Lady Linn
Op de valreep was ik dan toch nog aan kaarten geraakt voor mijn enige bezoek aan het Gent Jazz Festival. Zoals dikwijls (het begint ook een traditie te worden) was ik vergezeld van mijn vader, die ik bovendien dankbaar moet zijn om mij kennis te laten maken met Jazz allerhande (merk op, grote J) Jamie Cullum zou het later op de avond ook nog zeggen: “Thanks, dad”

Na een bijzonder verrassend concert van de HoGent Jazz Orchestra, een samenraapsel van in de HoGent gestudeerd en succesvol muziekmakend Vlaanderen, was het de beurt aan Lien De Greef aka. Lady Linn. Ze was weer magnificent, alsook haar seven. Verrast door de grote opkomst liet ons Lientje weeral het beste van haarzelf horen en zien (dit keer weliswaar zonder bollekeskleed) en zorgde ze er opnieuw voor dat gans Jazz-liefhebbend Gent de avond van hun leven beleefden. This girl swings! Ow Yeah!

Jamie Cullum
O ja, tussen the Lady en den Jamie was het nog de beurt aan een zekere Melody Gardot. Ze kon mij niet bekoren. Het was misschien wel niet slecht, maar niet mijn ding. Te traag, te stil, te vanalles, maar zeker niet “te goed”.

En dan de grootste verrassing van de avond. Ik meende me van zijn eerste CD te herinneren dat Jamie Cullum bijzonder zachte en kalme jazz maakte. Ik was blijkbaar mis, of hij is veranderd van stijl. Als een wervelwind schoot die kerel over het podium, bespeelde allerlei instrumenten alsof hij gans de avond improviseerde, sprong op en af zijn piano, veranderde on-the-fly teksten van liedjes, grapte tussendoor en verbaasde vooral alle aanwezigen met een bijzonder entertaining concert. Hij hoorde duidelijk zichzelf graag bezig, maar dat mocht want het was beestig goed. Als een tweede Robbie Williams bespeelde hij het publiek dat gretig de grijze olifant uithing. We were hooked all right, al wat hij vroeg, deed het publiek met graagte. (helaas geen pics. wegens te ver van het podium)

Sweet Coffee
Tegen de zwoele loungy beats van Sweet Coffee kan je niet zijn. Ze slagen er perfect in om voor een paar duizenden mensen een stevig concert neer te plaatsen op Polé Polé. De sfeer zat er al in vanaf de eerste noot, maar dat komt misschien wel een beetje door de frisse look van de zangeres, die constant heen en weer huppelt. Alweer een stevige beat met wat instrumenten ertussen, waaronder de onmisbare (en typisch voor de groep) sax. Puur genieten… de Mojito’s zijn nooit veraf.

Ska-D-Lite
Het duurde nog wel even voor Lady Linn zou beginnen bij Sint-Jacobs, dus zakten we even af naar de Korenmarkt om wat mee te ska-en/reggae-en op de deuntjes van die vrolijke bende uit Leiden (NL). Vorig jaar hadden Duke en ik die gasten toevallig bezig gezien en dit jaar deden ze niet onder met hun gek gedrag op het podium (al dan niet onder invloed van een frietzakje). Een serieuse band met hoofdzakelijk blaasinstrumenten, ideaal om de goede sfeer er nog meer op te kricken.

Vervolgens ging het langs Klein Turkije (opletten voor gasflessen) langs de Befortstraat naar Sint-sjokkops.

Lady Linn and her Magnificent Seven
The Magnificent Seven: ‘t zijn allemaal venten en ze maken muziek. Genoeg over die zeven, nu Lady Linn. Alweer droeg ze het inmiddels tot trade mark verheven bolletjeskleedje (die ze echter halverwege verwisselde). Samen met haar heels en het lekker ouderwets frou-froutje maakt dit het beeld perfect passend bij de muziek uit de jaren ’20 tot ’50. Ik had die bende (alweer toevallig) ontdekt door de Provincieshow op Eén en ging bijna onmiddellijk over tot aankoop van hun laatste CD. Ouderwetse muziek, ja dat wel, maar vrij modern gebracht toch ook.

Jammer genoeg heb ik geen fotos, wegens te ver af en te donker, maar gelukkig is er full coverage op Gentblogt: link.