Rabbit Hole Day

Vandaag is het Rabbit Hole Day. En ook poeziedag in België. Dit is wel geen echte poezie, maar toch kom, het is tijd voor een verhaaltje. Het is trouwens alweer een tijdje geleden.

blog.changeStyle(WriterConstants.LEWIS_CARROLL);

Flipping open the cover of his new laptop, the guy at IT moved in to the meeting room. Afraid of what he might find, he started his mainframe session and logged on. “Damn” he said aloud, this can’t be happening to me. While he was checking the logs, his telephone rang. It was the guy from the DC again.

“Hello!”, he answered quickly, suspecting that this would not be a friendly call.

“Yeah, it’s me again. Your job is taking all the resources man, I have to kill it right now or the whole damn machine is going down soon.”

“Noooo!”, the guy at IT yelled. “You do that and I’ll f*ck*** kill you!” Knowing that when the operator would do this, the whole operation would be in danger. He just hoped that it could end smoothly, before the machine went down. Little did he know, that somewhere on the other side of the globe somebody was making sure that things would not happen the way he had hoped for.

Far away in Tokyo, some IT nerd had plugged into the grid. Normally this kind of privilege was only meant for higher class IT officers or “window people” as the lower class used to call them. But Haruka had always been a rebel. She ignored the rules, she was tired of waiting to upload her code when traffic on the grid was low. She plugged in whenever she wanted to, where she wanted to, for as long as she wanted to. This time it was in the main lobby of a low class hotel in the middle of Tokyo. Most of the window people were doing their power-naps, so the grid-connection was reasonably fast during this time of the day. As soon as she was plugged in, she logged in to the mainframe of Straight Banana MegaCorp., the only software company left on the main land of Europe. Being on the other side of the globe, this meant passing though the Great Firewall of China, which controlled every connection to The West. Well, nearly every connection, there was one proxy they hadn’t found out about yet. It must have been the only working Atari ST left in the world, and it was hooked to the grid! A left over from a previous job she had done, somewhere in the heart of Hangzhou. Getting in to SB-MegaCorp‘s mainframe was a piece of cake, they were running a 1988 version of the OS she had helped writing. It was full of security leaks. “This is 2066 guys, you must be joking”, she whispered to herself. Spotting the batch-job in the huge job-queue took most of her time, as she didn’t know the name of the IT guy that had submitted it. It was the huge CPU-usage that gave it away. “This must be the one”, she thought, while she was looking at the stream of vulnerable company data being transferred onto her laptop.

The day was over, his batch-job wasn’t… He ordered another beer at Straight Banana‘s canteen, somehow sensing that he would need it. Before he could sip the first sip, he saw a line in the logs that hit him like a baseball bat in the hands of a very experienced baseball batter. Haruka had made a mistake, the worst mistake a hacker can make. Her intrusion into the SB-MegaCorp‘s mainframe had been detected. Immediately he started looking for other traces of her presence. By the time he knew what she was doing, it was too late. He was just about to shut down her Atari ST proxy as the batch-job he had submitted nine and a half hours ago ended with no errors. The next second Haruka was off-line, there was nothing he could do any longer. Never in his life had he felt more miserable than now. Not only had he just performed the most expensive batch-job in the history of SB-MegaCorp, an act that most certainly would require some serious explanation to his superiors, but also had some top-class Japanese hacker stolen all data of the new AI-Databank System they were about to launch next month.

He could already see the scenario unfold. The data would fall into the hands of Hangzhou’s ICT-maffia, Straight Banana would cease to exist within a month and he would be to blame. This would mean the end of all IT activities in Europe, and the start of a new time. A time everybody in Europe feared. It had happened before to North America, South America, Africa and Australia, now Europe was on the verge of it’s very own Dystopian Era.

(to be continued… maybe… who knows)
Voor diegenen die nu even hun wenkbrouwen fronsen, geen nood, ik ben niet gekker geworden dan anders. Het is Rabbit Hole Day…

Nieuwjaarsreceptie 2011

De Gentse nieuwjaarsreceptie was naar goede traditie weer een overdonderend succes. Als trouwe Gentenaar kon ik natuurlijk niet ontbreken, al was het maar om (ook al naar jaarlijkse gewoonte) op zoek te gaan naar Joke’s ouders om een jeneverke mee te pikken. Merci Marc, Santé!

Een weekendje Tongeren

De grauwe, dicht bewolkte lucht maakte de sfeer in de godvergeten dorpjes op de lijn tussen Tongeren en Luik nog somberder. Het contrast met ons weekendje Tongeren dat net achter de rug was, kon niet groter zijn. Ik had Sophie kunnen overtuigen om met de trein te gaan, te meer omdat we toch niet van plan waren om ons buiten Tongeren te begeven. Persoonlijk vind ik de trein een heel ontspannende manier van reizen, altijd dat tikkeltje meer reizen dan met de auto. Op de terugweg is het beginnen gieten, wat ons weinig kon schelen, want het weer toen we van vrijdag tot en met zondag ter plaatse waren, was bijzonder zacht. Het zal toch nog waar zijn dat Limburg een beter klimaat heeft dan de rest van België.

Tongeren zelf is een charmant klein stadje, vol met vriendelijk mensen die duidelijk een paar versnellingen lager leven, zich kennelijk amper bewust van de manier van leven in een echte stad. Ons hotel, Eburon, was eigenlijk een omgebouwd oud klooster, ingericht in ongelooflijk minimalistische stijl, met aanpalend een hip restaurant waar we de vrijdagavond een heel lekker diner nuttigden. Zoals gezegd, bleven we dus binnen de muren van de stad, letterlijk dan, want de restanten van Romeinen en oude Belgen zijn alom tegenwoordig, dus ook de stadsmuren. Als leergierige kinderen waren we dan ook heel verrast van het Gallo-Romeins Museum, dat op een duidelijke manier de evolutie van de mens vanaf de Homo Sapiens tot aan de val van het Romeinse rijk in kaart brengt. Alles met een duidelijke focus op de lokale held, Ambiorix (vs. Caesar), natuurlijk. Het aanpalende MVSEVM KAFFEE was alles wat een typisch museum café niet is: een stijlvol restaurant met een aantrekkelijk geprijsde menukaart. Op een avond trokken we er heen en zagen dat het goed was. Een echte aanrader!

Verder genoten we van het lekker niets doen in enkele winkelstraten, op talloze terrasjes en tijdens wandelingen door de kleine straten. De zondagse antiekmarkt die zowat door heel de stad verspreid is, is beslist een aanrader voor wie van dergelijke voorwerpen houdt.

Ziehier enkele foto’s… ‘t was een ontspannende afsluiter van onze vakantie!

Gentse Feesten 2010

‘t Is er van gekomen. Een (foto)verslagje van de Gentse Feesten, terwijl ik er toch nog iets van weet. ‘t Was een goede editie, een kalme en stille editie en wonder boven wonder ook een vrij propere editie (wat ons portaal betreft). Lag het nu aan de automatische LED-spot die de winkel onder ons had geplaatst, of aan de algemene verbetering van de mentaliteit van zatlappen (yeah right) zoals de geruchten de ronde doen, ik weet het niet, maar ‘t was beter.

IMG_8213 IMG_8242 IMG_8380 IMG_8387 IMG_8388

Het was al een paar jaar geleden, maar tijdens de GF zijn we ook een paar daagjes aan het feestgebruis ontsnapt door te logeren in Mariakerke, bij oma en opa, waar onze schatjes zich goed hebben geamuseerd. Dit zal hoogst waarschijnlijk de laatste keer zijn, aangezien we volgend jaar wel al zelf in Mariakerke zullen wonen.

IMG_8207 IMG_8215 IMG_8231 IMG_8277 IMG_8283
IMG_8284 IMG_8286 IMG_8298 IMG_8300 IMG_8303

Tradition night werd dit jaar enkel met de Sonny gevierd, maar we hebben er enkele doorgedraaid (tradities) oa. het drinken van enkele Mojito’s op de Graslei, het eten van een vette hamburger ergens in de Belfortstraat, het ons afvragen waarom we in godsnaam naar het Baudelopark zouden gaan want er is daar toch niets te beleven, het uit-checken van Boomtown en tot de conclusie komen dat we daar bij de oudste zijn, het rondlopen zonder doel om hier en daar een verrassend goed concertje mee te pikken, … Kortom, de echte GF-sfeer op te snuiven op een niet al té drukke dag… BANANAS, ow yeah! (btw: die Motown-groep op Polé Polé wás verrassend goed)

IMG_8245 IMG_8252 IMG_8262 IMG_8263 IMG_8266

Enkel en alleen tijdens de GF kan men de toren van Sint-Baafs beklimmen… Andreas marcheerde flink op de naar schatting 415 treden, geen excuus meer dus om onze 39 treden niet meer te doen. Het zicht was goed, en dat vond Andreas ook toen hij alles begon op te noemen dat hij kende. Onze kleine spruit kan zich goed orienteren in zijn stad!

IMG_8337 IMG_8338 IMG_8343 IMG_8344 IMG_8345
IMG_8347 IMG_8349 IMG_8353 IMG_8356 IMG_8359

Toen we al terug thuis sliepen, ben ik er nog enkele keren alleen op uit getrokken, BiezeBaaze was een uitschieter, het begint ook een traditie te worden. Hier toont het met Genstenaars overladen Sint-Baafsplein dat Gent hún stad is en de Fieste hún feesten. Merci Mijn Gent!

IMG_8313 IMG_8322 IMG_8332 IMG_8333 IMG_8335

De afsluiting van Polé Polé was kortom SUPER. Buscemi en Squadra Bossa (jammer genoeg geen foto’s) hebben daar een mix-ke neergezet om U tegen te zeggen. Miljaar zo goed man, van world music was er niet veel sprake toen er hard D&B en trance te horen was met een vleugje latin groove ertussen, maar dat geeft niet. De beat daverde in je borstbeen en dat moet zo bij een goed concert :-)

Gent Jazz 2010

De Feesten zitten er al op, hoog tijd dus voor een verslagje van een geslaagde editie. Het begon allemaal een paar dagen vóór de GF, met twee bezoekjes aan Gent Jazz. De openingsavond was al direct een succes met Norah Jones.

Het tweede bezoekje werd een opfrissing Portugees, met als begin Cibelle, een groepje ongeregeld dat “tropical punk” speelt zoals ze zelf zeggen. Een zotte bende als jet het mij vraagt (zie pics), de geur van marihuana kwam net niet tot in het publiek. Pas op het was niet slecht. Daarna kwam Mariza, een Portugese fado-zangeres. Normaal ben ik niet aan het genre, maar dit was toch werkelijk wereldklasse. Ze kwam zelfs nog eens terug op het podium, bij het derde concert, dat van Gilberto Gil. Hij mag dan wel 68 zijn, je zou het niet zeggen als je hem ziet rondhuppelen op het podium. Prachtig concert, een muziekstijl die ik helemaal niet had verwacht, maar het was “in opdracht van de organisatie”, zei hij.

Enkele beeldekes…

De eerste keer…

Hij zal het zich nog lang herinneren, Andreas. Net zoals ik mij de eerste keer nog herinner dat ik naar de cinema Capitole naar Jungle Book ging gaan kijken. Ongeveer zeven jaar moet ik toen geweest zijn, maar alles komt wat vroeger nu, dus ook de leeftijd waarop je de eerste keer naar de cinema gaat. Toen we gisteren in het MIAT liepen zag ik in de oude Cine Palace die ze daar nagebouwd hebben, dat ze tijdens de Gentse Feesten alle dagen films gaven, vooral voor kindjes. Andreas was direct overhaald om zich de volgende dag in het avontuur te storten en onwetend van wat hij mocht verwachten in de donkere zaal te gaan zitten om met tranende ogen (van het gebrek aan knipperen) meer dan een uur lang aan het scherm gekluisterd te blijven zitten naast zijn papa (ook al met vochtige ogen, maar dan meer van de intensheid van het moment, zeg maar). “Zo een grote televisie”, riep hij uitgelaten toen we binnenkwamen en ik probeerde hem als fiere vader duidelijk te maken dat de meneer achteraan van die grote rollen op de oude projector moest steken om zo de film te projecteren op dat grote witte doek. Mijn romantische beeld van de kleine cinema werd enigszinds de kop ingedrukt toen Disney’s FastPlay op het scherm verscheen en de DVD werd gestart. Onze schat was zich echter van geen kwaad bewust, want hij kent niets anders. De half verwachte “Filmlas gekroken, Even geduld aub.” bleef dus uit en we konden ononderbroken genieten van de gelukkig iets minder aandoenlijke Bambi II dan de originele.

5km in 23m42s

Hey, I'm airborne... 29°C was het bij de start, hot, damn hot… Maar ik heb toch geen slechte tijd neergezet. Mijn op één na beste zelfs sinds ik meedoe aan de International Volvo Jogging (Huh, wat? International? Jogging?, Volvo ja, dat wel). De eerste keer was in 2003.

Dit jaar hebben we 33 meter meer moeten lopen, ook al staat er 5km in plaats van 5,3km. De officiële omtrek van de Watersportbaan werd onlangs vastgesteld op 4967 meter, de eindmeet hebben ze dan maar 33 meter opgeschoven om een mooi rond getal te hebben. Op papier 300 meter minder, in werkelijkheid 33 meter meer dus.

En nu… blijven doordoen zeker hé. En niet zoals de andere jaren stoppen na de Volvo-loop en herbeginnen met trainen een paar weken of maanden voor de volgende Volvo-loop. Volgend jaar moet die beste tijd (in 2006 liep ik 23m37s) verbroken worden!

PS: Ah ja, ik was voor Maarten :-)

E85, the quest continues

In België hebben ze nog steeds niet door dat ze eens moeten beginnen werken in de regering in plaats van te kibbelen over pietluttigheden à la BHV. Intussen kan ik nog steeds geen ethanol (E85) tanken in mijn auto, dus ging ik voor de zoveelste keer zelf op zoek naar het goedje. Deze keer telefoneerde ik naar Alco Biofuel in de Gentse haven. Ideaal dacht ik, lekker dicht bij huis. Ziehier een impressie van het telefoongesprek…

AB: “Hallo, met Aclo Biofuel, goede morgen”

ik: “Goeie morgen, ik bel voor een inlichting. Jullie maken ethanol aan. Kan ik die als particulier bij jullie kopen?”

AB: “Ja, wij maken biobrandstof aan. Neen, als particulier kan U niet bij ons terecht”.

ik: “Aha, ik kan dus geen hoeveelheid E85 aankopen om te gebruiken in mijn wagen?”

AB: “Neen, er is een pomp in Brussel, wij hebben geen pomp”

ik: “Dank U wel voor de info.”

Die pomp in Brussel was vroeger al eens een dood spoor, ik zal daar maar nog eens proberen. Pro forma, want gaan tanken in Brussel is niet bepaald milieu-vriendelijk te noemen.

Wordt vervolgd…