Namiddag
Oorspronkelijk ging ik met Andreas een tochtje maken op De Piratenboot, maar gelukkig had ik nog niet veel beloofd, want het was volzet. Snel even gereserveerd voor dinsdag en dan maar naar “het kasteel”. Elke keer (en dat is vrij veel) we aan Het Gravenkasteel (voor de niet Gentenaars: Het Gravensteen) passeren wil hij binnen gaan. De Gentse Feesten waren een ideaal moment om daar ook eens aan toe te geven. “Hier zijn veel ridders!”, zei hij stoer toen hij de grootse zaal binnen stapte. Raar, maar voor een keer had hij hier géén last om op trappen te lopen en flink door te stappen, de sloeber.
Lady Linn
Op de valreep was ik dan toch nog aan kaarten geraakt voor mijn enige bezoek aan het Gent Jazz Festival. Zoals dikwijls (het begint ook een traditie te worden) was ik vergezeld van mijn vader, die ik bovendien dankbaar moet zijn om mij kennis te laten maken met Jazz allerhande (merk op, grote J) Jamie Cullum zou het later op de avond ook nog zeggen: “Thanks, dad” 
Na een bijzonder verrassend concert van de HoGent Jazz Orchestra, een samenraapsel van in de HoGent gestudeerd en succesvol muziekmakend Vlaanderen, was het de beurt aan Lien De Greef aka. Lady Linn. Ze was weer magnificent, alsook haar seven. Verrast door de grote opkomst liet ons Lientje weeral het beste van haarzelf horen en zien (dit keer weliswaar zonder bollekeskleed) en zorgde ze er opnieuw voor dat gans Jazz-liefhebbend Gent de avond van hun leven beleefden. This girl swings! Ow Yeah!
Jamie Cullum
O ja, tussen the Lady en den Jamie was het nog de beurt aan een zekere Melody Gardot. Ze kon mij niet bekoren. Het was misschien wel niet slecht, maar niet mijn ding. Te traag, te stil, te vanalles, maar zeker niet “te goed”.
En dan de grootste verrassing van de avond. Ik meende me van zijn eerste CD te herinneren dat Jamie Cullum bijzonder zachte en kalme jazz maakte. Ik was blijkbaar mis, of hij is veranderd van stijl. Als een wervelwind schoot die kerel over het podium, bespeelde allerlei instrumenten alsof hij gans de avond improviseerde, sprong op en af zijn piano, veranderde on-the-fly teksten van liedjes, grapte tussendoor en verbaasde vooral alle aanwezigen met een bijzonder entertaining concert. Hij hoorde duidelijk zichzelf graag bezig, maar dat mocht want het was beestig goed. Als een tweede Robbie Williams bespeelde hij het publiek dat gretig de grijze olifant uithing. We were hooked all right, al wat hij vroeg, deed het publiek met graagte. (helaas geen pics. wegens te ver van het podium)
