de subsidies van de staat (die naar de verkeerde bedrijven gaan), ook gaat het om massaproductie die by default goedkoper is, maar de uitbuiting van mens, dier en milieu doorheen de ganse ketting is het grootste aspect. De grote fabrikanten (en er zijn er maar weinig, want de overdonderende keuze in onze supermarkten is slechts een illusie) hebben geen greintje respect voor hun product (dieren zijn al lang geen dieren meer, maar producten, ook als ze nog leven) of voor hun medewerkers. Nutteloze transporten naar reuze-fabrieken waar lage-loonwerkers behandeld worden als machines, ziektes met moeite onder controle gehouden worden (onder toezicht van half corrupte controle-organen), landbouwbedrijven waar gedegenereerde beesten tot hun knieën in de stront voedsel eten waar ze niet voor geschikt zijn om in zo kort mogelijke tijd “volwassen” te worden. Allerhande problemen steken daarbij de kop op waarbij nooit gekeken wordt naar de oorzaak, maar waarvoor er een high-tech lapmiddel wordt opgezet om de doorlooptijd zeker niet te verminderen. Nooit is het nog “Waar zijn we mee bezig?“, altijd “Hoe lossen we dit op?“. Resultaat: wij eten geen vlees meer, maar een chemisch en kunstmatig gemaakt iets dat op vlees moet lijken. De prijs die we betalen in de winkel zou wel 20x zo groot moeten zijn als we de milieu impact er zouden bij moeten betalen. (Maar dat wisten we al van The Story of Stuff, watch it!)

En in het geval van de VS komt daar nog een probleempje bij: dat van de genetisch gemanipuleerde gewassen. Nu niet bepaald iets om beschaamd over te zijn als het de honger uit de wereld kan helpen, maar daar wringt het schoentje. De bedrijven die de patenten in handen hebben zijn ware maffia, die er enkel op uit zijn om rijk te worden, ten koste van de kleine boer die “traditioneel” zijn gewassen van goed kwaliteit houdt. De harde concurrentiestrijd is langs geen kanten in evenwicht en de grote producenten zetten de kleinere onder druk en die moeten buigen of barsten.

Hoe moeten we dit nu veranderen? We moeten toch eten, niet? Wel, als we onze distributeurs mogen geloven zullen die altijd verkopen wat de consument vraagt (al heb ik eerder het idee dat die sterk beïnvloed worden van hun leveranciers). Dus mensen, aub.:

• Consumeer in de eerste plaats minder, we eten te veel
• Koop bio- of lokale producten, ook al zijn die momenteel nog ietsje duurder
• Sta even stil bij welke lange weg uw voedsel heeft afgelegd voor het op je bord ligt

Dit is een must-see film: ik geef hem 8.5 op 10.

Maar dit artikeltje gaat daar niet over Ik wou per se de nummerplaat van mijn opa houden. Ik ken die lettercombinatie al zolang ik leef en ook al is het een stom blik met 5 tekens, ik zou het jammer gevonden hebben dat deze zomaar verloren zou zijn gegaan. Bij toeval had ik nog een auto over om deze plaat op in te schrijven, haha. (Voor diegenen die het nog niet wisten, mijn oude Suzuki Vitara staat nog steeds op onzen hof) Maar dat ging toch niet vanzelf. Het is hier immers België en zomaar een plaat van iemand overnemen kan dus niet. Dat gaat enkel van je ouders en dan nog enkel als ze dood zijn of met een schriftelijke toestemming. Opa was overleden, dus kon mijn ma zijn wagen met plaat en al overnemen. Eens dit achter de rug, kon ze mij (handgeschreven) toestemming geven om de plaat over te nemen en in te schrijven op mijn auto. Dit alles met de nodige attesten en uittreksels natuurlijk: een attest dat opa overleden is niet ouder dan 14 dagen (je kon niet weten dat opa plots weer zou gaan leven), een uittreksel uit het geboorteregister niet ouder dan 14 dagen (je kon niet weten dat je plots van een andere moeder en vader zou gaan afstammen) en dit telkens voor mijn ma als voor mij. De minister voor administratieve vereenvoudiging heeft nog wat werk want dit heeft dus wel enkele weken geduurd. Maar uiteindelijk is L106Z de mijne… Joepie!

Een extra auto?
Waarom in godsnaam zal je zeggen? Dat is vrij simpel, eens we in Mariakerke wonen (hopelijk ergens in 2010) zal Sophie ook een wagen nodig hebben om naar het werk te gaan. Inderdaad, dit zorgt niet bepaald voor een “Lower Impact” op het milieu, daar zijn we ons van bewust en ik denk nog aan de gepaste manier om deze extra CO2 uitstoot te compenseren. Ideeën zijn welkom.

Net als veel Zweedse films slaagt de regisseur (Jörgen Bergmark) een goed beeld te geven over de relatie tussen de personages. Een sociaal drama zou je het kunnen noemen, maar dan zonder het drama (wat meestal niet het geval is met Zweedse films), af en toe moest ik zelfs lachen (ja, luidop). De acteurs zetten werkelijk een héél goeie prestatie neer, niet alleen Rolf Lassgård die tegenwoordig in echt alles meedoet wat ook maar iets of wat ruikt naar Zweedse film of serie, maar ook de anderen (ook niet van de minste) zijn super.

In de gietende regen kwam ik druppend nat aan in een schitterend vernieuwde Kinepolis (ja, kweetet, het was een tijdje geleden dat ik daar geweest was). Dit was weer eens de ideale gelegenheid (en jammer genoeg de enige in deze editie van het festival) om mijn Zweeds wat op pijl te houden, al maakten ze het me niet gemakkelijk met die stomme Engelse en Nederlandse ontertitels Alweer een 7 op 10!

Gisteren ging ik dus voor de eerste keer dit jaar: Dongbei, Dongbei. Een prent over een meisje (Xue) in Noord-China (vandaar de Engelse titel: A Northern Chinese Girl). Het was de debuutfilm van de (eerder amateur and self-made) regisseur Zou Peng, die trouwens aanwezig was in de zaal. Onze trouwe filmkenner Roel Van Bambost probeerde hem te interviewen met behulp van een tolk en daaruit leerden we eigenlijk wel leuke achtergrondsinformatie.

Film-technisch was het een heel geslaagde film vond ik: een amateuristische indruk, heel gewaagde (maar ook geslaagde) tegenlichtopnames van een verkommerde en uitgeleefde stad in China. Uit het interview bleek dat het om een snel ontwikkelende streek ging (en tevens de geboortestreek van de regisseur), maar ik kreeg toch de indruk dat de mensen daar wat wezenloos door het leven gaan. Zoals in veel Chinese films slaagt Peng er ook hier in om een verhaaltje vast te leggen dat over het dagelijkse leven gaat, zonder dat er écht iets werldschokkends gebeurt. (Met uitzondering van de (op het eerste zicht) onrelevante stukjes cabaret die, gezien het hoog “foutgehalte”, wel voor enig geglimlach zorgden in de zaal). De gewone gemiddelde mensen, op doordeweekse dagen in een gewone (eerder saaie) stad, dat is Dongbei, Dongbei. Daartussen loopt een meisje dat wat op zoek is naar haar eigen leven en die (jammer genoeg) eerder een verkeerd spoor neemt, namelijk dat van personal call-girl (een groot woord) van een rijk ventje die denkt dat hij het voor het zeggen heeft over alles en iedereen.

Mooi, niet de beste film die ik ooit zag, maar wel mooi genoeg voor een 7/10.