“Ding dong, the train for Perpignan and Marseille will be delayed another 10 minutes. We appologize for the inconvenience.“, weerklonk luid door het station Lille-Europe waar we snel even binnen gewipt waren om naar de treintjes te gaan kijken. Andreas wou al direct in een TGV stappen, want hij is dol op al wat van ver op reizen lijkt. En de trein is dat immers altijd een beetje. Net daarvoor hadden we onze auto geparkeerd onder het Euralille shopping center. Normaal zou ik (gezien mijn eco-folie) met de trein gaan, maar de drang om Ethanol te tanken in Auchan was groter. Gezien het SMOG-alarm (wat op mijn wagen niet echt van toepassing is) cruiseden we tegen een gesapige 90km/h naar Rijsel, tankten we een tank vol E85, en ‘s avonds zouden we dubbel milieuvriendelijk terug keren. Trouwens, ik pleit voor een permanente 90km/h beperking, altijd en voor iedereen.

In Lille hadden we ondanks het vrij frisse weer een super dag! Het reuzenrad op de markt staat er elke kerstvakantie, maar gezien mijn fobie(tje) voor al wat techniek is die ik zelf niet onder controle heb, waren we er nog nooit op geweest. Andreas toonde zich echter de man en wou graag naar boven. Als stoere papa kon ik me natuurlijk niet van de bange kant tonen en tot mijn grote verbazing viel alles redelijk mee. Het was mama Sophie die deze keer meer last had van bibberende knieën, en neen dat was niet van de kou

Als afsluiter gaan we normaal wat rondlopen in Euralille, maar aangezien we al zoveel leuke dingen gedaan hadden zoals: koffie drinken, treintjes kijken, eten, shoppen, op het rad zitten, koffie drinken, enz… gingen we deze keer vrijwel direct naar onze auto, zonder te vergeten eerst nog even de trainspotter uit te hangen in Lille Flandres.

O ja, je zou het haast vergeten met zo een brave dochter, maar Anna was ook mee, en die heeft zich van de ganse dag niet laten horen. Lachen, wat rondkijken, eens recht proberen zitten om beter te zien,… Een droom van een kindje die dochter van ons. Trouwens, oma en opa zijn ook heel braaf geweest