Door alle verbouwingen heen, vond ik nog ergens een gaatje om wat muziek-cultuur mee te pikken. Cultuur in de brede zin van het woord dan toch, want de mooie concertzaal van de Vooruit stond in schril contrast met de gebeurtenissen binnenin. Dit moet een van de zwaarste concerten zijn die ik ooit meemaakte. Toegegeven, ik ben niet veel gewoon op dat gebied, maar ik was nog maar 30 seconden in de zaal en ik wist dat ik de vreemde eend in de bijt was met mijn schoon vestje. Het zag er nogal “zwart” van het volk. Wat Gothic bitches en Metal dudes met daartussen nog enkele Industrial-Electro gasten. Kortom, niet bepaald het publiek dat normaal naar een Jazz-concertje zou gaan kijken.

Het voorprogramma van A Split Second was al vrij zwaar, ‘t is te zeggen: men neme een soort Terminator spierbal (inclusief spiegelende zonnebril en leren jas) en je laat hem wat gay-moves doen op de tonen van een soort muziek die mijn ma beslist als “ruis” zou omschrijven. Laat hem dan nog even zijn sampler wat misbruiken met alles wat hij vindt (inclusief zijn hoofd) en je krijgt behoorlijk wat ambiance om het publiek klaar te stomen voor het echte werk van Front 242. Eigenlijk schreven die gasten serieuze geschiedenis (ongewild welliswaar) want hun debuutsingle ligt aan de basis van de New Beat (hier in Gent dan nog wel) omdat een DJ het plaatje ooit draaide op 33 toeren ipv. 45. Flesh was dan ook het hoogtepunt van hun show vond ik.

Voor de rest vond ik A Split Second soms maar een flauw afkooksel van Front 242. Die laatste hadden nog maar één noot gespeeld en het beest in de massa kwam vrij. Het was meedoen of sterven. Je kon je maar beter laten meeslepen door de massa die meters heen en weer zweefde op de eerder trage dark-electro en heavy industrial beats. Een unieke ervaring moet ik zeggen. De blauwe plekken neem ik er graag bij, want het was wel degelijk de moeite. “Im rythmus bleiben” was de boodschap. Meteen werd duidelijk waarom er een B in EBM staat (Electronic Body Music), een muziekstijl waar alweer wij Belgen fier mogen over zijn, want alles begon hier. Alhoewel er heel duidelijk een knipoog naar de echte meesters van de Electro werd getrokken: het Kraftwerk-effect was goed aanwezig in bijna elk nummer, zonder de maatpakken dan. Maar ook een stevige Industrial sound die even goed uit onze Volvo-fabriek zou kunnen komen zorgde voor de nodige samples om EBM te maken tot wat het was. De video-wall versterkte het massa gevoel nog door ons onder te dompelen in een soort totalitaire 1984 scène. Maar in plaats van gedisciplineerd te zitten luisteren naar Big Brother was het de bedoeling om rond te staan springen als gekken op de daverende electro-beat, steeds op ons hoede zijnd voor rondvliegende ledematen.

Moe en nat van het zweet begaf ik me door de vrieskou naar huis. Alweer een geslaagde avond… ‘k heb goed geslapen.

Haar roots heeft ze alvast mee, deze Braziliaanse. Als dochter van João Gilberto en Miúcha, twee van de grote artiesten in Brazilië, en met invloed van nonkel Chico Buarque, zal de muziek er wel met de paplepel ingelepeld zijn. Ik had deze zangeres reeds enkele jaren geleden ontdekt, alweer onder goede invloed van mijn papa (waarvoor dank) die me de Braziliaanse bossa nova en samba van “De Groten van de jaren 60″ leerde kennen: Antonio Carlos Gobim, Sergio Mendes, João en Astrud Gilberto, enz… Al gauw ontwikkelde ik een lichte voorkeur voor de iets modernere soort, die tegenwoordig MPB (Música Popular Brasileira) wordt genoemd: Suba, Zuco 103, Celso Fonséca, BossaCucaNova en dus ook deze Bebel. Al moet ik zeggen, dikwijls teert de nieuwe generatie nog op het succes van hun voorouders, met nieuwere versie van dezelfde nummers.

Ik had me B.G. altijd voorgesteld als een stil meisken, de verwondering was dan ook vrij groot dat er een vrouw van in de 40 op het podium verscheen die ofwel redelijk geschift ofwel licht beschonken was, maar vermoedelijk een beetje allebei. Het woord “zweefteef” zegt sommigen onder jullie misschien wel iets, de anderen kunnen er zich wel iets bij voorstellen. De muziek was super, de muzikanten in maatpak en das konden wel een mooi nootje neerzetten. “Jackie Chan” op de gitaar, en dan nog drie andere op keyboards, drums en blaasinstrumenten. In het begin bleef het publiek vrij kalm, ook nadat Bebel ons had gezegd dat we haar niet al te serieus moesten nemen. Het was een zittend concert, misschien had dat er wel mee te maken.

Het grootste deel van de nummers was van haar laatste CD, wat begrijpelijk is, maar ook grote successen uit haar vorige LP’s kwamen aan bod. Eén nummer had ik graag gehoord, maar bleef jammer genoeg achterwege, zelfs niet na de twee re-appearances onder druk van het publiek die intussen wat enthousiaster geworden was. Ik zal Tanto Tempo dus nog eens op de pick-up moeten opleggen

Eindconclusie: ‘t was goed.