Eerst was ik niet van plan om buiten te gaan, maar wegens een rustdag had ik het vorige optreden van Sweet Coffee ook al gemist, dus dit was de laatste kans. Ik ben blij dat ik geweest ben, het volk viel mee op Polé Polé. Ze zijn goed, zeer goed zelfs. Stevige beats, altijd overgoten met de Zen-like smooth, jazzy lounge-tunes. En dan die sax, die het geheel compleet maakt. De afwezigen hadden ongelijk, dit is een must-see!
Na de rustdag van gisteren (dag 6), waarbij ik wel Sweet Coffee en Free Souffriau moeten missen heb, was het tijd voor some serious dance music. Pat Krimson van Leopold 3/2Fabiola/etc kwam daar enkele 90-ies plaatjes aaneen draaien. Echte dans-nummers van in de glorietijd van Boccaccio, La Rocca, Cherry Moon en (dit is voor de kenners) de Goodies/Bolero. Den Pat kwam af met zijn eigen pick-up naalden en zette een showke neer dat kon tellen. De sfeer zat er echt in op Gent Beach, maar aan het zand zal het niet gelegen hebben, want meer dan 2 zandbakken (je had gelijk Pierke Pierlala) heb ik niet gezien. Maar kom, sfeer was er wel. Veel volk ook, de volgende keer dat er een échte 90-ies night is moeten ze alle mensen die nog niet geboren waren van het plein sturen 
Die kennen die muziek niet!
Het is een feit, de muziekstijl van de mensen verandert met de jaren. De plaatjes deden me terug denken aan de tijd dat ik stond te shaken in De Maegt van Gent, achteraf gezien toch eigenlijk een serieus Johnnykot. Al luister ik nu meestal naar muziek met een iets hoger “cultuurgehalte”, ik kon nog steeds genieten van mijn stijl van vroeger. Zeker als je u eens goed wilt smijten, is de house/techno/new beat nog steeds een goede optie. OW YEAH! Stevig!
Het moet de kalmste dag in de geschiedenis van de Gentse Feesten zijn, sinds de vernieuwing van Walter De Buck. En waarschijnlijk zat de regen daar wel voor iets tussen. Gegoten heeft het, gepletst, gedrasht, en gedouched waren we Sonny en ik, die op de jaarlijkse tradition sessie waren. Den Duke heeft het laten afweten dit jaar, wat we hem eeuwig zullen verwijten natuurlijk, want zonder hem is het blijkbaar slecht weer Veel volk dat in de weg liep was er wel niet, want na het concert van Gorki (ook al een traditie aan het worden), leek het alsof de feesten gedaan waren en iedereen ging naar huis.
We zijn dan maar afgezakt naar de Vlasmarkt, waar er later op de avond nog een concertje was van Balthazar in de Charlatan. No joy, de mensen waren blijkbaar allemaal binnen gevlucht en we konden er niet meer bij. Tegen dat we dat doorhadden, was het al vrij laat en Sonny’s eerste nachtbus was al weg waardoor we nog enkele uren op de Vlasmarkt doorgebracht hebben, onder de tent van de Charlatan. Dat was trouwens de eerste keer dat ik echt naar de Vlasmarkt ga. Nog nooit was ik daar terecht gekomen (ja voor sommigen een schande, ik weet het).
Uiteindelijk was het toch nog een goede avond, ondanks het slechte weer. Een beetje kijken naar en lachen met mensen in de regen, wat pintjes drinken en vooral, zo hoort het op de tradition sessie, veel zeveren en lollen. (O ja even ter info, de Mojito’s in de Charlatan zijn herleid naar het absolute minimum aan ingrediënten: rum (veel), suiker en een blaadje munt. Ik heb geen spuitwater kunnen onderscheiden)
Op dag 4 was het tijd voor een traditie. In de Gentse Feesten gaan we (Sophie en ik) altijd een keer gaan eten. De kindjes bij o&o gedropt, ze waren in bijzonder goede stemming om te blijven slapen. Na enig zoekwerk om een restaurant te vinden die ons aanstond/open was/plaats had, is het de Baan Tai geworden in het Patershol. Altijd even goed en een snelle bediening Andere mogelijke kandidaten waren: House of Elliott (geen plaats), Coeur d’Artichaut (pakten de telefoon niet op), De blauwe zalm (met verlof). Het eten was lekker en, as usual, aan de straffe kant, waarvoor ik ook graag naar de Tai (voor de insiders, niet de Vietnamees hé) ga. Ik moest vooral maken dat er op het einde nog een plaatsje over was voor het verplichte dessert: Ananas Tai (ananas, met zout en chili). Het klinkt misschien niet al te lekker, maar je MOET dat eens proberen, je zult verslaafd zijn!
Daarna zijn we afgezakt voor een nachtje Gentse Feesten. ‘t Is te zeggen, we hebben een toertje gedaan langs de pleinen, af en toe halt gehouden als er ons iets aanstond. Bij Polé Polé zijn we zelfs even uit de bol gegaan voor ABBA Gold, een covergroepje die denkt dat ze ABBA zelf zijn. Schitterende muziek, dat wel, gezongen door een overjaarse Agneta (die meer op Nicole van Nicole & Hugo lijkt), een jongere en (gelukkig) veel vaker op het groot scherm geziene Frida, en een stelletje homo’s die Björn en Benny moesten voorstellen (compleet met hoge botten en al). Ze deden dat niet slecht die gasten, en ja ik geef toe, ik ben fan van ABBA.
Een mojito later begaven we ons naar het Sint-Baafsplein, alwaar de king van de Vlaamse muziek juist begon aan zijn optreden. Eén (1) nummer hebben we geluisterd: Valencia! lalala lalalalalaaaaaaa. Inderdaad dames en heren, geweldig, super, fantastisch, Eddy Wally! Tijd om te gaan slapen was het ondertussen geworden…
Namiddag
Oorspronkelijk ging ik met Andreas een tochtje maken op De Piratenboot, maar gelukkig had ik nog niet veel beloofd, want het was volzet. Snel even gereserveerd voor dinsdag en dan maar naar “het kasteel”. Elke keer (en dat is vrij veel) we aan Het Gravenkasteel (voor de niet Gentenaars: Het Gravensteen) passeren wil hij binnen gaan. De Gentse Feesten waren een ideaal moment om daar ook eens aan toe te geven. “Hier zijn veel ridders!”, zei hij stoer toen hij de grootse zaal binnen stapte. Raar, maar voor een keer had hij hier géén last om op trappen te lopen en flink door te stappen, de sloeber.
Lady Linn
Op de valreep was ik dan toch nog aan kaarten geraakt voor mijn enige bezoek aan het Gent Jazz Festival. Zoals dikwijls (het begint ook een traditie te worden) was ik vergezeld van mijn vader, die ik bovendien dankbaar moet zijn om mij kennis te laten maken met Jazz allerhande (merk op, grote J) Jamie Cullum zou het later op de avond ook nog zeggen: “Thanks, dad” 
Na een bijzonder verrassend concert van de HoGent Jazz Orchestra, een samenraapsel van in de HoGent gestudeerd en succesvol muziekmakend Vlaanderen, was het de beurt aan Lien De Greef aka. Lady Linn. Ze was weer magnificent, alsook haar seven. Verrast door de grote opkomst liet ons Lientje weeral het beste van haarzelf horen en zien (dit keer weliswaar zonder bollekeskleed) en zorgde ze er opnieuw voor dat gans Jazz-liefhebbend Gent de avond van hun leven beleefden. This girl swings! Ow Yeah!
Jamie Cullum
O ja, tussen the Lady en den Jamie was het nog de beurt aan een zekere Melody Gardot. Ze kon mij niet bekoren. Het was misschien wel niet slecht, maar niet mijn ding. Te traag, te stil, te vanalles, maar zeker niet “te goed”.
En dan de grootste verrassing van de avond. Ik meende me van zijn eerste CD te herinneren dat Jamie Cullum bijzonder zachte en kalme jazz maakte. Ik was blijkbaar mis, of hij is veranderd van stijl. Als een wervelwind schoot die kerel over het podium, bespeelde allerlei instrumenten alsof hij gans de avond improviseerde, sprong op en af zijn piano, veranderde on-the-fly teksten van liedjes, grapte tussendoor en verbaasde vooral alle aanwezigen met een bijzonder entertaining concert. Hij hoorde duidelijk zichzelf graag bezig, maar dat mocht want het was beestig goed. Als een tweede Robbie Williams bespeelde hij het publiek dat gretig de grijze olifant uithing. We were hooked all right, al wat hij vroeg, deed het publiek met graagte. (helaas geen pics. wegens te ver van het podium)
Als inwoner van “De Kuip” kan ik elke dag van dichtbij genieten van dit schitterende volksfeest. De inspanningen van de Stad Gent om dit zo leefbaar mogelijk te houden voor de bewoners zijn dan ook enorm, waarvoor ik hen bedankte.
Een groot probleem dat jaar op jaar erger wordt is echter: wildplassen. Een bijzonder moeilijk probleem, maar dit jaar heb ik geprobeerd om er iets aan te doen. Ons inhammetje wordt dagelijks vuil gemaakt en dit begint stilaan mijn kl*ten uit te hangen.
Vandaar mijn poging om bij de dienst feestelijkheden een plas-zuiltje te bekomen om in onze straat te placeren. Zo krijgen de “wildplassers met een geweten” toch de kans om onze voorgevel proper te houden. Eens zien wat het oplevert…
Update: ziehier het antwoord van de Dienst Feestelijkheden…
Geachte heer,
Ik dank u voor uw constructief voorstel. Het probleem van wildplassen is inderdaad een overlast van de Gentse Feesten. Daarom heeft de stad sedert vorig jaar enorme inspanningen gedaan om dit in te dijken. Ook dit jaar zullen deze inspanningen verdergezet worden en opnieuw vergroot. Ik kan u meedelen dat bovenop de vaste urinoirs die verspreid staan over het centrum de Stad dit jaar niet minder dan 60 tijdelijke urinoirs zal plaatsen in en rond de feestenzone. Elk urinoir heeft een gelijktijdige capaciteit van 4 personen.
Natuurlijk kunnen wij niet op iedere plek een urinoir plaatsen.
Wat uw concreet probleem in de Bennesteeg aangaat kan ik u meedelen dat we in het kader van Boomtown op de Kouter urinoirs voorzien hebben op de kruisingen van de Mageleinstraat en Sint Niklaasstraat met de Voldersstraat, in de hoop dat dit dan ook het probleem in de Bennesteeg grotendeels zal verhelpen.Met vriendelijke groeten
Tom Coghe
Met andere woorden, ze gaan er geen plaatsen bij ons. Misschien moet ik voor de zekerheid toch maar mijn emmer water klaarzetten tegen dat ik er eentje op heterdaad betrap. Shower Time!
Als je vandaag aan een willekeurige Gentenaar vraagt wat de rustigste nacht van het jaar is, zegt hij ongetwijfeld: “De dinsdag nacht achter de Gentse Feesten”. Een ware verademing na 10 dagen feestgebrul, elke dag urine wegspoelen uit ons portaal en veel zatte mensen die roepen tot 10uur ‘s morgens. Deze morgen was de stad al bekomen, enkel hier en daar nog wat heftrucks en vrachtwagens die de laatste tenten, stoelen en podia wegbrachten. Oef, de stad kan weer ademen.
Mentaliteitswijziging
Als je me zou vragen wat er mij het ergste stoort, dan is het wel de ENORME hoeveelheid afval die we met zijn allen genereren. Ik blijf het tot vervelens toe herhalen: de helden van Ivago (afvalbedrijf) verdienen een 14de maand als je ziet hoe die op betrekkelijk korte tijd, elke dag opnieuw, de puinhoop die we achterlaten kunnen opruimen om Gent weer “toonbaar” te maken. Ik snap niet waarom iedereen per se zijn bekertje naast de vuilnisbak wil gooien. Die staan dikwijls maar 20 meter verwijderd, moeilijk is dat niet. Hetzelfde met wildplassen: een enorme hoeveelheid pispaaltjes en toiletwagens, maar nope, ons portaaltje is blijkbaar aantrekkelijker. Dat is een beetje jammer, maar ja, ‘t is maar 10 dagen per jaar. (Ik hoop nog steeds stilletjes eens een emmer water over een wildplasser zijn hoofd te kunnen gieten, maar tot nu toe heb ik nog niemand op heterdaad kunnen betrappen). We hebben dringend een mentaliteitswijziging nodig!
Eco-footprint
Een dergelijk evenement moet een enorme ecologische voetafdruk achterlaten, qua vuiligheid dan toch. De herbruikbare bekers zijn er wel, maar heel veel heb ik er toch niet gezien. En gekken (zoals ik) die hun plastiekbekertje meepakken ik hun achterzak om aan de volgende toog te laten opvullen, kan je waarschijnlijk op één hand tellen. Toch ook goed nieuws hier, want dankzij de reclame-campagne van Ivago en de Stad zijn we er met zijn allen in geslaagd om minder afval te produceren en meer te sorteren dit jaar. De footprint van de optredens valt denk ik goed mee, aangezien die installaties dikwijls voor duizenden mensen tegelijk draaien: het verbruik per persoon zal zo erg dan wel niet zijn.
En toch, we mogen niet te negatief eindigen. Gezien het aantal keer ik geweest ben, de schone dingen die ik gezien heb en het weer dat héél goed meeviel, waren het geslaagde feesten. Dit jaar zijn we eens niet weggevlucht uit de stad en dat is ons goed bevallen, op één nachtje na dat het lawaai net dat tikkeltje te veel was. Van de concerten hebben we geen (niets, nada, nul) last, het zijn de mensen die roepen en tieren.
‘t Woare were goeie Fieste, tot ‘t noaste joar!
Zaterdag was het tijd om eens met de maten naar de Feesten te gaan, alweer een jaarlijkse traditie. Er waren terwijl ook een paar optredens die ik nog graag had gezien, waaronder…
Sweet Coffee
Tegen de zwoele loungy beats van Sweet Coffee kan je niet zijn. Ze slagen er perfect in om voor een paar duizenden mensen een stevig concert neer te plaatsen op Polé Polé. De sfeer zat er al in vanaf de eerste noot, maar dat komt misschien wel een beetje door de frisse look van de zangeres, die constant heen en weer huppelt. Alweer een stevige beat met wat instrumenten ertussen, waaronder de onmisbare (en typisch voor de groep) sax. Puur genieten… de Mojito’s zijn nooit veraf.
Ska-D-Lite
Het duurde nog wel even voor Lady Linn zou beginnen bij Sint-Jacobs, dus zakten we even af naar de Korenmarkt om wat mee te ska-en/reggae-en op de deuntjes van die vrolijke bende uit Leiden (NL). Vorig jaar hadden Duke en ik die gasten toevallig bezig gezien en dit jaar deden ze niet onder met hun gek gedrag op het podium (al dan niet onder invloed van een frietzakje). Een serieuse band met hoofdzakelijk blaasinstrumenten, ideaal om de goede sfeer er nog meer op te kricken.
Vervolgens ging het langs Klein Turkije (opletten voor gasflessen) langs de Befortstraat naar Sint-sjokkops.
Lady Linn and her Magnificent Seven
The Magnificent Seven: ‘t zijn allemaal venten en ze maken muziek. Genoeg over die zeven, nu Lady Linn. Alweer droeg ze het inmiddels tot trade mark verheven bolletjeskleedje (die ze echter halverwege verwisselde). Samen met haar heels en het lekker ouderwets frou-froutje maakt dit het beeld perfect passend bij de muziek uit de jaren ’20 tot ’50. Ik had die bende (alweer toevallig) ontdekt door de Provincieshow op Eén en ging bijna onmiddellijk over tot aankoop van hun laatste CD. Ouderwetse muziek, ja dat wel, maar vrij modern gebracht toch ook.
Jammer genoeg heb ik geen fotos, wegens te ver af en te donker, maar gelukkig is er full coverage op Gentblogt: link.
Gisteren ben ik even kort afgezakt naar Polé Polé om een van de toppers (voor mij althans) tot nu toe te gaan bewonden: La Gazz. Het is door een vlotte barman in een hotelletje in Hasselt dat ik deze groep een paar jaar geleden toevallig leerde kennen. Sindsdien is dit de eerste keer dat ik ze terug zie en ze waren weer schitterend! Een bijzonder stevige Drum ‘n’ Bass beat (door een DJ) met een orkestje ertussen: slagwerk, sax, guitar en synth. En dan de, van een bijzonder grote klankkast voorziene, meer dan honderd kilo wegende, zwarte, zangeres. Schitterende sound! Het ging verbazend goed vooruit…
Dinsdag stapte ik een een toertje rond in “mijn tuin”, waar er op dit ogenblik enkele festiviteiten te doen zijn Het viel eigenlijk mee van het volk, het groepje op de Korenmarkt had op het eerste zicht wel wat succes, dus ik er naartoe. Gewapend met mijn EOS 400D. Ik had nog nooit van Free The Soul gehoord, maar hun sound was bijzonder goed. Het blijkt een covergroepje uit Gent te zijn. Nog beter, muziek van eigen bodem. Ziehier wat beelden:
Enkele tradities
Gisteren was het tijd voor enkele tradities. Kris (mijn schoonbroer) was naar Gent afgezakt om Gorki, Monza en De Kreuners mee te pikken, wat natuurlijk nooit allemaal lukte, want door het volk en de uurschema’s moesten we ons beperken tot Gorki en De Kreuners. Sint-Jacobs was al om 20u20 afgesloten, maar met een blokje-om-truukje lukte het ons toch om op het plein te geraken, we stonden zelfs nog redelijk goed om alles te horen en te zien.
Natuurlijk werd er (steeds op ons hoede blijvend voor gasflessen) even gestopt aan een kraam om een lekkere vette hamburger te eten. Ik wil eigenlijk niet weten welke brol ze er allemaal in draaien, maar traditie is traditie, minstens één keer op de Gentse Feesten moet ik dergelijke vettigheid eten.
En dan: De Kreuners! Als ze zo doorgaan, zullen ze hun naam binnenkort niet meer gestolen hebben. De gemiddelde leeftijd op het podium lag zeker hoger dan op het plein. Die gasten zijn ongeveer 30 jaar bezig, maar beu word je hun grote successen niet. Het eerste deel van het concert moest even op gang komen, maar ze slagen er toch telkens weer in om de menigte, die gans het Sint-Baafsplein afgeladen vol besloeg, mee te doen schreeuwen op liedjes zoals: Ik wil je, Layla, Cous cous kreten of Maak me wakker. Alleen al om eens lekker de grijze olifant uit te hangen tussen die duizenden andere grijze olifanten, zou je elk jaar opnieuw gaan kijken. En dat doe ik dus ook.