Afgelopen zaterdag ben ik samen met mijne moat den Duke nog eens wat cultuur gaan opdoen in de Handelsbeurs. Per Gessle, the man from Roxette, kwam daar optreden. Ik moet zeggen, buiten mijn verwachtingen om zijn er héél veel nummers van Roxette gespeeld. De halve band was ook nog dezelfde, dus het jaren ’80 gehalte was hoog en de Roxette sound van vroeger waren ruim aanwezig. De nieuwe nummers waren echter ook heel goed, compleet in dezelfde stijl.
Den Per zelf had een zeker gay-gehalte dat vaag deed denken aan een rock-band van Engeland uit de jaren ’70, compleet met spannende jeans, gelakte nagels en scheve tanden. Hij genoot er volop van om het publiek te laten genieten, zoveel was wel duidelijk, de dandy! Ik denk dat het tegenwoordig ook verplicht is om een of andere nerd in je orkest te hebben. In dit geval was het de keyboard-gast (eigenlijk is het nog soms de keyboard-gast, cfr. Garland of anders de vibraphone-gast, cfr. Koop) die met een soort Turks hoedje op de show stond te stelen en als enige ook pinten stond te drinken ipv. water/cola. Er stond ook een poedel op het podium, maar later meer daarover…
De sfeer en ambiance zat er in van de eerste noot totdat ze tot twee maal toe bis-nummers brachten. Publiek noch band wist van ophouden en op geen enkel ogenblik kreeg ik de indruk alsof het Per beu was om nog maar eens die nummers van Roxette te moeten spelen. Hij bracht ze nog alsof hij ze net had geschreven.
Martinique
Het voorprogramma bestond uit een liedje of 5 van Martinique, een projectje uit het hoge noorden. Ik denk dat hij ook daar vrij onbekend is, dat liet hij in elk geval uitschijnen met zijn zeer timide uitstraling. Die Martinique (echte naam Martin Nilsson) is blijkbaar de man van de achtergrondszangeres van de Per. Helena Josefsson, een Zweedse zotte blaar die niets anders deed dan Magnus (de bassist) verleiden en op het podium heen en weer huppelen met een twee maten te klein glitterend gouden kleedje en een poedelkop-kapsel die de helft van haar gezicht bedekt. (Pas op, haar zangtalenten waren ook niet mis) Vandaar dat die gast in het voorprogramma mocht zingen, dat verklaart veel. De muziek was niet slecht, de zang evenmin, zij het misschien een octaaf of twee te hoog. Precies een manneken dat zijn mannelijkheid op 13-jarige leeftijd onder dwang heeft moeten afstaan om zijn stemmeken te behouden. De robot-moves waren op zijn minst gezegd gewaagd voor een publiek die vol ongeduld stond te wachten op de “muur van rock-geluid” die hen even laten zou tegemoet komen.